Από τα διηγήματα αναδύεται η μορφή του Βαρθολομαίου Ολίβιε, ρεσεψιονίστ και διηγηματογράφου, που αφηγείται αδιαμφισβήτητα αληθινές ιστορίες (σελ. 37). Ιστορικά πρόσωπα –συνθέτες, λογοτέχνες, επιστήμονες–, ιστορικές περίοδοι, μυθολογία και λογοτεχνικοί ήρωες ζωντανεύουν μέσα από τη γόνιμη φαντασία του συγγραφέα σε αυτό το βιβλίο.

Το ολιγοσέλιδο, δυνατό μυθιστόρημα «Ο Ταχυδρόμος» εκτυλίσσεται στην ορεινή Κρήτη του ’50. Το ηθογραφικό υπόβαθρο της εποχής και του τόπου αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται το υπαρξιακό δράμα του πρωταγωνιστή, του ευσυνείδητου ταχυδρόμου, που εκτελεί ανελλιπώς το καθήκον του, η προσωπική ευτυχία φαίνεται όμως διαρκώς να του ξεφεύγει.

Στη Σικελία της δεκαετίας του ’70, Έλληνες φοιτητές και νεαροί διανοούμενοι πίνουν ως τον πάτο το ποτήρι της ζωής. Ύψιστη αποστολή ο έρωτας, μαθητεία και τέχνη σε καιρούς έντονης πολιτικοποίησης.

Η επιτυχία της Λένας Τερκεσίδου είναι ότι έστησε αυτί στη ζωή και μίλησε εξ ονόματός της. Με τον πλέον εύληπτο τρόπο. Εχέγγυο εμπορικότητας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ουσιαστικά είναι η εικόνα του Κώστα Βάρναλη για τη στιγμή που ο Σωκράτης βρισκόταν ενώπιον των δικαστών αγορεύοντας. Στον πρόλογο του έργου ο συγγραφέας δίνει μια σύντομη περιγραφή του σκηνικού και των δικαστών και παρουσιάζει ένα σύντομο προφίλ του σπουδαίου φιλοσόφου.

Η Κλάρα είναι ένας ρινόκερος που έζησε και ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ευρώπη υπό την προστασία του αφεντικού της, Ιωάννη Βαν ντερ Μίερ. Στα μέρη όπου προαναγγέλλεται η άφιξή της ετοιμάζονται γιορτές και πανηγύρια, ενώ αρκετοί περιμένουν το αγαπητό θηλαστικό για να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους.

Η Ελένη Λαδιά, σε εβδομήντα μόνο σελί­δες, συμπυκνώνει ένα ταξίδι οικουμενικό με μόνο στόχο να διαφυλάξει την ακεραιό­τητα και το σεβασμό του ανθρώπου. Τέλος, οι μνήμες προβάλλουν ως η μόνη αντίσταση και παράλληλα ο θησαυρός που ο καθένας οφείλει να διαφυλάξει από το νέο θεριό της αποκάλυψης που λέγεται παγκο­σμιοποίηση.

Η Ελένη Λαδιά, μοναδική στη γραφή των διηγημάτων, προσεγγίζει τα προσφιλή της θέματα κάθε φορά από άλλη οπτική γωνία με αποτέλεσμα ο πιστός της αναγνώστης, αν και πατά το ίδιο μονοπάτι –της Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Θρησκείας–, να αλλάζει τον βηματισμό του για να συγχρονιστεί μαζί της και να δει και πάλι τον κόσμο αλλοιώς.

Η Ελένη Λαδιά μας έχει συνηθίσει στη θεοποίηση αρχέτυπων συμβόλων όπως το νερό. Εδώ με τη μορφή ενός μυητικού ποταμού δηλώνεται ο Έρωτας και η Ζωή. Ωστόσο οι ήρωες διατηρούν τις Μυθικές Ουσίες και καταβολές τους. Η ιστορία τους θα μπορούσε να είχε συμβεί στην αρχαιότητα, στο Μεσαίωνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, όμως τοποθετείται στο σήμερα.

Ευφημιστικός ο τίτλος αυτής της όψιμης συλλογής διηγημάτων. Στην «πατρίδα» ανήκουν οι πάντες, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, καταγωγής, ερωτικών προτιμήσεων. Ουμανιστικές ιδέες, ανθρωπιστικά ιδεώδη, δημοκρατική αντιμετώπιση των πάντων ως ίσων, ελεύθερων υπάρξεων, τέκνων του ιδίου θεού. Είναι βαθιά θρήσκος ο συγγραφέας Κώστας Ασημακόπουλος.