Ο Γιάννης Κοντός είναι ποιητής, ακόμα κι όταν πεζολογεί. Ο αφηγητής «γίνεται» στανισλαβσκικώ τω τρόπω το θρυλούμενο πρόσωπο που υποδύεται.

Στην ήσυχη, μικρή πόλη Σερκλ ποτέ δεν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό, μέχρι που κάποιο βράδυ ένα μπλακάουτ αλλάζει τα πάντα. Την επόμενη μέρα η πόλη μοιάζει η ίδια, αλλά οι κάτοικοί της έχουν αλλάξει.

Ανοίγοντας το βιβλίο με το απλωμένο σεντόνι στο εξώφυλλό του, ο αναγνώστης βρίσκεται σε μια αυλή της μεταπολεμικής Αθήνας, με ανοιχτές ακόμα πληγές από τον Εμφύλιο. Η ηρωίδα του, η Αλεξάντρα, πλύστρα για τις ανάγκες της βιοπάλης, λες και κάθεται δίπλα του, με σάρκα και οστά, να ξαποστάσει από τη δουλειά κι αρχίζει να του αφηγείται τη ζωή της.

Με λόγο στέρεο, απλό και συμπυκνωμένο, η Μαρία Μαραγκουδάκη παραδίδει μια σειρά από ιστορίες μικρής έκτασης, αλλά καθόλου αμελητέες. Με οριζόντιο νήμα τους την απώλεια.

Γέννηση, μεγάλωμα, θάνατος. Ο αέναος κύκλος της ζωής. Είκοσι έναν τέτοιους κύκλους αφηγείται ο Θανάσης Χάτζοπουλος στη συλλογή διηγημάτων του «Ιστορικός ενεστώς».

Ένα βιβλίο για το ταξίδι του συγγραφέα Χρήστου Χρυσόπουλου στην Ινδία, τον Αύγουστο του 2012, σχεδόν χωρίς αποσκευές.

Ο Γιώργος Μανιατάκης φτιάχνει ένα μάλλον εύπεπτο, δυνάμει ευπώλητο μυθιστόρημα του συρμού με εκλαϊκευμένη μεταφυσική που βυθίζει τις ρίζες της στη δημοτική μας παράδοση και στη νεοελληνική λογοτεχνία του δέκατου ένατου αιώνα…

Ο Βλάσσης Τρεχλής, συγγραφέας και μουσικός,  επαναφέρει στο λογοτεχνικό προσκήνιο τη ζωή και το έργο του μεγάλου ποιητή με μια μυθιστορηματική βιογραφία, «Ανδρέας Κάλβος. Το χαμένο πορτραίτο». Η αφορμή για την αρχή της συγγραφής της ήταν η μη ύπαρξη πολλών πληροφοριών όσον αφορά στην εξωτερική εμφάνιση του ποιητή και γενικότερα για τη ζωή του.

Το βιβλίο αποτελείται από μια σειρά αλληλένδετων ιστοριών που ορμώνται από τον θάνατο ενός ηλικιωμένου ο οποίος την ώρα που λιποθυμά κρατάει στο χέρι του ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι. Αυτό σπάει και οι πολύτιμες χάντρες του σκορπίζονται άτακτα στον δρόμο ακολουθώντας η καθεμιά τη δική της πορεία όπως θα συμβεί αργότερα με τους νέους κατόχους τους.

Στη συλλογή διηγημάτων του Κώστα Βασιλάκου ο αναγνώστης θα βρει παιδιά να παίζουν στις γειτονιές, καφενεία που συμπυκνώνουν όλη τη διαπροσωπική επαφή, ανθρώπους που ζορίζονται αλλά επιμένουν να ονειρεύονται.