Ένας Πολωνός αξιωματικός αρνείται να συμμετάσχει στα ρωσικά στρατεύματα με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Η αγαπημένη του ξεκινά να τον βρει και να μείνει μαζί του. Παντρεύονται, αποκτούν δυο παιδιά αλλά νιώθουν μια θλίψη γιατί βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους. Θα καταφέρουν να αποδράσουν;

  Η Φιλίππα Ρόουζ Πάλφρευ, δεκαοκτώ χρονών και υιοθετημένη που επιθυμεί να ανακαλύψει ποια πραγματικά είναι, πληροφορείται επισήμως ότι έχει έναν πατέρα βιαστή και μια μητέρα ισοβίτισσα η οποία έχει διαπράξει φόνο. Κι η ιστορία θ’ αρχίσει ακριβώς απ’ εκεί. Το παρελθόν που πια είναι μια ξένη χώρα και η μεταμέλεια που είναι δικαίωμα καθενός.

Η Μόνα είναι ένα μικρό κοριτσάκι στον Λίβανο που παίζει ανέμελο στην αυλή του σπιτιού του, ενώ η μητέρα και η γιαγιά της ασχολούνται με την προετοιμασία του  οικογενειακού γεύματος. Όταν μια εγκαταλειμμένη βόμβα διασποράς γίνει αντικείμενο του παιχνιδιού της, όσοι βρίσκονται μέσα στο σπίτι θα σκοτωθούν, εκτός από τον πατέρα της, τον Σαμίρ Μουστάφ.

Μία αλληγορική, μεσαιωνική ιστορία στη Βρετανία της εποχής του Αρθούρου. Στη χώρα έχει πέσει μια περίεργη ομίχλη που κάνει τους κατοίκους της να ξεχνούν το παρελθόν. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που ζει σε μια αγροτική κοινότητα, ξεκινάει ένα ταξίδι για να βρεθεί με τον γιο τους, που ζει σε κοντινό χωριό.

Το «Βαμμένο πουλί» του Πολωνού Γιέρζι Κοζίνσκι είναι η περιπλάνηση ενός εξάχρονου αγοριού από χωριό σε χωριό στην ύπαιθρο της Ανατολικής Ευρώπης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αγώνας του για επιβίωση μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση του ίδιου του μικρού ήρωα.

Με ευρηματικό τρόπο αφήγησης ο Χουάν Χοσέ Μιγιάς παραδίδει ένα ευχάριστο, έξυπνο και ευφυές μυθιστόρημα που περιέχει καθολικές αλήθειες και φιλοσοφικές σκέψεις. Μια φαινομενικά απλή ιστορία που θα διασκεδάσει τους αναγνώστες, αλλά και θα τους βάλει σε σκέψεις.

Ο επτάχρονος Ζοζέφ περνά τρία χρόνια της ζωής του στο οικοτροφείο του πατέρα Πονς στη βελγική επαρχία, μαθητεύοντας στην αγάπη και το σεβασμό των πολιτισμών. Μια ιστορία από τον τελευταίο μεγάλο Πόλεμο, από έναν συγγραφέα που θέλει να είναι αισιόδοξος.

Το βιβλίο αυτό είναι μια νουβέλα σε μορφή επιστολών με παραλήπτη το Θεό, τις οποίες γράφει ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Όσκαρ, μέσα στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται καθώς πάσχει από λευχαιμία. Στόχος του συγγραφέα είναι να αφηγηθεί μια ιστορία μέσα από την οποία θα αγαπήσει ο αναγνώστης περισσότερο τον άνθρωπο και θα υιοθετήσει τις αξίες του ανθρωπισμού.

Μία ιδιαίτερη περίπτωση μυθιστορήματος όπου το μπουρλέσκ συναντά την κατασκοπεία, από μία ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέα που κάνει –ευφυώς– του κεφαλιού του. Παράξενο και ανατρεπτικό, μία σάτιρα που πραγματικά δε σταματά πουθενά.

Ένας λαβύρινθος τοποθετήσεων που ξεκινούν από το τυχαίο της ανθρώπινης ύπαρξης, την κοινωνική ετικέτα του ανθρώπου, τη θρησκευτική του ταξινόμηση, τη συνθήκη του γάμου και τέλος την ατομική και τη συλλογική  ευθύνη και όσα έγιναν ή μέλλει να επαναληφθούν. ‘Όλα στίγματα, ουλές ανεπούλωτες. Γιατί  να γεννιέται και να τις κουβαλά κανείς;