Ένα ξεκαρδιστικό κείμενο, που περιγράφει την Ελλάδα της κρίσης, διακωμωδώντας τις καταστάσεις των τελευταίων χρόνων, είναι το «Πάει η μουστάρδα στην κρεμ μπρουλέ;». Καυστικός, ειρωνικός και με χιούμορ που σπάει κόκαλα, ο Γιώργος Δενδρινός παραδίδει ένα βιβλίο κατάλληλο για ψυχοθεραπεία και ανάταση ψυχής.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η μεταναστευτική του διαδρομή, η εσωτερική μετανάστευση που θα γίνει εξωτερική, η προσωπική ιστορία που σηματοδοτεί την Ιστορία μιας εποχής με τον κύκλο αριστουργηματικά να κλείνει.

Η ρεαλιστική γραφή της Μαρώς Τριανταφύλλου μάς οδηγεί με βηματισμό σταθερό και σίγουρο από ιστορία σε ιστορία, από γειτονιά σε γειτονιά, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και μέσα στη σκληρή πραγματικότητα των επτά διηγημάτων στο «στρατόπεδο της παγκόσμιας κρίσης», η συγγραφέας μάς δίνει ανάσες λυρισμού, ομορφιάς, ελπίδας.

Η λογοτεχνική μελλοντολογία σε όλο της το μεγαλείο, ως αντιστροφή του ιστορικού παρελθόντος που έχει την εγγενή τάση πάντα να επαναλαμβάνεται.

Ένα κλασικό πολάρ μυθιστόρημα για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με αρνητικούς ήρωες τρία μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου, που κάποιος άγνωστος τιμωρός αποφασίζει να τους σκοτώσει.

Κεντρική μορφή του μυθιστορήματος είναι ο Αντώνιος Λεοντίου, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Λεόντιος (1896-1947). Παράλληλα με τις θεολογικές του σπουδές, ο Αντώνιος παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής στη Νέα Υόρκη την εποχή του Μεγάλου Κραχ (1929). Κεντρικό ρόλο στην πλοκή παίζει ο πίνακας του Ιερώνυμου Μπος «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων».

Μελόδραμα με «happy-end», πολύκοσμο σκηνογράφημα, αρχιτεκτονημένο με τα παλαιά σημεία φυγής της αναγεννησιακής ζωγραφικής, που δεν αφήνει τον αναγνώστη να χαθεί σε ηθελημένες σκοτεινιές κι επιτηδευμένες ασάφειες.

Στα εννέα διηγήματα του πρωτοεμφανιζόμενου Νικόλα Περδικάρη τα ζώα παίζουν αναμφίβολα ένα σημαντικό ρόλο, όμως ο ήρωας είναι αυτός που κινεί τις ιστορίες: με τις πράξεις και την ανάμνηση, τη φαντασία και την ονειροπόληση.

Στα δώδεκα μικρά διηγήματα της συλλογής η Νάσια Διονυσίου (κυπριακό κρατικό βραβείο διηγήματος/νουβέλας  για εκδόσεις του 2017) σκιαγραφεί ποιητικά τη γέννηση της Εύας, την αυτοεξορία της από τον Παράδεισο, το ταξίδι της στον κόσμο και, ίσως, την επιστροφή στον Κήπο της Εδέμ.

Ανθρώπινες σχέσεις που έχουν πάψει από καιρό να υφίστανται, επαφές που αγωνίζονται να διατηρήσουν την ισορροπία τους, ψυχές που κατατρύχονται από τις ενοχές και καταπραΰνονται από τη γλυκιά μελωδία των αναμνήσεων.