Με σπουδές Μουσικολογίας και Ψυχολογίας στο Αμερικανικό Κολέγιο Deree, η στιχουργός Ελεάνα Βραχάλη (γεν. 1978) μας παραδίδει ένα κείμενο ακατάτακτο, δοκίμιο, ποίηση, μυθιστόρημα, μονόλογος, που απευθύνεται στον άλλο μέσα από μια καθαρτήρια διαδρομή από το σκοτάδι στο φως.

Δύο ήρωες από άλλα έργα του συγγραφέα, ο Δημήτρης Σκούρας από τους «Τέσσερις ακαδημαϊκούς φόνους» και ο Αλέξης Ολμέζογλου από την τριλογία «Θεατρικοί θάνατοι», συναντιούνται σ’ αυτή τη νουβέλα για να εξιχνιάσουν την εξαφάνιση της συζύγου ενός πολύ γνωστού καθηγητή και δημοσίου προσώπου.

Ο Ορέστης, η Φανή, ο Φώτης, ο Άκος και (με την απουσία τους) ο Δημήτρης και η Άννα είναι οι ήρωες αυτού του βιβλίου. Κάποιοι έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, εργάζονται, χωρίζουν, παντρεύονται. Όλοι τους είναι λίγο πριν (ή ακριβώς) τριάντα χρονών. Και, εκτός από τον Δημήτρη και την Άννα (που είναι αδέλφια), μεγάλωσαν μακριά από την Αθήνα.

Μια συλλογή διηγημάτων από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς για τα βιβλία και την αγάπη της λογοτεχνίας με επιμέλεια του Νίκου Χρυσού και εικονογράφηση του Φίλιππου Παπανικολάου σε μια άρτια έκδοση.

Ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι, ένας νέος άντρας «δραπετεύει» από την Αθήνα προς την Πελοπόννησο. Ακολουθεί όποια διαδρομή μπορεί να τον φέρει πιο κοντά στη θάλασσα. Σε μια παραλία συναντά τον Σαμψών, «ένα κατάμαυρο σκυλί με  λαμπερό τρίχωμα, λεπτό, μακρύ λαιμό και αγέρωχο παράστημα». Ο σκύλος θα γίνει ο σύντροφός του εκείνο το καλοκαίρι.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μάς παραδίδει μια συλλογή από τριάντα τρία διηγήματα που χρονικά τοποθετούνται στο χθες –μακρινό ή όχι και τόσο– και τοπικά κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Χρησιμοποιεί απλές λέξεις τόσο προσεχτικά όμως διαλεγμένες που τίποτα δεν είναι περιττό, ενώ η πρωτοπρόσωπη αφήγησή του δημιουργεί οικειότητα με τον αναγνώστη.

Ένα αποκλεισμένο μέρος όπου οι άνθρωποι ζουν αρμονικά με τη φύση, ενώ κάθε επτά χρόνια ο χρόνος γυρίζει πίσω. Ξαφνικά, όμως, η φύση ξεσπά και οι κάτοικοι αντιλαμβάνονται ότι πλέον πρέπει να το εγκαταλείψουν.

Το νέο βιβλίο του Γιώργο Πετρέλλη αποτελεί έκπληξη για τον αναγνώστη, τον αιφνιδιάζει και τον αιχμαλωτίζει στον κόσμο των «Καλλικέλαδων». Η μουσική και τα τραγούδια διατρέχουν όλη την έκτασή του: περισσότερο είναι σαν να το ακούς και να το βλέπεις ταυτόχρονα όπως μία παράσταση της όπερας, παρά να το διαβάζεις.

Με ερέθισμα την τόλμη για το εφικτό ή το ανέφικτο του έρωτα, η συγγραφέας με ανθρώπινη προσέγγιση και πλούτο λέξεων αφηγείται τη ζωή των ηρώων. Ταυτόχρονα, η μυθιστορηματική πλοκή ξαφνιάζει τον αναγνώστη διατηρώντας συνεχώς το ενδιαφέρον του αμείωτο, με τις παγίδες που στήνει αδιακρίτως η ζωή.