Ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της πρωτότυπης γραφής είναι η γνώση και εκλαΐκευση πολεμικών τακτικών και στρατιωτικών «μυστικών», που υπερβαίνουν τα συνήθη «χολιγουντιανά» παρόμοια μυθιστορήματα. Εδώ υπάρχει πρωτοτυπία, γνώση, μεράκι, παλμός. Ανιχνεύεται μια σχεδόν μεταφυσική απαίτηση αναζήτησης της αλήθειας.

Μεστός ποιητικός λόγος σε πεζογραφική μορφή. Συγγραφέας 28 εκδοθέντων βιβλίων, η καταξιωμένη λογοτέχνης και μέλος του ΔΣ της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, η Σούλα Ροδοπούλου ανάλωσε τη ζωή της στην παιδαγωγική τέχνη κι επιστήμη. Μέλος επίσης του ΔΣ της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και μέλος του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Έχει πάρει πέντε βραβεία και τρεις επαίνους.

Δεκατρείς ιστορίες με βασικό θεματικό άξονα τα σκοτεινά σημεία του ανθρώπινου χαρακτήρα και φόντο σκηνικά επιστημονικής φαντασίας.

Αφηγούμενος ο Τόλης Καζαντζής διά στόματος Σκαρίμπα, γίνεται ένας μεγεθυντικός φακός όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και του συνολικού του έργου και στήνει μια παρέλαση με σημαιοφόρο τον Σκαρίμπα, τον Μαριάμπα, τον Αντί-Καραγκιόζη τον Μέγα και ακολουθούν όλα τα βιβλία του με τους ήρωες και αντιήρωές του.

Τα μικρά σε έκταση διηγήματα εκλαμβάνονται ως προσωπικές αφηγήσεις μιας πραγματικότητας και δευτερευόντως ως γεννήματα συγγραφικής φαντασίας. Ιδιόμορφα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, με όσα διαμορφώνουν την καθημερινή γλώσσα και τελικά το περίγραμμα τόσο της καλλιτεχνικής παρουσίας, όσο και της ίδιας της ζωής.

Ο Στράτος, οδηγός διεθνών μεταφορών, παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι στην Ιταλία την έφηβη κόρη του, Σωτηρία, την οποία ο ίδιος αποκαλεί «Σωτήρη». Το κορίτσι, έχοντας ήδη αποδεχθεί το ρόλο του «αγοροκόριτσου», ακολουθεί για την εμπειρία, τη χαρά της εξερεύνησης νέων τόπων, αλλά και του πατέρα, που η δουλειά αυτή τής στερεί.

Στα 12 διηγήματα της συλλογής η Λουκία Δέρβη εισχωρεί σε ιστορίες ανθρώπων από διάφορες εποχές της πανανθρώπινης Ιστορίας και τις κάνει δικές μας με έναν λόγο λιτό, συγκροτημένο. Η αφήγηση είναι πότε πρωτοπρόσωπη πότε τριτοπρόσωπη, ενώ οι ιστορίες ολοκληρώνονται συνήθως χαμηλόφωνα, χωρίς δραματικές απολήξεις.

Το «Φωτεινό Κέντρο» του Θανάση Λάμπρου είναι μια φιλοσοφική παραβολή για τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου έτσι όπως ξεβράζονται στην ομηρική ακρογιαλιά της Αιωνιότητας στα άθλια χρόνια της Κρίσης, οικονομικής αλλά κυρίως πολιτισμικής. Η τόση απελπισία λειτουργεί πάντα ομοιοπαθητικά. Κι από αυτή την άποψη ο Θανάσης Λάμπρου επέτυχε τον στόχο του.

Στο βιβλίο του ο Κώστας Ποντικόπουλος περιγράφει τη γειτονιά όπου μεγάλωσε, γύρω από την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, στο κέντρο της Αθήνας, αναμειγνύοντας πρόσωπα, παιχνίδια, προσωπικές ιστορίες, εποχές. Είναι οι δρόμοι, τα κτίρια, οι διάφορες πλευρές της πλατείας. Είναι οι άνθρωποι που έζησαν σε αυτά, οι γείτονες, οι φίλοι, οι πρώτοι έρωτες.

Το βιβλίο της Ειρήνης Δερμιτζάκη «Γεννημένος Λούζερ» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μάθημα δημιουργικής γραφής. Ένα ιδιαίτερο, καλογραμμένο βιβλίο. Ένα βιβλίο σκέτη απόλαυση.