Ένας δημοσιογράφος δέχεται απειλές εξαιτίας των αντιρατσιστικών κειμένων του. Ένας αστυνόμος αναζητά τον δολοφόνο ενός πρώην υπουργού. Οι δύο άντρες θα κάνουν μια συμφωνία: ο δημοσιογράφος θα ενημερώνει τον αστυνόμο για ό,τι σχετικό με τη δολοφονία του υπουργού και ο αστυνόμος θα προστατέψει τον δημοσιογράφο από τις απειλές των νεοναζιστών.

Δώδεκα διηγήματα με κοινό παρονομαστή την απώλεια. Δώδεκα διηγήματα, στα οποία τα όνειρα δεν έχουν καμία θέση. Παρά μόνο όταν η αφήγηση φτάσει στο τέλος της.

Τι σημαίνει ακριβώς η λέξη «Αμνησία»; Τι συνέπειες έχει γι’ αυτόν που την παθαίνει, αλλά και για τους γύρω του, συγγενείς, φίλους, γνωστούς; Η συγγραφέας του βιβλίου «Το Σκοτάδι της Αμνησίας» χειρίζεται ακριβώς αυτό το θέμα με έναν ιδιαίτερο και διακριτικό τρόπο.

Η άνοδος και η πτώση της δυναστείας των Μεδίκων, η άνθιση των Γραμμάτων και των Τεχνών, η προσφορά πεφωτισμένων ανθρώπων στην κοινωνία, η Φλωρεντία στο απόγειό της κατά την Αναγέννηση μέσα από τα μάτια ενός λογίου της εποχής. Αλλά και συνωμοσίες, ίντριγκες, δολοφονίες, έρωτας, πάθος για γνώση.

Ένα έργο με ανθρωπιστικές, κοινωνικές και ιστορικές προεκτάσεις, που πραγματεύεται λογοτεχνικά την ιστορία των Ρωμιών του Πόντου που χωρίστηκαν με βάση το θρήσκευμα και τις αρνητικές συνέπειες στην ψυχολογία των ατόμων και των οικογενειών τους. Επίσης είναι μια ωδή στην ανιδιοτελή και αναντικατάστατη μητρική αγάπη, στον προσωπικό πόνο της απώλειας.

Όπως κάθε έργο τέχνης είναι μοναδικό έτσι και το μυθιστόρημα αυτό είναι μοναδικό στο είδος του, καθώς εκεί που ο αναγνώστης τείνει να επαναπαυτεί από τη «γεύση» μιας κοινότοπης καθόλα σύγχρονης ερωτικής ιστορίας, ο συγγραφέας με μια πινελιά χρωματίζει διαφορετικά τα γεγονότα και την ερμηνεία τους και δίνει άλλη διάσταση στην πορεία της ιστορίας.

Δύο συγγραφείς, πατέρας και κόρη, γράφουν το «Ένα ξωτικό στον κήπο της Ουτοπίας», προσφέροντάς μας ένα πρωτότυπο δημιούργημα γραφής. Τα πεζά κείμενα τα έγραψε ο πατέρας την περίοδο 1995-1997 και τα ποιήματα η κόρη του το 2010. Έτσι, πεζογραφία και ποίηση οδεύουν μαζί στο ταξίδι του ξωτικού στον κήπο της Ουτοπίας χαρίζοντάς μας διπλή συγκίνηση.

Ένα κλασικό whodunnit που διαδραματίζεται σε μια ελληνική επαρχιακή κωμόπολη. Ήρωάς του ένας συνταξιούχος αξιωματικός της αστυνομίας που λίγο πριν τις εκλογές του 1981, επιστρατεύεται ξανά για να εξιχνιάσει μια σειρά από φρικιαστικούς φόνους.

Δεκαοκτώ διηγήματα μικρής πνοής για τα οικογενειακά δράματα που παίζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών. Άγονες σχέσεις, οδυνηροί επίλογοι, λειασμένες ζωές υπό το σκότος της καθημερινότητας.

Τα δεκατρία διηγήματα του Πάνου Τσίρου (Αθήνα, 1970) είναι ιστορίες καθημερινές, ασήμαντων ανθρώπων, πληκτικές, χωρίς υπερβάσεις, χωρίς ανατροπές θα λέγαμε, παραφράζοντας το οπισθόφυλλο.