Η Τερέζα είναι έντεκα χρονών το 1960, όταν ξεκινάει το μυθιστόρημα. Επιστρέφει με τη μητέρα της και τον μικρότερο αδελφό της στο Γκρέιτ Φολς της Μοντάνα, όπου ζουν ο παππούς και η γιαγιά της. Μεγαλώνοντας, η Τερέζα θα ζήσει όλα τα πολιτικά γεγονότα που συντάραξαν την Αμερική τη δεκαετία του ’60. Το 1974 θα γνωρίσει στη Μήλο τον συγγραφέα-αφηγητή.

Δυο ζευγάρια συναντώνται σ’ ένα από τα πιο ακριβά εστιατόρια για να δειπνήσουν. Συζητάνε περί ανέμων και υδάτων, ενώ τα πιάτα απλώνονται στο τραπέζι τους. Κι όλα κυλούν ομαλά μέχρι η κουβέντα να έρθει στο επίμαχο θέμα.

Το «Μάρτυς μου ο Θεός» είναι ένα χιουμοριστικό, καλογραμμένο βιβλίο που προκαλεί άφθονο γέλιο. Όλο το βιβλίο είναι ένας μονόλογος, σαν κείμενο από stand-up comedy, όπου το ένα θέμα εναλλάσσεται με το άλλο με ταχύτητα και, πίσω από το αβίαστο γέλιο που προκαλεί, στο μυαλό του αναγνώστη υπάρχει μια πικρή επιβεβαίωση: «Ναι, έτσι είναι!».

Ποιήματα ποιητικής είναι τα κείμενα του δεύτερου μέρους αυτού του «ημερολογίου γραφής» όπως θα το ονόμαζα, ενώ τα πεζά του πρώτου μέρους χαρακτηρίζονται από την ίδια τη Χαρά Κοσεγιάν ως «Ταξίδια στον τρικυμισμένο χωρόχρονο» με υπότιτλο εντός αγκύλης [Ημερολόγιο].

Τι κοινό μπορεί να έχουν τρεις νέοι που φαινομενικά είναι τόσο διαφορετικοί; Ένας μαθητής γυμνασίου που παρατάει το σχολείο πνιγμένος από ενοχές, ένα ανάπηρο αγόρι που ετοιμαζόταν να γίνει ο νεαρότερος σπρίντερ στην Ιαπωνία και ο αρχηγός της ομάδας μπάσκετ του γυμνασίου Νίσι. Μοιράζονται τη λατρεία τους για το μπάσκετ και τις σπασμένες ζωές τους.

Το βιβλίο «Άρτεμις» αποτελεί μια συλλογή από διηγήματα τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά περιοδικά. Τα διηγήματα κινούνται στα χρονικά επίπεδα του παρελθόντος και του παρόντος και η χρήση της πρωτοπρόσωπης αφήγησης προσδίδει αμεσότητα και τη δυνατότητα στον αναγνώστη να βιώσει μαζί με την αφηγήτρια τα όσα αφηγείται.

Οι «Τρομοκράτες του ονείρου» είναι μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση και γραφή. Όλα υπάρχουν μέσα στο βιβλίο. Τα όνειρα, οι μύθοι, οι ιδεολογίες, τα πάθη. Αυτό το εκρηκτικό μείγμα από το οποίο είναι φτιαγμένη η ζωή. Ακόμη και για έναν ονειροπόλο τρομοκράτη. Ο μικρόκοσμος και μακρόκοσμός του προβάλλουν στις σελίδες του σαν μυθικοί/ονειρικοί κόσμοι.

Ο αριθμός εκατό θα κινηθεί με άνεση από τη νίκη στην ήττα, απ’ τη ζωή στον θάνατο, από την ιστορία στην καθημερινότητα, από την ποίηση στο πεζό, απ’ τις τέχνες και τη λογοτεχνία στις εφευρέσεις και στην επιστήμη. Από τη φήμη και τη μυθολογία στο ιστορικό, από εκείνο που φαίνεται σε εκείνο που είναι, από την ύπαρξη στην ανυπαρξία.

Η ποίηση του Νίκου Ερηνάκη είναι έντονα συναισθηματική, με ένα ιδιόμορφο και εντελώς προσωπικό κράμα μελαγχολίας και πεισματικής αισιοδοξίας, όχι γιατί ελπίζει ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε θα αλλάξει, αλλά γιατί κατανοεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να την αλλάξουμε, «ταΐζοντας» το θηρίο με το αίμα μας.

Ο εγκλεισμός της Αουξίλιο Λακουτίρ στις γυναικείες τουαλέτες του πανεπιστημίου στο Μεξικό, καθώς οι στρατιώτες επιτίθενται στους φοιτητές, είναι η αφορμή για ένα ποιητικό, παραληρηματικό αφήγημα από τον Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Επιστρέφοντας ο αρχιτέκτονας Γιώργος Αυγέρης στο σπίτι από το δείπνο των εννέα, θα βρει τη σύζυγό του νεκρή. Όταν θα ειδοποιήσει την αστυνομία, τρεις μέρες μετά, το όλον ζήτημα θ’ αρχίσει κάπως να περιπλέκεται, εφόσον οι εννέα συνδαιτυμόνες του, ανάμεσά τους και η ερωμένη του, αρχίζουν να του αρνούνται την ύπαρξη του δείπνου ο ένας μετά τον άλλον.

Η Λία Χάνγουελ και η Κίσα-Νάταλι Μπλέικ είναι παιδικές φίλες. Τόσο αγαπημένες, μα και τόσο διαφορετικές. Η Λία γίνεται κοινωνική λειτουργός και παντρεύεται τον Μισέλ. Η Κίσα ξεφεύγει από το χρώμα και την τάξη της και γίνεται δικηγόρος. Όταν κάτι «σπάει» στη ζωή της, θα συναντήσει τυχαία τον Νέιθαν Μπογκλ, το αγορίστικο πρότυπο του έρωτα για τη Λία.