Ένα λογοτεχνικό έργο, πλήρες διδακτισμού, γλωσσική κιβωτός, για παιδιά και νέους.

Ένα μυθιστόρημα-χρονικό για την περίοδο 1926-1964. Γεννημένη στον Βόσπορο, από γονείς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πόλη με τις απελάσεις του 1964, η συγγραφέας μεγάλωσε μέσα στις μνήμες τους, έφτιαξε εικόνες για τα πρόσωπα των οποίων τις ζωές είχε κάνει με το χρόνο δικές της. Στο χαρτί συνάντησαν άλλους, φανταστικούς μα και αναγκαίους για την πλοκή χαρακτήρες. Πραγματικοί και φανταστικοί, συμπορεύτηκαν για να αναπλάσουν την εικόνα της εποχής στον Βόσπορο και το ιστορικό Πέρα.

Τα διηγήματα του Παναγιώτη Γούτα γράφτηκαν στο διάστημα 1989-2015 και κατανέμονται περίπου ισόποσα στο πρώτο και το δεύτερο μέρος και συνολικά με τον ίδιο αριθμό σελίδων και στα τρία μέρη. Στοχαστικά, κυρίως χαμηλόφωνα, αναμοχλεύουν τραυματικά, ερωτικά κυρίως, βιώματα, αλλά και ενήλικες αγωνίες και φόβους με μία συχνά πνευματώδη διάθεση αποτίμησης.

Διαβάζεται απνευστί, χωρίς να είναι πάντα εύπεπτο. Είναι όμως αυθεντικό, μακριά από σοβαροφάνειες κι επιτηδεύσεις.

Ένα άκρως σημαντικό, εισαγωγικό στο σύνολο του έργου του, διήγημα του Φραντς Κάφκα το οποίο έγραψε σε ηλικία 29 ετών, μέσα σε ένα βράδυ.

Η σχέση μητέρας-κόρης είναι από τις πιο ισχυρές βιολογικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, και συχνά κρύβει δράματα. Το μυστήριο που κρύβει μέσα της η σχέση της ηρωίδας της Αννίτας Λουδάρου με την κόρη της αναπτύσσεται σταδιακά κομμάτι-κομμάτι καθώς ξετυλίγεται η ιστορία με πισωγυρίσματα στο χρόνο, για να φτάσει στη δραματική του κορύφωση.

Η Αντάρα είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου παγετού. Κάποιον χειμώνα ο μεγάλος δράκος του πάγου πετάει από πάνω της. Η σχέση τους χρόνο με τον χρόνο γίνεται πιο στενή. Όμως οι εχθροί του βασιλείου πλησιάζουν και  η μικρή Αντάρα καταλαβαίνει ότι ο δράκος του πάγου είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουν για να σωθούν.

Μια σύγχρονη, ρεαλιστική μυθοπλασία για νέους. Οι «Χάρτινες Πόλεις» συνιστούν ένα καλογραμμένο και ευχάριστο μυθιστόρημα, μια εθιστική ιστορία, που συνδυάζει το μυστήριο και το χιούμορ, τον ρομαντικό έρωτα και τον κοινωνικό προβληματισμό.

Ακολουθώντας ένα μοτίβο ιστορίας ανάλογο με εκείνο στο «Χίλιες και μία νύχτες»,  η συγγραφέας τοποθετεί σε έναν παραδεισένιο κήπο ένα μοναχικό και παράξενο κορίτσι, ένα κορίτσι με τα μάτια του γεμάτα ιστορίες, το οποίο οι κάτοικοι του παλατιού στο οποίο ανήκει ο κήπος, αποφεύγουν ως δαίμονα. Ώσπου ένα αγόρι, ένας από τους πολλούς γιους του σουλτάνου, θα ανακαλύψει το κορίτσι και θα γοητευτεί από τις ιστορίες του, που ξεπηδούν η μία μέσα από το σώμα της άλλης, και τον κάνουν να ζητά όλο και περισσότερες…

Στο βιβλίο περιγράφονται 101 παιχνίδια που «παίζουν» οι άνθρωποι όσον αφορά στη συμπεριφορά τους, με εξαιρετικό λακωνικό και περιεκτικό τρόπο. Το περιεχόμενό τους είναι σε όλους μας γνώριμο. Ο αναγνώστης μπορεί να επωφεληθεί από την οξυδέρκεια των κλινικών παρατηρήσεων του Berne, την ευστοχία και την οξύνοια των όσων διατυπώνει.

Ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος επιδίδεται σε μια «γλωσσοπλαστική ομοιοτυπία».