Η Ειρήνη Σταματοπούλου σημαντική συγγραφέας, πηγή καταιγιστικών σημαινομένων, εκφράζεται διά της γραφής όπως άλλοι πυροβολούν ομιλώντας.

Η Γαλλίδα φιλόσοφος και κλασική φιλόλογος Μπαρμπαρά Κασσέν μας παρουσιάζει ένα δοκίμιο για τη νοσταλγία κάνοντας αναφορές στον Οδυσσέα, στον Αινεία και στην Άρεντ, στη σχέση των ανθρώπων με τον χρόνο, την πατρίδα και τις γλώσσες τους. Οι αναγνώστες μετά την ανάγνωση νιώθουν πιο πλούσιοι σε ιδέες, γνώσεις και συναισθήματα.

Από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’30 και του ’40 έως τη σύντομη καριέρα του στην αεροπορία και το πέρασμά του έπειτα στη δημοσιογραφία, και από εκεί ώς τα τέλη της δεκαετίας του ’60 που αρχίζει να γράφει πλέον το πρώτο του βιβλίο και φτάνοντας στη συνέχεια μέχρι σήμερα, ο Τομ Ρόμπινς μας αφηγείται μια ζωή γεμάτη, έντονη και κυρίως σουρεαλιστική, ακριβώς όπως και τα βιβλία του.

Μυστήριο, αγωνία, ένταση, φόβος. Και μια ανατροπή. Στο νέο μυθιστόρημα του Jo Nesbo δεν υπάρχει κάποιος φόνος που πρέπει να εξιχνιαστεί. Αντίθετα υπάρχει το ανθρωποκυνηγητό ανάμεσα σε έναν πληρωμένο δολοφόνο, που αδυνατεί να τραβήξει τη σκανδάλη, και σε έναν μεγαλομαφιόζο, ονόματι Ψαράς.

«Τα Χρονικά της Αντάκρης, Η Μάγισσα του Μπιλθόρ» κυκλοφόρησε ξανά πρόσφατα από τις εκδόσεις Momentum, μαζί με τον δεύτερο τόμο «Οι Γιοι της Αριζάν». Έτσι, έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε εκ νέου αλλά και να διαβάσουμε τη συνέχεια μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές σειρές νεανικής φαντασίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

H Xαρά Νικολακοπούλου σε αυτές τις δυο ομολογουμένως πρωτότυπες νουβέλες, μας μυεί σε μια τέχνη που αντλεί τα υλικά της άλλοτε από τους ιστούς της αρχαιοελληνικής μυθολογίας και άλλοτε από ταξιδιωτικές περιγραφές και εικόνες εναλλασσόμενων τοπίων που ευνοούν τους συνειρμούς με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρωίδων της.

Το «Κοράκι σε άλικο φόντο» είναι ένα από τα καλύτερα (και πιο σοβαρά από άποψη δουλειάς και έρευνας) δείγματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας του Φανταστικού. Ανήκει στο είδος της επικής φαντασίας και είναι τοποθετημένο σε μια περιοχή που μοιάζει με τη βυζαντινή αυτοκρατορία και την Ευρώπη την εποχή του Μεσαίωνα, αλλά ταυτόχρονα ανήκει σε έναν μυθικό χώρο και χρόνο.

Η προσωπική μαρτυρία του Μαυριτανού κρατούμενου Μοχάμεντου Ουλντ Σλάχι που κρατείται χωρίς λόγο εδώ και 13 χρόνια στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο.

22 Δεκεμβρίου 1980. Η πτήση 5403 πέφτει στα γαλλο-ελβετικά σύνορα. Από τους 169 επιβαίνοντες σώζεται μόνο ένα νεογέννητο κοριτσάκι. Σύμφωνα με τη λίστα επιβατών, δύο βρέφη επέβαιναν στο αεροπλάνο, και τα δύο κοριτσάκια, με παρόμοια χαρακτηριστικά. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που είχε αναλάβει την υπόθεση βρίσκει ξαφνικά τη λύση.

«Ο αναρχικός τραπεζίτης» του Φερνάντο Πεσσόα (1888-1935), δημοσιευμένος το 1922, έχει τη μορφή ενός σωκρατικού διαλόγου, όπου δύο φίλοι συζητούν καθισμένοι στην απέναντι πλευρά ενός τραπεζιού. Ο τραπεζίτης απαντά στην ερώτηση του συνομιλητή του πώς έγινε (και παραμένει) αναρχικός, αν και τραπεζίτης, αναπτύσσοντας επαγωγικούς συλλογισμούς.

Μικρές και μεγάλες προδοσίες κατά τη διάρκεια της ζωής μας υφιστάμεθα όλοι ανεξαιρέτως. Είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε να συνυπάρχουμε με αυτές και να βγαίνουμε αλώβητοι από κάθε τέτοια δοκιμασία – ή τουλάχιστον όσο πιο ακέραιοι γίνεται. Για αυτές τις προδοσίες μιλάει η Τζένη Μανάκη στο πρώτο της μυθιστόρημα και πετυχαίνει τον στόχο της επακριβώς.