Η αφηγηματική αλυσίδα εκτυλίσσεται με αφηγηματική οξυδέρκεια: τα πρόσωπα των ηρώων αποκαλύπτονται σε όλο το μεγαλείο τους μόλις στο τέλος. Σε ένα φινάλε ανατρεπτικό που αποκαλύπτει το πόσο γερά δομημένη είναι η ανθρώπινη αλυσίδα. Η Ιστορία, οι συγκυρίες, η συγγένεια, οι ρίζες και τα πάθη των ανθρώπων της εποχής.

Μιλώντας για τα «Χρόνια της Ομίχλης» όσον αφορά την Ιστορία και τ’ ανθρώπινα, ο Νίκος Γούλιας το κάνει με έναν τρόπο κρυστάλλινο σχεδόν. Το αποτέλεσμα, μια ιστορική, οικογενειακή σάγκα που υπενθυμίζοντάς μας την καταγωγή, μας αποκαλύπτει το μέλλον. Την αντοχή μας στα δύσκολα, την εφευρετικότητά μας σε ό,τι καινούργιο.

Ένας άνδρας (ο αφηγητής) ταξιδεύει με το τρένο, επιστρέφοντας στην Αθήνα. Ένας συνταξιδιώτης του, λίγο πριν φθάσουν στο τέρμα, του μιλάει για τη ζωή του στην πλατεία Βικτωρίας. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για τους δύο συνεπιβάτες. Αυτός που μιλάει μένει στην ίδια γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Αυτός που ακούει γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή.

Οι σχέσεις, παντός τύπου, μπαίνουν στο μικροσκόπιο και αναλύονται λεπτομερώς στο βιβλίο «Tο δίλημμα του σκαντζόχοιρου» διά χειρός Ελένης Τσαγκά. Και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό!

Το βιβλίο του Κώστα Καβανόζη «Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια» αποτελείται από εννέα διηγήματα υψηλής λογοτεχνικής γραφής – για απαιτητικούς αναγνώστες. Οι ήρωες των διηγημάτων είναι αποπροσωποποιημένοι και ο καθένας τους έχει να μας αποκαλύψει τη δική του αλήθεια, το δικό του βύθισμα στην τραγική του πραγματικότητα και στη βίωση της καθημερινότητας.

Μέσα από τη ζωή τριών γενεών της οικογένειας Γιώργη και Ευτυχίας Καραμάνου, η συγγραφέας αφηγείται την Ελληνική Ιστορία από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι την εδραίωση της δημοκρατίας. Ένα βιβλίο συγκινητικό με εικόνες που ρέουν άλλοτε σαν νερό και άλλοτε σαν κινηματογραφική ταινία αφήνοντας πόνο, νοσταλγία και ανακούφιση.

Ένα αριστουργηματικό ιμπρεσιονιστικό, δραματικό δίπτυχο αφήγημα, που επιδέχεται όμως τεχνικών τελειοποιήσεων…

Ο Ανδρέας Αριθμέντης είναι αρχιτέκτονας και συγγραφέας, όπως και ο (συνονόματος) πατέρας του και ο μικρότερος αδελφός του, Αλέξης Αριθμέντης. Γράφει ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις με κύρια πρόσωπα τον Μιχάλη, τη Μάρθα και τη Χριστίνα, ένα εννιάχρονο παιδί-θαύμα. Είναι η μοναδική ελληνική οικογένεια που δεν έπαιξε στο χρηματιστήριο.

Το βιβλίο με τον τίτλο « Εν οίκω» είναι ένα σύνολο διηγημάτων με γραφή ποιητική ως προς την αποτύπωση των συναισθημάτων και την οικονομία των λέξεων. Γραμμένο νοσταλγικά, περιγράφει τις χαρές της ψυχής, αυτές που πρόφτασε και έζησε, τον πόνο γι’ αυτά που έφυγαν και τη λύπη για όσα δεν ήρθαν ποτέ.

Μια τοιχογραφία της εποχής που ερμηνεύει την κρίση, κι ενδεχομένως να εγκυμονεί και τη λύση. Ο δρόμος είναι πάντοτε εκεί και παραμένει ανοιχτός παρά τον θρίαμβο της σταθερής μας απώλειας.