Μια πόλη βομβαρδίζεται. Η δεκαεφτάχρονη Άννα και η Όλγα, η γιαγιά της, βρίσκονται στο άδειο σαλόνι του σπιτιού τους. Το κορίτσι προτείνει να φύγουν, να βρουν καταφύγιο. Η γιαγιά αρνείται. Η Άννα διαπιστώνει ότι τα πόδια της Όλγας έχουν παραλύσει. Τότε η εγγονή παίρνει τη γιαγιά στην πλάτη και βγαίνουν από το σπίτι.

Οι δύο γυναίκες σαν ένα σώμα θα έρθουν αντιμέτωπες με την αποσύνθεση ενός κόσμου, με σκιές και αγρίμια με αποκριάτικες μάσκες, με παρένθετες μητέρες και καταφύγια-φυλακές, με παιδομάζωμα, αλλά και με κάθε λογής όμορφα πλάσματα, προσπαθώντας να επιζήσουν.

Θα φτάσουν, άραγε, στα σύνορα; Και τι θα θυσιάσουν;

Μια ιστορία επιβίωσης σε μια βομβαρδιζόμενη χώρα. Μια περιπέτεια ενηλικίωσης στις φλόγες του πολέμου. Ένας αγώνας διεκδίκησης των πλέον δεδομένων, του νερού, της τροφής, της στέγης, της ασφάλειας, της αγάπης, και κάποιων όχι και τόσο αυτονόητων, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της ίδιας της ζωής.

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία και κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών κατοικημένων πόλεων, όπως στη Λωρίδα της Γάζας και σε άλλα σημεία του πλανήτη. Η ιστορία και τα πρόσωπα είναι προϊόντα μυθοπλασίας.

Η διστακτική Αλίκη, η ατρόμητη Δάφνη, η αυστηρή Μαργαρίτα και η γλυκιά Λυδία περνούν την εφηβεία τους μέσα στη χούντα. Η Άννα Δαμιανίδη τους δίνει τον λόγο εναλλάξ ώστε να διηγηθούν την ιστορία∙ η κάθε μια από τη δική της πλευρά. Όλα απαγορεύονται – εκτός απ’ ό,τι περνά από τις ίδιες: τον έρωτα και τη διερεύνηση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Ο συγγραφέας χειρίζεται με άνεση τη γλώσσα, δημιουργώντας εναργείς εικόνες αλλά και διαποτίζοντας τον λόγο του με αυτοσαρκασμό και ειρωνεία. Η υπόμνηση του θανάτου στα περισσότερα διηγήματα δεν αποκλείει κάτι που μοιάζει με μια έκρηξη χαράς.

Δυο πρόσωπα, κεντρικοί χαρακτήρες, η Μάρω και ο Γιώργος, έχουν φύγει χρόνια από το χωριό. Και οι δύο αποφασίζουν να επιστρέψουν και να εγκατασταθούν ύστερα από καιρό, παραδομένοι στην ομίχλη των ερειπωμένων νιάτων τους, των αγκιστρωμένων λαθών τους, δέσμιοι μιας ζωής πολύ μακριά από εκείνη που ονειρεύτηκαν.

Η συλλογή διηγημάτων του Ανδρέα Νικολακόπουλου «Αποδοχή κληρονομιάς» περιλαμβάνει δεκαέξι ιστορίες με το ίδιο τέλος. Τον θάνατο.

Η Μαρία Φακίνου, στη νουβέλα της «Κλίμακα Μπόγκαρτ», καταπιάνεται με το παρελθόν σε σχέση με τη μνήμη, πώς αυτή θυμάται γεγονότα και καταστάσεις αλλά και τα παραποιεί κατά βούληση.

Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες, τεσσάρων ανθρώπων από διαφορετικά σημεία της Ευρώπης του 19^ου αιώνα συναντιούνται στο τέλος της διαδρομής της Φλόρενς Μπλαντ, της «Δηλητηριάστρας» του Λονδίνου.

Στα επτά διηγήματα της συλλογής «Πώς πάνε τα πράγματα» συναντάμε τους πρωταγωνιστές σε στιγμές της ζωής τους αμήχανες, εκεί όπου δε μοιάζουν να είναι πια κύριοι των επιλογών τους, αβέβαιοι πώς να χειριστούν τις σχέσεις τους με τους δικούς τους.

Τα πρωτοβρόχια του Σπύρου Κιοσσέ είναι ένα μικρό σε έκταση βιβλίο που μιλάει για την παιδική ηλικία του μικρού ήρωα τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε συνάρτηση και αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν.

Η Σίλβια Κώτσου έχει αφήσει πίσω της την πρωτεύουσα και με τις δύο ανήλικες κόρες της έχει επιστρέψει στο πατρικό σπίτι για να ξεπεράσουν την εγκληματική ενέργεια που κατέστρεψε την οικογένειά τους. Όταν, όμως, το πτώμα του δικηγόρου τους εντοπίζεται στις μυδοκαλλιέργειες στο Δέλτα του Αξιού όπου εργάζεται η Σίλβια, τότε γίνεται αντιληπτό ότι το παρελθόν τις έχει ακολουθήσει.