Η συγγραφέας δεν αφηγείται απλώς μια οικογενειακή εποποιία αλλά δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους ανύπαρκτους και φανταστικούς, να ζωντανέψουν μέσα σε μια καθημερινότητα που έπλασε με ιδιαίτερο οίστρο για χάρη τους για να υπηρετήσουν και αυτοί με τη σειρά τους για χάρη της έναν απώτερο, ανώτατο ιδεολογικό στόχο: Να μιλήσουν με τη ζωή, τη δράση και τα παθήματά τους για την οδύνη του ξεριζωμού, της προσφυγιάς, της ανθρώπινης δυστυχίας που προκαλείται από αλλότριες, ασύδοτες πολιτικές αποφάσεις.

«Ανάποδες στροφές» ονομάζεται η νέα νουβέλα της Πέλας Σουλτάτου και πρόκειται γι’ αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Μια στιγμή αρκεί για να πάρει η ζωή ανάποδες στροφές και όλα να γίνουν άλλα.

Δεκαεφτά συγγραφείς γράφουν «για την κρίση», διατηρώντας ο καθένας το διακριτό του ύφος: Κ. Ακρίβος, Χρ. Αστερίου, Ε. Γιαννακάκη. Β. Γκουρογιάννης, Θ. Γρηγοριάδης, Σ. Δημητρίου, Τ. Καλούτσας, Κ. Κατσουλάρης, Λ. Κιτσοπούλου, Ν. Κουνενής, Μ. Μοδινός, Χρ. Οικονόμου, Ν. Παναγιωτόπουλος, Κ. Παπαδάκη, Έ. Σωτηροπούλου, Σ. Τριανταφύλλου, Χρ. Χρυσόπουλος.

Η Ρούλα Ιατρίδου παρασκευάζει στην κουζίνα της γλυκά του κουταλιού Μικρασιατικής καταγωγής από τη μητέρα της, είναι άρρωστη όταν ξεκινά η αφήγηση. Η Ιατρίδου, όπως και η μητέρα της και η γιαγιά της μητέρας της, μισούν τους άνδρες, που τους έχουν εξαπατήσει. Όλες έγιναν κοριτσομάνες. Ο πύργος κληρονομείται από μάνα σε κόρη, χωρίς εξαίρεση.

Τρεις ηλικιωμένες θα καταγγείλουν στο Α.Τ. Αμπελοκήπων την εξαφάνιση της Ευδοκίας Δημουλίδου. Ο αστυνομικός διοικητής θα αναθέσει τη διερεύνηση της υπόθεσης στη νεαρή αστυνομικό Ελισάβετ Ξένου. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με στοιχεία «μαγικού ρεαλισμού».

Το ιστορικό μυθιστόρημα στα καλύτερά του. Υπερ-αναλυτικές περιγραφές, εκτενείς ψυχογραφίες των ηρώων (και ηρωίδων, βεβαίως) από τον «παντογνώστη» τριτοπρόσωπο αφηγητή, συναισθηματικώς κλιμακούμενη δράση που οδηγεί σε πολλά προ-οικονομημένα crescendi πριν από την τελική κορύφωση, γεωμετρική δομή, συμμετρία, σοφά υπολογισμένες ανατροπές.

Μια ιστορία που μας αποκαλύπτει την κρυμμένη παρτιτούρα της ζωής, όπου η Τέσυ Μπάιλα, ξεδιπλώνοντας φωτογραφία και συγγραφή, που είναι γνωστές μεγάλες της αγάπες, αποκαλύπτει κι αυτή την έμφυτη δεξιοτεχνία της τελικά να ξεφλουδίζει την πραγματικότητα και τη σιωπή. Ήρεμα, λυγμικά, ψιθυριστά σχεδόν, ενώνει τα επίγεια και τα επουράνια.

Ο Θέμης Παρλαβάντζας, στην αρχή της νέας του –μυθιστορηματικής αυτή τη φορά– περιπέτειας με τίτλο «Τέλος Διαδρομής», αφήνει κατά μέρος τη δράση και καταπιάνεται με ένα νοητό ταξίδι αυτογνωσίας του ήρωά του, δίνοντας βήμα σε στοχασμούς και σχολιασμούς του σύγχρονου κοινωνικού γίγνεσθαι.

Η ηρωίδα της ιστορίας δεν είναι μια άγνωστη Ελένη: οι μεγαλύτεροι σίγουρα θα θυμάστε την ιστορία της, οι νεότεροι θα την έχετε ακούσει κάπου συνήθως ως αναφορά σε μια σκληρή τιμωρία ή σε μια σκληρή τύχη.

Χρησιμοποιώντας τους ήρωες και την υποτυπώδη ιστορία τους, ο Δουατζής βρίσκει την ευκαιρία να επεκταθεί σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που διαχρονικά απασχολούν την ανθρώπινη νόηση.