Το βιβλίο με τον τίτλο « Εν οίκω» είναι ένα σύνολο διηγημάτων με γραφή ποιητική ως προς την αποτύπωση των συναισθημάτων και την οικονομία των λέξεων. Γραμμένο νοσταλγικά, περιγράφει τις χαρές της ψυχής, αυτές που πρόφτασε και έζησε, τον πόνο γι’ αυτά που έφυγαν και τη λύπη για όσα δεν ήρθαν ποτέ.

Μια τοιχογραφία της εποχής που ερμηνεύει την κρίση, κι ενδεχομένως να εγκυμονεί και τη λύση. Ο δρόμος είναι πάντοτε εκεί και παραμένει ανοιχτός παρά τον θρίαμβο της σταθερής μας απώλειας.

Ένα οδοιπορικό στην Ιστορία των Ρωμιών της Πόλης από τα γεγονότα της 6_ης Σεπτεμβρίου του 1955 έως τον τελικό ξεριζωμό τους δέκα χρόνια μετά, το 1965, μέσα από ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που αφηγείται την προσωπική ιστορία δυο αγαπημένων αδερφών.

Μια νέα σελίδα στο βιβλίο της ζωής της Ελένης αρχίζει, όταν αναγκάζεται εντελώς ξαφνικά να δραπετεύσει από τη Βιέννη μαζί με τον εγγονό της και να εγκατασταθεί κάπου στην Ελλάδα άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Ένα δύσκολο ταξίδι επιβίωσης, φόβου και αγωνίας για την τύχη των δικών της, που άφησε πίσω, αλλά και αυτογνωσίας μόλις έχει ξεκινήσει.

Από την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα μέχρι το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ʼ30 και από εκεί στο Εδιμβούργο του 1945, ο βασικός ήρωας του μυθιστορήματος περιπλανιέται ανέστιος και πλανημένος: αφού πούλησε την  ψυχή του έλαβε σε αντάλλαγμα χρήμα, δύναμη και διασημότητα αλλά έχασε τον εαυτό του και την αγάπη.

Το σκηνικό είναι μια πόλη, μια χώρα, σε μια εποχή που θα μπορούσε να είναι το τέλος του κόσμου. Η εξουσία της Ακαδημίας είναι απόλυτη, η καταστολή σε πλήρη εφαρμογή, η ένδεια, η εξαθλίωση, καθεστώς. Τρεις άνδρες επιστρέφουν στην κοινή τους πατρίδα: ο Σιωπηλός είναι τραυματίας, ο Βέλλας καταδικασμένος σε θάνατο για απείθεια κι ο Λαιμός, εκτελεστής.

Ένα μπουκέτο λουλούδια μοιάζουν αυτά τα διηγήματα, καθώς τα περισσότερα είναι αφιερωμένα σε κάποιον φίλο ή φίλη. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται γνωστοί λογοτέχνες∙ ολόκληρο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου. Έτσι, οι ιστορίες μοιάζουν να είναι μια προσφορά, μια κατάθεση για τα ανθρώπινα, με απώτερο σκοπό ένα άγγιγμα.

Ιστορίες καθημερινές ανθρώπων της διπλανής πόρτας, συνηθισμένα γεγονότα πίσω από κλειστές ψυχές που αποκτούν διαστάσεις «μοναδικές» μέσα στο μυαλό εκείνων που τις βιώνουν. Αυτά και πολλά άλλα αφηγείται ο Διονύσης Μαρίνος στη νέα του συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ».

«Το γυναικόκαστρο» είναι μια μυθολογία με συμβολισμούς και μηνύματα που αναφέρονται στην κυριαρχία των γυναικών ως προϋπόθεση για μια ειρηνική και μη ανταγωνιστική κοινωνία. Ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα μυθικό κόσμο όπου το καλό και το κακό συνυπάρχουν, η ευτυχία και η δυστυχία εναλλάσσονται, και τελικά η γυμνή αλήθεια επικρατεί.

Ο Γιάννης Μακριδάκης στην «Άλωση της Κωνσταντίας» με δυναμική και νοσταλγική γραφή κατακτά τον αναγνώστη και ξεκλειδώνει για μια ακόμη φορά το λαογραφικό σεντούκι της Χίου, ελευθερώνοντας τους πόνους και τις ρίζες του κοινωνικού της ιστού. Και όχι μόνο.