Ο Μάνος Κοντολέων στο νέο του πόνημα κατορθώνει να δημιουργήσει μια μυθιστορηματική αλληγορία της παρακμής που αγγίζει κάθε έκφανση της ανθρώπινης δράσης, όταν οι ιδέες εκφυλίζονται και μεταφράζονται σε χρήμα. Σύμβολο αυτής της πορείας προς την ηθική αποτελμάτωση και την καταρράκωση των ιδεών, η Μέλω του.

Η ρεαλιστική γραφή της Μαρώς Τριανταφύλλου μάς οδηγεί με βηματισμό σταθερό και σίγουρο από ιστορία σε ιστορία, από γειτονιά σε γειτονιά, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και μέσα στη σκληρή πραγματικότητα των επτά διηγημάτων στο «στρατόπεδο της παγκόσμιας κρίσης», η συγγραφέας μάς δίνει ανάσες λυρισμού, ομορφιάς, ελπίδας.

Υπάρχουν εποχές πρόσφορες για ποίηση και εποχές αντιποιητικές; Κι ο τόπος του ποιητή ποιος είναι, η εποχή του ή οι στίχοι του; Πάνω σε αυτά τα ερωτήματα η Ασημίνα Ξηρογιάννη «χτίζει» την τρίτη της προσωπική ποιητική συλλογή.

Ο Γιάννης Μαρής (1916-1979), ψευδώνυμο του Γιάννη Τσιριμώκου που σπούδασε Νομικά, πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, δούλεψε ως δημοσιογράφος, αρθρογράφος και κινηματογραφικός κριτικός, με το μυθιστόρημά του «Τα χέρια της Αφροδίτης» θίγει για πρώτη φορά το ζήτημα των Ελλήνων Εβραίων της Κατοχής.

Παρελθόν: Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης ξαναγεννιούνται. Μόνο που ένας λείπει. Ένας από τους καβαλάρηδες έχει πεθάνει. Παρόν: Οι ενήλικοι καβαλάρηδες ζητούν μανιασμένα εκδίκηση από αυτούς που τους πρόδωσαν. Ο Θάνατος ψάχνει για απαντήσεις και σκορπίζει το χάος στο πέρασμά του. Ένα παρανοϊκό παιχνίδι εξουσίας αρχίζει να διαμορφώνεται.

«Το αγγελόκρουσμα» είναι μια αυτοαφήγηση που ξεκινά την επομένη της Πρωτοχρονιάς του 1911, όταν ο κυρ-Αλέξανδρος ζει τις τελευταίες στιγμές του. Παρακολουθούμε τη δοκιμασία του μέχρι που παραδίνει την ψυχή του και μας αποχαιρετά κλείνοντας με το ίδιο του το χέρι τα μάτια του. Το αφήγημα μπορεί να αναγνωστεί ή να παρουσιαστεί ως θεατρική παράσταση.

Αισιόδοξη απελπισία ή απελπιστική αισιοδοξία; Απομυθοποιητική διάθεση. Η αρχαία κληρονομιά, βάρος στις πλάτες της Ελλάδας που βιώνει μια «βελούδινη χρεοκοπία» των πολιτικών που επέλεξαν οι κυβερνώντες. Προσγειωτικός λόγος με ρομαντικές προεκτάσεις. Η φυγή στο Φως, μόνη διέξοδος. Αναμονή της Άνοιξης που επελαύνει.

Βασικός ύποπτος της δολοφονίας της νεαρής αεροσυνοδού Λορά, που διαπράχθηκε με ιδιαίτερη αγριότητα, είναι ο Αχμέντ που ζει έναν όροφο πιο κάτω και φρόντιζε τις ορχιδέες της (η Λορά ήταν ερωτευμένη μαζί του, όλοι το ήξεραν, μόνο εκείνος δεν το είχε καταλάβει). Η αστυνομικός Ρασέλ και ο συνάδελφός της Ζαν αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση.

Με αυτό του το κείμενο ο Φίσερ απευθύνεται περισσότερο σε ενήλικες παρά σε παιδιά, χρησιμοποιώντας, ως τεχνική την επιστροφή στην παιδική αθωότητα και στο χιούμορ για να υπογραμμίσει την τραγικότητα της ενηλικίωσης και την απλή συνταγή της ευτυχίας που οι περισσότεροι ξεχνάμε απορροφημένοι στη στυγνή μας καθημερινότητα.

Η ιστορία του αλαφροΐσκιωτου Κιαμίλ, που κρατείται στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης. Μια εξαίσια νουβέλα, του νομπελίστα Ίβο Αντριτς, για τη διαφορετικότητα, αλλά και για την άλογη άσκηση της δικαιοσύνης από την εξουσία.

Ένα βιβλίο γραμμένο με επιστημονική βάση –χωρίς να είναι βαρετό–, που ανατρέπει όλες τις μέχρι τώρα επιστημονικές απόψεις του συγγραφέα για την κορυφαία ύπαρξη των εγκεφαλικών λειτουργιών, αλλά γραμμένο και με αγάπη για τον άνθρωπο, που δίνει παράλληλα  απαντήσεις για τη ζωή μετά θάνατον και όχι μόνο.