Τα σύντομα πεζογραφήματα στο βιβλίο του Στέφανου Ξένου με τον άκρως υποδηλωτικό τίτλο «Μεταξύ ανθρώπων», είναι λογοτεχνικά-φιλοσοφικά δοκίμια με αφηγηματικές αξιώσεις. Ο συγγραφέας δανείζεται ένα γνωστό λογοτεχνικό πρόσωπο και χρησιμοποιώντας το ως persona μιλάει για το τώρα μέσα από τη μάσκα του χθες, του γνωστού, του δοκιμασμένου, του βατού.

Η Ίσκρα κουβαλάει δυο εαυτούς. Εκείνο το αρχέγονο, ενστικτώδες εγώ που δεν χωράει σε στερεότυπα και σε σχήματα καθωσπρεπισμού και βολέματος και το άλλο, το πολιτισμένο, που αποζητά τη γνώση, την καλλιέργεια της τέχνης και της μάθησης που προσφέρει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Μέσα από ένα ταξίδι αυτογνωσίας η ηρωίδα ανακαλύπτει τον ζωώδη εαυτό της.

Τα 32 διηγήματα της συλλογής του Σωτήρη Δημήτριου αποδίδουν παράδοξα συναισθήματα και αμήχανες καταστάσεις που ζουν στα κενά των ιστοριών του χωρίς να καταγράφονται. Υπάρχουν πολλές αλήθειες ή πραγματικότητες που αφορούν τους ήρωες του Σωτηρίου. Η ιστορία τους είναι το πρόσχημα. Είναι το κουμπί – δεν αργούμε να δούμε και το φόρεμα.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια συλλογή από 18 διηγήματα, όπου πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι να δημιουργήσει ιστορίες εκ του μη όντος, αλλά να δώσει στις ιστορίες, που ο ίδιος έχει βιώσει, έναν διαφορετικό τόνο, πιο ονειρώδη, πιο παραμυθένιο, αλλά και ταυτόχρονα πιο ζωντανό.

Οι ήρωες του βιβλίου κινούνται σε εσωτερικούς χώρους (στο σπίτι κυρίως και στο επισκεπτήριο στη φυλακή), στους δρόμους της Αθήνας (στην Πλάκα, στην Καισαριανή, στο λεωφορείο για τον Κορυδαλλό) και στις διαδρομές που κάνουν με το μυαλό και την ψυχή τους. Αισθάνονται προδομένοι αλλά αγαπιούνται βαθιά ή, τουλάχιστον, είναι φτιαγμένοι για ν΄ αγαπούν.

Η «Κατάσταση φούγκας» της Νίνας Ράπη είναι μια συλλογή από διηγήματα με ερωτικό, υπαρξιακό και κοινωνικό περιεχόμενο. Οι πρωταγωνιστές κινούνται και δρουν προς αναζήτηση της ελευθερίας, της αυτογνωσίας, και γενικότερα της δικής τους αλήθειας, που θα τους φέρει πιο κοντά στην ευδαιμονία. Δραπετεύουν από την «αδιαπραγμάτευτη βεβαιότητα».

Η Λίλα Κονομάρα στο βιβλίο της με τον τίτλο «Το δείπνο», αποτυπώνει με ενδιαφέροντα τρόπο την εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας όπου οι άνθρωποι αν και περιτριγυρισμένοι από φίλους, συνεργάτες και γνωστούς παραμένουν άτολμοι, μόνοι, άρπαγες, και ταυτόχρονα ικανοί για όλα.

Το καλοκαίρι του 1973, η Άννα και η Ευδοκία, 16 χρονών, ζουν με τις οικογένειές τους, τον παππού Κοσμά και τη γιαγιά Μαρίκα, τον θείο Δωρόθεο και τη θεία Ελένη, όλοι μαζί, σε ένα μεγάλο σπίτι στην Αμμόχωστο. Στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, τα δύο κορίτσια θα αρχίσουν ν’ αλλάζουν μέσα τους, ενώ στο τέλος η πόλη θα παραδοθεί αμαχητί στον εχθρό.

Η Μάγδα είναι επαγγελματίας φωτογράφος και πολεμική ανταποκρίτρια. Όταν ξάφνου η ζωή της μετατρέπεται σε εφιάλτη και τίποτα γύρω της δεν αναγνωρίζει ως οικείο, ο κόσμος της καταρρέει. Σύντομα θα κληθεί να πάρει για άλλη μια φορά μια απόφαση ζωής. Τι μέλλει γενέσθαι;

Στην παρούσα συλλογή διηγημάτων η Ελένη Γκίκα επανέρχεται ως μονίμως ιδεολογικά ύποπτη με 23 διηγήματα-θεατρικά προσωπεία, 23 «εσωτερικές» ιστορίες γυναικείας ζωής: πίσω από το προσωπείο οι ηρωίδες της παραμένουν ψυχές ζωντανές, τρυφερές, ενίοτε παιδικές, αιμάσσουσες.