Σε μια μικρή παραλιακή πόλη βρίσκεται δολοφονημένος ένας ήσυχος ανθρωπάκος, ο Φώτης, που μόνη του κακή συνήθεια ήταν το ποτό. Ύποπτοι για αυτή τη δολοφονία θεωρούνται όλοι αυτοί που σύχναζαν στην κοντινή ταβέρνα, ανάμεσά τους και ο ήσυχος και μοναχικός τυπογράφος κύριος Ευαγγελινός.

Καφέ Αμάν ο ''Υπόγειος Παράδεισος'', Αθήνα, 1920: ψυχές παγιδευμένες στη λάσπη, κορμιά διαλυμένα από τις καταχρήσεις, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, όλοι με το ίδιο όνειρο - ''να γίνουν άνθρωποι'' κάποτε. Ο Πέτρος Πικρός δίνει με σκληρό ρεαλισμό και λυρική ευαισθησία μια εικόνα της ζωής των περιθωριακών αλλά και της κοινωνίας που τους γέννησε.

«Η ελεημοσύνη των γυναικών» είναι μια συλλογή από διηγήματα, όπου άνθρωποι και καταστάσεις παρουσιάζονται σαν ήρωες σε μαύρη κωμωδία, ενώ η αφήγηση των ιστοριών γίνεται με περίσσιο χιούμορ και λυρισμό.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Βιρμανία. Ο Τέζα γράφει και τραγουδάει, μαζί με τον καταπιεσμένο λαό, και τα τραγούδια του δεν αργούν να γίνουν σύμβολο αντίστασης κατά του δικτατορικού καθεστώτος. Ο Τέζα καταλήγει στη φυλακή καταδικασμένος σε εικοσαετή κάθειρξη.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε έναν κόσμο όπου τέρατα, τα οποία αποκαλούνται Yoma, σκοτώνουν ανθρώπους για να τραφούν και συχνά κατοικούν και στα σώματά τους. Οι μόνες που μπορούν να σκοτώσουν αυτά τα τέρατα είναι οι πολεμίστριες Claymore, οι οποίες οφείλουν το όνομά τους στα τεράστια σπαθιά τους.

Ο Παύλος Γ. αναλαμβάνει να διερευνήσει μια ανεξιχνίαστη δολοφονία που συνέβη το 1976 σε τούνελ της σιδηροδρομικής γραμμής του Πηλίου. Η έρευνά του τον οδηγεί στα χρόνια του Εμφυλίου, στη Θεσσαλία και στη δράση του «θείου Γιώργη», που είχε αναλάβει να σώσει τα παιδιά των συντρόφων του οργανώνοντας ένα δίκτυο υιοθεσιών σε αριστερές οικογένειες.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα, το οποίο ενέχει την υφή ενός ημερολογίου, αλλά και του εσωτερικού μονολόγου.

Το βιβλίο του φον Χούμπολντ είναι ένα δοκίμιο, όπου κύριο και σχεδόν αποκλειστικό ρόλο παίζει ο ελληνικός πολιτισμός και η πορεία του στο χρόνο.

Η μικρή αλλά ιδιαίτερα καλαίσθητη αυτή ποιητική συλλογή περικλείει το βίο και επιλεγμένα ποιήματα επτά Αμερικανών αυτόχειρων ποιητών. Η πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό είναι η Σίλβια Πλαθ (και λιγότερο η Ανν Σέξτον), ενώ οι Βάτσελ Λίντσεϊ, Χάρολντ Κρέιν, Σάρα Τίσντεϊλ, Ράνταλ Τζάρελ και Τζον Μπέριμαν παραμένουν άγνωστοι και αμετάφραστοι στη χώρα μας.

Ένα βιβλίο μυητικό γεμάτο αλληγορίες, όπου ήρωες και αναγνώστες ζουν μυητικές περιοδείες, όντες  ίσοι και ελεύθεροι, για να περιχωρήσουν στο σύνολο διατηρώντας την ατομικότητά τους και κατακτώντας την αυτογνωσία.

Ο Γιάννης Σουλιώτης στο βιβλίο ''Φερνάντο Πεσσόα, Κ. Π. Καβάφης'', παραθέτει αρχικά τα χρονολογικά σημεία της ζωής και του έργου των δύο ποιητών. Έπειτα κάνει δύο, αντίστοιχα, εισαγωγές. Μας αναφέρει την πορεία της ζωής τους, τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Παραθέτει τα ποιήματά τους και τα κοινά τους στοιχεία.

Το βιβλίο του νομπελίστα Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, αν και έχει τη μορφή λογοτεχνικού έργου, είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας για τα σταλινικά γκουλάγκ: τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας όπου οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος (ανάμεσά τους και ο Σολζενίτσιν) ''αναμορφώνονταν'', δουλεύοντας μέχρις εξοντώσεως σε απάνθρωπες συνθήκες.