Η Λένη, πνεύμα ελεύθερο και ανυπότακτο, γνωρίζει μια μέρα στη μηλιά, στην άκρη του οικογενειακού κτήματος (στο όριο/σύνορο «της Αρετής») έναν Κρητικό που έχει έρθει για να δουλέψει στο καμπίσιο χωριό. Ο Κρητικός δεν μιλάει πολύ, αλλά ξέρει να αφηγείται ιστορίες.

Ο Αλέξανδρος Στεφανίδης γράφει στο σύντομο αυτό βιβλίο αφηγήματα βασισμένα στις αναμνήσεις του από την παιδική και εφηβική του ηλικία στο ορφανοτροφείο, όπου τον παρέδωσε η μητέρα του. Περιγράφει τις καθημερινές στερήσεις και τις μικρές χαρές της ζωής εκεί, που σημαδεύεται από την έλλειψη της μητέρας.

Από το πρώτο κιόλας διήγημα, το ομώνυμο της συλλογής, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Μανόλης Χατζηπαναγιώτου διαθέτει αρετές ενός δόκιμου συγγραφέα. Η επιλογή των θεμάτων, των τόπων, των προσώπων, φανερώνει μια όχι επιδερμική γνώση, ενώ η εξέλιξη της πλοκής είναι σε κάποια από αυτά ευχάριστα (έως λυτρωτικά) απρόβλεπτη.

Στην πολύ προσεγμένη αυτή έκδοση 36 λογοτέχνες, ποιητές και πεζογράφοι, μας παραδίδουν σύντομα κείμενα που αποτυπώνουν στον χρόνο αυτό που συνέβη. Πολλά και διαφορετικά ύφη, διαφορετικές γενιές, δόκιμοι και νέοι λογοτέχνες συναρμόζονται σε μια άρτια συλλογή υψηλής αισθητικής ποιότητας.

Ένα χωριό βρίσκεται στη μέση του πουθενά. Η καθημερινότητα των κατοίκων κυλά ήρεμα και συνηθισμένα. Ώσπου εμφανίζονται στο χωριό ο Άγγελος κι ένα παιδί που δεν μιλά. Ο Άγγελος επενδύει στο χωριό ανοίγοντας νέους ορίζοντες στους κατοίκους, δίχως να ζητάει κάτι ως αντάλλαγμα. Από τη μία οι κάτοικοι επικροτούν τις επενδύσεις του νεοφερμένου, από την άλλη είναι έτοιμοι να τον κατασπαράξουν στο πρώτο του λάθος. Μια διαρκής μάχη της ασφάλειας του γνώριμου και της φοβίας προς το ξενόφερτο με την κρυφή ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος.

Ο συγγραφέας καταγράφει τις προετοιμασίες και τις προσδοκίες του καθενός από τους ήρωες για το ταξίδι, το πέρασμα απέναντι, στο νησάκι Δισπηλιό, για τη γιορτή της Αναλήψεως, με το νεότευκτο ταχύπλοο Περιστέρω. Μια αίσθηση επερχόμενου μοιραίου διατρέχει το μυθιστόρημα, την οποία ο Παπαμόσχος ντύνει με περίτεχνη λογοτεχνική γλώσσα.

Στην πόρτα του συγγραφέα Μιχάλη Κρόκου εμφανίζεται η εισαγγελέας Χαρίτση. Του ζητά να εισχωρήσει σε μια ομάδα με εναλλακτική δεξιά ατζέντα, με σκοπό να μαζέψει στοιχεία για τη δίωξη του επικεφαλής της. Ο Κρόκος θα δεχτεί και θα μπλεχτεί σε αυτόν τον κόσμο που του είναι ξένος.

Ο Λάζαρος έχει σπουδάσει φιλολογία και η ζωή του έχει αλλάξει, καθώς πέθανε η μητέρα του και ο Λάζαρος έχει απομονωθεί από τον πατέρα του και τον περίγυρο και εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση, ένα βιντεοκλάμπ. Όμως, ο Λάζαρος έχει και μια δεύτερη δραστηριότητα που δεν γνωρίζει κανείς: είναι πληρωμένος δολοφόνος.

Συγκινητικό πόνημα, σχεδόν μετεφηβικό, με ευοίωνες οραματικές προβολές για έναν καλύτερο, δικαιότερο, ανθρωπινότερο κόσμο σε ισορροπία με τη φύση και τον βαθύτερο, εσώτερο εαυτό μας.

Η αφήγηση ξεκινά όταν η πρωτοπρόσωπη αφηγήτρια, που πηγαίνει κάθε Πέμπτη να καθαρίσει στο σπίτι των τυφλών θείων της, παρατηρεί ότι ο γιος τους κολλάει κίτρινα χαρτάκια γύρω γύρω στο σπίτι, με ακατάληπτες λέξεις γραμμένες πάνω τους. Δεμένη όπως είναι με τον ξάδερφό της, ψάχνει τρόπο για να τον βοηθήσει.