Το «Ψωμί» αποτελείται από 14 διηγήματα επιστημονικής φαντασίας και μεταφυσικής, τα οποία, αν και αυτοτελή, κατά κάποιο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους. Οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μοναχικότητα, την τρομοκρατία, τη βία, τη γραφειοκρατία, το κρατικό σύστημα, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται το προσφυγικό πρόβλημα και το «τέρας» της τεχνολογίας.

Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, για το χρόνο για τη μνήμη. Ένα παιδί φεύγει από το σπίτι του στιγματισμένο κοινωνικά, αλλά και ξένο με τους γονείς του. Εκείνοι μένουν πίσω να διαχειριστούν τις δικές τους μικρές και μεγάλες απώλειες.

Οκτώ διηγήματα από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς (Τατιάνα Αβέρωφ, Αριστείδης Αντονάς, Βασίλης Γκουρογιάννης, Δήμητρα Κολλιάκου, Αχιλλέας Κυριακίδης, Αλέξης Πανσέληνος, Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, ΦαίδωνΤαμβακάκης), με ήρωες σπουδαίων, έως και κλασικών, λογοτεχνικών έργων, σε ένα ακόμη «βιβλιοφιλικό» βιβλίο με αξιώσεις.

Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Πετσετίδη (Σπάρτη, 1940) αποτελείται από είκοσι πέντε διηγήματα που κατανέμονται σε τέσσερα μέρη. Κοινό στοιχείο σε όλα τα διηγήματα είναι η στέρεα αφηγηματική θέση του έμπειρου διηγηματογράφου, η γνώση της ευρύτερης περιοχής της γενέτειράς του και της ιστορίας της, η δωρικότητα και η κατά τόπους σκωπτικότητα της γραφής.

Στην παρούσα συλλογή 17 διηγημάτων, ο Παλαβός αντλεί την έμπνευσή του από την ημιορεινή μακεδονική ενδοχώρα, αλλά και από την πόλη. Μεταφέρει, με λιτό και απέριττο τρόπο, εικόνες της αγροτικής ζωής, αλλά και της δουλειάς σε συνεταιρισμό ή σε σφαγείο. Πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, τις σχέσεις πατέρα-γιου, αλλά και  του γιου με το δικό του παιδί.

Μία γυναίκα λίγο πριν τα σαράντα, ηθοποιός, γοητευτική, μόνη… Ένα κυκλαδίτικο νησί, κοσμικό και μαζί άγριο… Ένας πιθανός έρωτας με έναν ντόπιο, έναν Απόλλωνα-ερημίτη… Κι ένα μυστήριο, η εξαφάνιση του εραστή που ήρθε να συναντήσει…

Στις 29 Μαΐου 1945 φτάνει στην Αθήνα ο Νίκος Ζαχαριάδης, κρατούμενος μέχρι τότε στο Νταχάου. Οι οπαδοί της Αριστεράς τον υποδέχονται σαν μεσσία… Το «Κόκκινο τανγκό» δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο ούτε βιογραφία του Νίκου Ζαχαριάδη: είναι η μυθιστορηματική ψυχογραφία του όπου οι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες συνυπάρχουν με ιστορικά πρόσωπα.

Μια προσωπική περιπέτεια του Κωστή Γκιμοσούλη που έγινε ημερολόγιο επιβίωσης –έτσι επιζεί του ναυαγίου του ένας ποιητής, με τη γραφή– και δηλώνοντας «μαρτυρία» μάς υποδεικνύει ξανά τα βασικά της ζωής. Αποκαλύπτει με γενναιοδωρία και σε μας τη σημασία και το φωτεινό άλγος της δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή.

Ένας άντρας στέκει μπροστά σε ένα παράθυρο και παρατηρεί. Ένα στοχαστικό μυθιστόρημα για την έννοια της επιτυχίας, αλλά και για τις απογοητεύσεις που η κοινωνία «προσφέρει» στους κυνηγούς της ευτυχίας.

Μια γυναίκα βρίσκεται σε ένα νησί για να εκπληρώσει ένα τάμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την καταβύθιση της ηρωίδας στα μύχια του εαυτού της σε μια προσπάθεια λύτρωσης.