Αυτό το κομψό βιβλιαράκι, που κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Μάιο, περιλαμβάνει 12 διηγήματα ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, μερικά από τα οποία έχουν ήδη λάβει διακρίσεις. Από το πρώτο κιόλας διήγημα «Τεφτέρια», το εκτενέστερο της συλλογής, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Μανόλης Χατζηπαναγιώτου διαθέτει αρετές ενός δόκιμου συγγραφέα. Η επιλογή των θεμάτων, των τόπων, των προσώπων, φανερώνει μια όχι επιδερμική γνώση, ενώ η εξέλιξη της πλοκής είναι σε κάποια από αυτά ευχάριστα (έως λυτρωτικά) απρόβλεπτη.

Τα Χανιά είναι ο τόπος όπου εκτυλίσσεται το πρώτο διήγημα: ένας αστυνομικός με καταγωγή από εκεί επιστρέφει για να διαλευκάνει ένα έγκλημα . Στην «Πλεξούδα», ο νέος δάσκαλος σε ένα ορεινό χωριό απολαμβάνει τη φιλοξενία και φροντίδα των κατοίκων στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Η «Λουξ» στη λαϊκή της Ξενοκράτους στο Κολωνάκι, εμπνέει τον καθημερινό θαμώνα ενός καφενείου (που η παρουσία του εγείρει υποψίες). Το “Marcia Funebre” διαδραματίζεται στην Κέρκυρα και καταλήγει σε μια απρόσμενη αποκάλυψη-συνάντηση.. Στον συγκινητικό «Αιμίλιο» ο ομώνυμος πρωταγωνιστής είναι υπαρκτό πρόσωπο όπως και η ιστορία του Σάλεχ-Σάββα. Στον αντίποδα, ο Αντώνης δεν βρίσκει στην «Οικογένεια Αουγκεντάλερ» τη φιλοξενία που θα του άξιζε και που περίμενε. Στα «Πλεχτά», η ιστορία της κυρα-Δόξας ραγίζει την καρδιά, όπως και η απόκριση του Λεωνίδα στους «Γνώριμους ήχους» . Μια σχέση που έχει τελειώσει διαδραματίζεται στη «Λιβελούλα» και ξεδιπλώνεται σε μια στάση λεωφορείου στην αντίθετη κατεύθυνση (στη Θεσσαλονίκη). Οι εκπληκτικές «Σταγόνες» συνδυάζουν λογοτεχνία και ζωγραφική την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ονειρικό το «Άμα ξημερώσει», ενώ η «Φορταλέζα» παραμένει άπιαστο όνειρο για τον καπετάν Σπύρο.

Δύσκολα θα βρει ο αναγνώστης ψεγάδι στις ιστορίες του δασκάλου Μανόλη Χατζηπαναγιώτου, που γεννήθηκε στις Σέρρες το 1968, αλλά σήμερα ζει και εργάζεται στα Χανιά.