«Tρελή σοφία»

Τον Τομ Ρόμπινς τον γνώρισα μέσα «Το άρωμα του ονείρου» και γοητεύτηκα από τη δημιουργική τρέλα της γραφής του, την αναρχική φαντασία του, το χιούμορ του που δεν αφήνει τίποτα όρθιο και κυρίως από την ικανότητά του να πλάθει μια γλώσσα δική του, που ταυτόχρονα όμως μοιάζει φυσική και οικεία σε κάθε αναγνώστη σε όποια πολιτισμική κουλτούρα κι αν ανήκει. Έκτοτε έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, επομένως όταν ήρθε στα χέρια μου η αυτοβιογραφία του ή όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος «η αληθινή αφήγηση μιας ευφάνταστης ζωής», οπωσδήποτε ήμουν θετικά προκατειλημμένη και έτοιμη να απολαύσω το κείμενο. Και πράγματι η θιβετιανή ροδακινόπιτα από την κουζίνα του, με υλικά τα γεγονότα από τη μυθιστορηματική ζωή του, δικαίωσε τις προσδοκίες μου.

Από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, με παππούδες Βαπτιστές ιερείς και μεγαλώνοντας ως κλασικό «επαρχιωτάκι» (ο χαρακτηρισμός δικός του), έως τη σύντομη καριέρα του στην αεροπορία και το πέρασμά του έπειτα στη δημοσιογραφία, και από εκεί ώς τα τέλη της δεκαετίας του ’60 που αρχίζει να γράφει πλέον το πρώτο του βιβλίο και φτάνοντας στη συνέχεια μέχρι σήμερα, ο Τομ Ρόμπινς μας αφηγείται μια ζωή γεμάτη, έντονη και κυρίως σουρεαλιστική, ακριβώς όπως και τα βιβλία του. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού γράφουμε όχι βέβαια αυτά που ζούμε, αλλά όπως ζούμε: οι συγγραφείς μεταφέρουν στα γραπτά τους την οπτική τους για τον κόσμο και τη συμπύκνωση των εμπειριών τους σε αυτόν.

Πρόσωπα και χαρακτήρες, από τους πιο συνηθισμένους έως τους πιο εκκεντρικούς (μέχρι και ο Τσαρλς Μάνσον κάνει ένα μικρό πέρασμα πριν γίνει «διάσημος» για τη δράση του), που αποδίδονται ολοζώντανα ώστε νομίζεις ότι τους γνώρισες κι εσύ, έρωτες και απογοητεύσεις, πειραματισμοί με τα ναρκωτικά, συγκρούσεις με το αμερικανικό συντηρητικό κατεστημένο που όμως διέπονται όχι ακριβώς από επαναστατικότητα αλλά από ένα αναρχικό χιούμορ που είναι συχνά πιο ισχυρό όπλο, καθώς και η συγγραφική του πορεία, όλα αυτά ζυμωμένα με τον ανατρεπτικό του λόγο και τη λοξή του σκέψη, δημιουργούν ένα υπέροχο αποτέλεσμα: διάβασα τη «Θιβετιανή ροδακινόπιτα» στις διακοπές μου και με συντρόφευσε υπέροχα, με συγκίνησε, με εξέπληξε, με έκανε να γελάσω και να μεταφέρω στις συζητήσεις μου τις ιστορίες που διάβαζα μέσα στις σελίδες της, από μια ζωή που θα μπορούσε η ίδια να αποτελεί ένα μυθιστόρημα. Υπάρχει κάτι ακόμα που έπρεπε να πω για το κείμενο; Ναι, το πιο σπουδαίο, κατά τη δική μου εκτίμηση: Το βασικό συστατικό αυτής της παράξενης ροδακινόπιτας, όπως και όλων των βιβλίων του Ρόμπινς, είναι η μαγεία. Όχι μόνο γιατί σε μαγεύουν, αλλά κυρίως γιατί σου ανοίγουν τα μάτια στη μαγική διάσταση της ζωής.

Για το κλείσιμο αυτής της παρουσίασης, επέλεξα ένα από τα πολλά αποσπάσματα που σημείωσα πάνω στις σελίδες του βιβλίου, νιώθοντας ότι απευθύνονται αποκλειστικά σε μένα – ή μάλλον σε όσους σαν τον Τομ Ρόμπινς δεν μπορούν, ούτε θέλουν, να χωρέσουν σε ταμπέλες ή κουτάκια:

«Υπάρχουν λεγεώνες από μας, τις αδέσποτες γάτες, για τις οποίες βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία και κινηματογραφικές αίθουσες έχουν λειτουργήσει ως ναοί, τεμένη και ιερά άλση…»