Φρούτα εποχής

Ένα νησί, η Μύκονος. Ένας τσακισμένος άντρας, που φτάνει στο νησί ένα πρωινό καλοκαιριού, έπειτα από έναν επώδυνο χωρισμό, που θέλει να ξεχάσει. Ένας παλιός κολλητός φίλος, που τον υποδέχεται στο λιμάνι. Και λίγο πιο μετά, ένας συγγραφέας, φίλος του κολλητού, που παραθερίζει στο νησί ανακατεύοντάς τους όλους, και οι φίλοι του. Όλοι μαζί, μια παρέα. Ένα εστιατόριο, του φίλου, ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, μια αυλή, ένας μύλος. Και ήλιος, φως, θάλασσα. Το σκηνικό και οι πρωταγωνιστές. Με αρκετούς κομπάρσους.

Ο τόπος κατονομάζεται. Ο χρόνος όμως όχι – θα μπορούσε να είναι το καλοκαίρι οποιουδήποτε έτους.

Η αφήγηση των «Φρούτων εποχής» του Δημήτρη Στεφανάκη γίνεται κατά κύριο λόγο με εικόνες. Ο αναγνώστης, ό,τι διαβάζει, αυτόματα μπορεί να το δει να συμβαίνει εμπρός του.

Όσο η αφήγηση κυλάει, σε δεύτερο κυρίως πρόσωπο –που μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση, παρά με απλή αφήγηση–, αλλά και σε πρώτο –η καθημερινότητα του ήρωα στο νησί, οι συνδιαλλαγές του με τους άλλους, οι περιπέτειές του–, ή και σε τρίτο, όταν δίνονται τα «βιογραφικά» των ηρώων, απλή παράθεση στοιχείων, εντελώς αποστασιοποιημένα, τα πράγματα για τους ήρωες ολοένα και περιπλέκονται. Το μυστήριο που πλανιόταν εξαρχής στην ατμόσφαιρα, μοιάζει να αποκτά υπόσταση.

Ολόκληρο το βιβλίο, εξάλλου, δεν είναι παρά μια σειρά επεισοδίων, που άλλοτε προβληματίζουν και άλλοτε προκαλούν γέλιο. Και πάνω που επέρχεται νηνεμία, σκάει από το πουθενά ένα μυστικό με το κωδικό όνομα: «Θησαυρός της Νοσοκόμας». Να υπάρχει στ’ αλήθεια, άραγε; Ο Αλέξανδρος, ο Πλούταρχος, ο Στρατής, ο Βάριος, «οι τέσσερις σωματοφύλακες», όπως τους έχει ονομάσει κρυφά ο Πλούταρχος για να τους πειράξει, αποφασίζουν να λύσουν το μυστήριο και να οικειοποιηθούν τον θησαυρό. Όταν ξαφνικά ο Βάριος, ο ζωγράφος, δολοφονείται… Και τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο πολύπλοκα, όταν ο αφηγητής διαβάζει έκπληκτος στα χειρόγραφα του Πλούταρχου, όλα όσα συμβαίνουν στο νησί, πριν αυτά συμβούν!

Το σασπένς μπαίνει στο παιχνίδι και η ιστορία αποκτάει περισσότερο ενδιαφέρον για όλους. Παράλληλα με την αρμονική εναλλαγή παρόντος-παρελθόντος, κάτι που επιτρέπει στον αναγνώστη να μάθει λεπτομέρειες για την πρότερη ζωή του πρωταγωνιστή-αφηγητή, ενώ, πέρα απ’ αυτά, σημαντική έκταση πιάνουν οι σκέψεις του παραπάνω –σκέψεις περί ζωής, επιλογών γύρω από αυτήν, λαθών– σε συνδυασμό με παραθέματα από τον Όμηρο, τον Σοφοκλή, τον Μπωντλαίρ κ.ά. Και όλα αυτά με έναν λόγο χείμαρρο, με μακροσκελείς προτάσεις, με παρατακτική σύνδεση, που παρασύρουν τους πάντες και δεν αφήνουν χρόνο ούτε για μια ανάσα.

Ένα βιβλίο, το πρωτόλειο του βραβευμένου και πολυγραφότατου πλέον συγγραφέα, «γραμμένο με το θράσος και την ανεμελιά της αφηγηματικής νιότης», ένα βιβλίο γεμάτο ζωντάνια, χιούμορ και λεπτή ειρωνεία που φτιάχνει τη διάθεση, ένα βιβλίο που τρέχει να προλάβει τη ζωή.