Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής είναι παντρεμένος και πατέρας δύο μικρών παιδιών, όμως δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει ό,τι έγινε στο Χίλσμπορο, τον Απρίλιο του 1989, όταν 97 οπαδοί, κυρίως της Λίβερπουλ, έχασαν τη ζωή τους – ανάμεσά τους και ο καλύτερός του φίλος. Η επικείμενη επιστροφή ενός μέλους της παρέας εκείνων των νέων τότε παιδιών πυροδοτεί αναμνήσεις και συναισθήματα ενόσω ασχολείται με το περιεχόμενο μιας κούτας στο γκαράζ του σπιτιού του.

Δεκαετία του 1960 σε ένα ορεινό χωριό, το Βερτίλι. Οι κάτοικοί του δοκιμάζονται όταν ολόκληρη η βορειοδυτική πλευρά του χωριού καταρρέει μαζί με τρεις από τις στοές του κοντινού ορυχείου. Η καταστροφή προκαλεί το θάψιμο του σχολείου στη λάσπη και τον θάνατο όλων των δασκάλων και των μαθητών, εκτός από τον Ιορδάνη που βρισκόταν στην αυλή εκείνη την ώρα και που από τη μια στιγμή στην άλλη γίνεται το μοναδικό παιδί του χωριού.

Ένα μικρό κορίτσι εξαφανίζεται το 1981 γυρνώντας με το ποδήλατο στο σπίτι της μέσα από ένα δάσος. Είκοσι πέντε περίπου χρόνια αργότερα μια άλλη δολοφονία θα συμβεί στην καρδιά του Μονάχου. Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στο πολυτελές διαμέρισμά της. Σχετίζονται οι δύο υποθέσεις;

Τα «Φρούτα εποχής» του Δημήτρη Στεφανάκη λαμβάνουν χώρα σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ένα καλοκαίρι και οι ήρωές τους περνούν τις μέρες τους μεθυσμένοι από το φως, τη θάλασσα, αλλά και το αλκοόλ.

Όταν ο Έτρε μαθαίνει ότι θα αναλάβει τη θέση του προϊσταμένου, ανοίγει το μικρό μπλε τετράδιο που του κληροδότησε η γιαγιά του και καταγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν εκατό χρόνια πριν στη διχοτόμηση του νησιού/κράτους με το όνομα Χώρα με το Βουνό στη Μέση.  Το βουνό χώριζε γεωγραφικά την Πράσινη από την Καφέ Κοιλάδα, αλλά ουσιαστικά επρόκειτο για έναν ταξικό και πολιτικό διαχωρισμό που οδήγησε σε δύο εχθρικές χώρες.

«Στο καφενείο του Αιόλου», ο Δημήτρης Στεφανάκης, μέσα σε μία ονειρική ατμόσφαιρα, δίνει βήμα σε συγγραφείς και ήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας να συνομιλήσουν με τους θαμώνες και να εκφράσουν τις απόψεις τους περί ζωής και λογοτεχνίας.

Μια τετραμελής οικογένεια φτάνει στον Πειραιά για να επιβιβαστεί στο καράβι για τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Ο Ακίνδυνος (πατέρας), η Νανά (μητέρα), η Μικαέλα (κόρη) και η Βαρβάρα (γιαγιά). Καθένας τους έχει τα μυστικά του από τα υπόλοιπα μέλη. Παράλληλα, στο ίδιο καράβι επιβιβάζονται: ένας Ιάπωνας που εργάζεται τα καλοκαίρια ως εκτελεστής, δυο γυναίκες που επίσης εργάζονται ως δολοφόνοι, ο πρώην της Μικαέλας, μια κοπέλα που ψάχνει εκδίκηση από τον άνθρωπο που της κατέστρεψε της ζωή και ο Μάρκος, ιδιοκτήτης του πλοίου.

Λόγος λαγαρός, εμπροθέτως σαφής, εν δυνάμει σοφός, εμβριθείας απαύγασμα.

[…] Ὁ κύριος Βάγιος λοιπὸν τὸ πῆρε ἀπόφαση ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετὰ ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶχε δὲν ἦταν μαγαζί. Ἦταν μιὰ ἀλάνα γιὰ τὶς μανοῦβρες αὐτῶν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στροφή. Καὶ ἔτσι ἐπέστρεψε σὲ ἐκείνη τὴ φάση ποὺ δὲν ἀνασηκωνόταν ἀπὸ τὴν καρέκλα του. Παρακολουθοῦσε τὰ αὐτοκίνητα νὰ ἔρχονται καὶ νὰ φεύγουν, ὅπως κάτι γριὲς σὲ αὐτὰ τὰ σπίτια ποὺ περνάει ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ χωριὸ ἡ Ἐθνικὴ Ὁδός, ποὺ κάθονται ὅλο τὸ ἀπόγευμα σὲ μιὰ καρέκλα μὲς στὸν δρόμο καὶ μετρᾶνε ἀποβλακωμένες αὐτοκίνητα νὰ περνᾶνε τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. Μὲ τὸν καιρὸ ἀποθρασύνονται κιόλας, ἡ καρέκλα προχωράει ἀκάθεκτη καὶ μουλωχτὴ πρὸς τὴ μέση τοῦ δρόμου, μὲ μιὰ μακαριότητα ποὺ τὴ συναντᾶς μόνο σὲ κάτι σκυλιὰ ποὺ κάνουν σιέστα πάνω στὴ διαχωριστικὴ λωρίδα. Κάπως ἔτσι εἶχε ἐξελιχθεῖ ἡ κατάσταση, γιατὶ ἡ γριὰ μὲ τὴν καρέκλα στὸ χωριὸ εἶναι ἕνας ἀτάραχος καὶ βλοσυρὸς μάρτυρας τῆς διάλυσης τῆς ἡσυχίας της. Ἔτσι καὶ ὁ κυρ-Βάγιος, ἀποφάσισε πιὰ σὲ αὐτὴ τὴ φάση τῆς ζωῆς του ὅτι δὲν ἦταν προορισμένος νὰ πουλήσει καρέκλες, ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἡ ζωὴ τὸν πέταξε σὲ λάθος οἰκόπεδο. Καὶ ἔτσι ἔφτιαξε ἕνα πολὺ ὡραῖο ἐπαρχιακὸ πάρκινγκ, στὸ ὁποῖο τὰ αὐτοκίνητα δὲν πάρκαραν, ἀλλὰ ἔκαναν αὐτὴ τὴ μανούβρα τῆς λάθος στροφῆς.

Μυστικές λατρείες που αναβιώνουν, τελετουργικά που καλούν σκοτεινές θεότητες, επινοητές παραδόσεων που μπλέκονται στα δίχτυα των ίδιων τους των μύθων, χωριά που αρνούνται να αλλάξουν όνομα, κάμαρες δίχως πόρτες, γειτονιές με ιλιγγιώδη ρυμοτομία, κτίρια που κρύβουν μυστικά, ανύπαρκτοι δρόμοι, ανεπίδοτες επιστολές και στοιχειώματα οικοδομών. Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης, στην τρίτη συλλογή διηγημάτων του, μετατοπίζει το πεδίο του τρόμου σε φανταστικά βαλκανικά τοπία και στις αθηναϊκές γειτονιές, επιστρατεύοντας τα εργαλεία του είδους για να ανοικειώσει το καθημερινό και να υπονομεύσει το συνηθισμένο.