Ένα οδοιπορικό στην Ιστορία των Ρωμιών της Πόλης από τα γεγονότα της 6_ης Σεπτεμβρίου του 1955 έως τον τελικό ξεριζωμό τους δέκα χρόνια μετά, το 1965, μέσα από ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που αφηγείται την προσωπική ιστορία δυο αγαπημένων αδερφών.

Μια νέα σελίδα στο βιβλίο της ζωής της Ελένης αρχίζει, όταν αναγκάζεται εντελώς ξαφνικά να δραπετεύσει από τη Βιέννη μαζί με τον εγγονό της και να εγκατασταθεί κάπου στην Ελλάδα άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Ένα δύσκολο ταξίδι επιβίωσης, φόβου και αγωνίας για την τύχη των δικών της, που άφησε πίσω, αλλά και αυτογνωσίας μόλις έχει ξεκινήσει.

Από την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα μέχρι το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ʼ30 και από εκεί στο Εδιμβούργο του 1945, ο βασικός ήρωας του μυθιστορήματος περιπλανιέται ανέστιος και πλανημένος: αφού πούλησε την  ψυχή του έλαβε σε αντάλλαγμα χρήμα, δύναμη και διασημότητα αλλά έχασε τον εαυτό του και την αγάπη.

Το σκηνικό είναι μια πόλη, μια χώρα, σε μια εποχή που θα μπορούσε να είναι το τέλος του κόσμου. Η εξουσία της Ακαδημίας είναι απόλυτη, η καταστολή σε πλήρη εφαρμογή, η ένδεια, η εξαθλίωση, καθεστώς. Τρεις άνδρες επιστρέφουν στην κοινή τους πατρίδα: ο Σιωπηλός είναι τραυματίας, ο Βέλλας καταδικασμένος σε θάνατο για απείθεια κι ο Λαιμός, εκτελεστής.

Ένα μπουκέτο λουλούδια μοιάζουν αυτά τα διηγήματα, καθώς τα περισσότερα είναι αφιερωμένα σε κάποιον φίλο ή φίλη. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται γνωστοί λογοτέχνες∙ ολόκληρο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου. Έτσι, οι ιστορίες μοιάζουν να είναι μια προσφορά, μια κατάθεση για τα ανθρώπινα, με απώτερο σκοπό ένα άγγιγμα.

Ιστορίες καθημερινές ανθρώπων της διπλανής πόρτας, συνηθισμένα γεγονότα πίσω από κλειστές ψυχές που αποκτούν διαστάσεις «μοναδικές» μέσα στο μυαλό εκείνων που τις βιώνουν. Αυτά και πολλά άλλα αφηγείται ο Διονύσης Μαρίνος στη νέα του συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ».

«Το γυναικόκαστρο» είναι μια μυθολογία με συμβολισμούς και μηνύματα που αναφέρονται στην κυριαρχία των γυναικών ως προϋπόθεση για μια ειρηνική και μη ανταγωνιστική κοινωνία. Ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα μυθικό κόσμο όπου το καλό και το κακό συνυπάρχουν, η ευτυχία και η δυστυχία εναλλάσσονται, και τελικά η γυμνή αλήθεια επικρατεί.

Ο Γιάννης Μακριδάκης στην «Άλωση της Κωνσταντίας» με δυναμική και νοσταλγική γραφή κατακτά τον αναγνώστη και ξεκλειδώνει για μια ακόμη φορά το λαογραφικό σεντούκι της Χίου, ελευθερώνοντας τους πόνους και τις ρίζες του κοινωνικού της ιστού. Και όχι μόνο.

Όλη η ιστορία που αφορά τη σχέση μάνας-κόρης έχει σημείο αναφοράς σε όλη τη νουβέλα το βλέμμα της μάνας. Η μάνα μεταφέρει όλα τα δεινοπαθήματα, τα απωθημένα, τη διανοητική ταραχή, την ψυχική νόσο, και γενικότερα τα δεινά της ζωής της στην κόρη της που την έχει μαζί της στη Γερμανία.

Η Λένα Διβάνη στο βιβλίο της αυτό με διεισδυτική ματιά απεικονίζει  την ψυχή των ηρώων της, ενώ άφθονο χιούμορ το οποίο βγαίνει από τα punch line των αφηγήσεών της, δημιουργεί το κοντράστ της ύπαρξής τους.  Η μαγκιά στη γραφή της ξεχειλίζει υποστηρίζοντας το χιούμορ, το οποίο όμως είναι η μάσκα βαθέων συναισθημάτων.