Ο έρωτας ως ελιξίριο ζωής… Ο θάνατος ως καταλύτης νοσταλγίας και απολογισμού. Το παιχνίδι των δύο που γίνονται ένα. Η οδύνη του ενός που απομένει μισός. Η τέχνη του λόγου και η τέχνη της ζωγραφικής ως πρίσματα ενατένισης του εσώτερου νοήματος της ζωής. Η καθημερινότητα των ανθρώπων ως πρώτη ύλη της προσωπικής τους ιστορίας.

Τρεις νουβέλες, τρεις εκδοχές του ίδιου ήρωα, ενός νεαρού άνδρα που ζώντας στη μεταπολεμική (και μετεμφυλιακή) Ελλάδα προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα. Πηγαία έμπνευση, στέρεη ανάπτυξη του θέματος, παραστατική γλώσσα από την οποία δεν λείπει η ποιητικότητα και το χιούμορ.

Πώς ορίζεται η ευτυχία; Είναι αμαρτία κάποιος να την αναζητά με λάθος τρόπο σε λάθος δρόμο; Και τι είναι σωστό και λάθος; Οι επιθυμίες και οι επιλογές μας αρκούν για να είμαστε ευτυχισμένοι; Με το παραπάνω θέμα καταπιάνεται η Άση Κιούρα στο πρώτο της μυθιστόρημα «Η αμαρτία της ευτυχίας».

Αν ρωτήσει κάποιος: «Το “Λουλούδι της ψυχής μου” είναι μια ακόμα ιστορία ξεριζωμού και πόνου; Μια ιστορία για την καταστροφή της Μικρασίας;», «Ναι», θα είναι η απάντηση. «Αλλά είναι κι ένα βιβλίο για τη δύναμη της αγάπης, της ελπίδας, του θάρρους και της πίστης».

Η Μαρίνα Παπαγεωργίου στην πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Γλυκιά Πενικιλίνη» ταξιδεύει τους αναγνώστες στις αθηναϊκές γειτονιές και στην ελληνική επαρχία του σήμερα και του χθες προσφέροντάς τους ιστορίες ζωής, στιγμιότυπα καθημερινότητας, γνωριμίες με ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Πεζογραφικές περιδιαβάσεις εντός των πλαισίων (κι ενίοτε στα όρια) του πολιτικώς ορθού.

Το «Μικρές ιστορίες μεγάλων απολογισμών» είναι ένα  καλογραμμένο βιβλίο και παρά το γκρίζο κάποιων ιστοριών, διατηρεί το ενδιαφέρον της πλοκής λόγω των πρωτότυπων ιστοριών και της αβίαστης γραφής του συγγραφέα, ο οποίος με διεισδυτική ματιά καταγράφει τις αποκλίσεις από την πραγματικότητα, επιτυχώς.

Μέσω της αφήγησης του βίου της ηρωίδας του, ο Θωμάς Κοροβίνης μάς μεταφέρει με το βιβλίο αυτό στην Πόλη του περασμένου αιώνα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εποχή του προσχεδιασμένου τουρκικού πογκρόμ του Σεπτεμβρίου του 1955 εναντίον κάθε ρωμαίικου στοιχείου.

«Το αγγελόκρουσμα» είναι μια αυτοαφήγηση που ξεκινά την επομένη της Πρωτοχρονιάς του 1911, όταν ο κυρ-Αλέξανδρος ζει τις τελευταίες στιγμές του. Παρακολουθούμε τη δοκιμασία του μέχρι που παραδίνει την ψυχή του και μας αποχαιρετά κλείνοντας με το ίδιο του το χέρι τα μάτια του. Το αφήγημα μπορεί να αναγνωστεί ή να παρουσιαστεί ως θεατρική παράσταση.

Στο «Γύρο του θανάτου», ο Κοροβίνης έχει  ως κεντρικό μυθιστορηματικό πρόσωπο τον Αριστείδη Παγκρατίδη, που εκτελέστηκε το 1968 ως ο «Δράκος του Σέιχ Σου». Ήταν ένα παιδί που μεγάλωσε στη φτωχογειτονιά της Τούμπας, ορφανό από πατέρα, στερημένο από αγάπη και φαΐ. Σχολείο πήγε μόνο μερικές τάξεις. Έκανε διάφορες δουλειές, δεν στέριωσε σε καμιά.