…πρόκειται για ένα πεζό ποίημα, για ένα ποιητικό μυθιστόρημα κι αυτό γιατί η ματιά είναι ποιητική, ατομοκεντρική, σολιψιστική («σολιψισμός»: γνωστό φιλοσοφικό ρεύμα που δεν έγινε κίνημα – ή μήπως έγινε;). Η γραφή είναι λυρική στην απόγνωσή της, αν και το υπόστρωμα ελεγειακό, όχι όμως και σατιρικό…

Σε μια εποχή κατά την οποία οι γυναίκες ήταν κλεισμένες στο σπίτι, δύο γυναίκες σπάνε τα στερεότυπα, αντιδρούν και ξεχωρίζουν με τη δυναμικότητα και τη θέλησή τους για ζωή.

Τολμηρό το εγχείρημα που επιχειρούν οι συγγραφείς Μαρία Μαυράκη και Ειρήνη Μπάιλα. Να συν-γράψουν μία και μοναδική ιστορία που έχει τις ρίζες της στην Κρήτη του 1970, αλλά το νήμα της φτάνει μέχρι το 2000, τριάντα χρόνια μετά.

Έχοντας ως τόπο δράσης τη Δρέσδη, την Αθήνα, τη Μήλο, η Εύα Αθανασοπούλου στο βιβλίο της «Σε δύο βάρκες» μιλάει για τις διαπροσωπικές σχέσεις, για το παρελθόν που καθορίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων και για τα προσωπικά αδιέξοδα και τα διλήμματα που πηγάζουν από τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Η Αγνή Σιούλα, αντλώντας από το έπος του Διγενή Ακρίτα, τη βυζαντινή ιστορία για τη ζωή και την οργάνωση του σώματος των ακριτών, αλλά από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας», δημιουργεί μία εξαιρετικά πρωτότυπη στη σύλληψή της ιστορία φαντασίας.

Tα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κατοχής, o Παντελής και η Τρισεύγενη, ένα νεαρό ανδρόγυνο με τα τρία παιδιά τους, το σκάνε από το χωριό τους λίγο έξω απ' το Γενί Σεχίρ, τη σημερινή Λάρισα, για να γλυτώσουν από το παιδομάζωμα. Μετά από μεγάλη ταλαιπωρία, θα εγκατασταθούν στη βενετοκρατούμενη Χαλκίδα, ελπίζοντας τα βάσανά τους επιτέλους να τελειώσουν.

Ένα βιβλίο για τη δύναμη της γυναίκας, για τον καθημερινό αγώνα της μέσα στην οικογένεια να κρατήσει τις τόσο εύθραυστες ισορροπίες και, παρά τις αντιξοότητες, να βγει νικήτρια. Ένα βιβλίο που αφορά όλες τις γυναίκες.

Οι γυναίκες της διπλανής πόρτας στη συλλογή διηγημάτων της Αγγελικής Μπούλιαρη, μας είναι γνώριμες από το επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον ή μπορεί να είναι κάλλιστα οι μαμάδες μας: εγκλωβισμένες ανάμεσα στο δίπτυχο δουλειά-οικογένεια, έβαλαν τα όνειρά τους σε παύση ή, πιο σωστά, σε αναμονή.

Ένα ξεκαρδιστικό κείμενο, που περιγράφει την Ελλάδα της κρίσης, διακωμωδώντας τις καταστάσεις των τελευταίων χρόνων, είναι το «Πάει η μουστάρδα στην κρεμ μπρουλέ;». Καυστικός, ειρωνικός και με χιούμορ που σπάει κόκαλα, ο Γιώργος Δενδρινός παραδίδει ένα βιβλίο κατάλληλο για ψυχοθεραπεία και ανάταση ψυχής.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η μεταναστευτική του διαδρομή, η εσωτερική μετανάστευση που θα γίνει εξωτερική, η προσωπική ιστορία που σηματοδοτεί την Ιστορία μιας εποχής με τον κύκλο αριστουργηματικά να κλείνει.