Συλλογή διηγημάτων με οικουμενικό και διαχρονικό χαρακτήρα. Εποχή: η περίοδος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι αναφορές του βιβλίου ταιριάζουν σε κάθε εποχή. Η ατμόσφαιρα, απλή καθημερινή, με σύμβολα άκρως οικεία στον καθένα, καταφέρνει να μυήσει στην τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γυμνές αλήθειες, γεμάτες σημάδια και δύσμορφες ψυχικές ουλές, αποφάσισε να καταγράψει και σε αυτό το βιβλίο του ο Άρης Σφακιανάκης. Με κυρίαρχα λογοτεχνικά όπλα εκείνα του αυτοσαρκασμού και του χιούμορ ο συγγραφέας επιχειρεί να βυθιστεί στο κοινωνικό πλέον φαινόμενο της ανάγκης για μεταμόρφωση που καταλήγει συχνά σε ψυχική παραμόρφωση.

Ένα βιβλίο, εν μέσω του σύγχρονου κυκεώνα, εν έτει 2014, που αποτυπώνει τα θλιβερά αποτελέσματα της κρίσης, τις δυσκολίες των ανθρώπων, την τραγική αλλαγή στις ζωές τους. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος με την ομάδα του καλείται να εξιχνιάσει την άγρια δολοφονία μιας εγκύου γυναίκας στη μονοκατοικία της στο Καβούρι.

Η Ευτυχία Γιαννάκη επανέρχεται στο προσκήνιο με το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο. Στο δεύτερο αυτό μυθιστόρημα, ο Αστυνόμος καλείται να διαλευκάνει τη δολοφονία μιας έφηβης κοπέλας από την Γκάνα που βρίσκεται νεκρή στις τουαλέτες ενός εμπορικού κέντρου.

Η Ευτυχία Γιαννάκη γράφει το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα και μας συστήνει τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο σε μια υπόθεση εξιχνίασης της δολοφονίας ενός σκηνοθέτη. Αριστοτεχνικά γραμμένο, το βιβλίο αποτελεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας.

Θαύμασα και τη λογοτεχνική και τη μυθιστορηματική και τη συναισθηματική ευφυΐα της Τατιάνας Αβέρωφ. Άξια κόρη ικανού πατρός. Απομένει η αναγνωστική απόλαυση κάθε ενός από εσάς, του συνδημιουργού αναγνώστη.

Στις 21 Απριλίου 2013 δολοφονούνται φρικτά δύο απεσταλμένοι της Τρόικας σε κεντρικό ξενοδοχείο στην Αθήνα από έναν άγνωστο. Γίνεται  παραλληλισμός με τη Σφαγή του Δήλεσι (21 Απριλίου 1870), όταν τέσσερις επιφανείς Ευρωπαίοι-ξένοι περιηγητές (τρεις Άγγλοι και ένας Ιταλός) δολοφονήθηκαν από τη συμμορία των Αρβανιτάκηδων έπειτα από δέκα μέρες ομηρίας.

Ο Γιάννης Μακριδάκης, με τη δική του διαφορετική και ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή και με εμφανή τον έρωτα του για τη φύση, αφήνει τον ήρωα να αφηγείται χωρίς τελεία σχεδόν, φέρνοντας ταυτόχρονα τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη γοητεία της αλλά και την απειλή της απώλειας της. Όχι μόνο για το δικό του χωράφι αλλά και για την πατρίδα πλέον.

Το μυθιστόρημα στηρίζεται εξ ολοκλήρου στις επιστολές μιας νεαρής γιατρού προς τον αγαπημένο της που βρίσκεται στην Άμφισσα, στα μέσα της δεκαετίας του ‘50. Λίγο προτού αναχωρήσει από την Αθήνα για τα Τρίκαλα, τόπο του νέου διορισμού της, η Ντόρα αρχίζει να γράφει γράμματα στον Φώτη που τα στέλνει με το ταχυδρομείο ή με το λεωφορείο της γραμμής.

Είκοσι ένα διηγήματα, είκοσι μία ιστορίες με δύο χαρακτήρες, τον Στέργιο και την Άννα, σε διάφορες εκδοχές τους. Τα διηγήματα διακρίνονται για τη στερεότητα της δομής και της γλώσσας τους. Οι ονειρικές εικόνες έρχονται να συγκολλήσουν θραύσματα ιστοριών που είναι και δεν είναι πραγματικές.