Το βιβλίο του Ανδρέα Ξανθού διατρέχουν τα “κόκκινα” (δηλ. αριστερά), νήματα της υγείας, της κοινωνίας, της πολιτικής. Είναι πολλές οι φορές που ο συγγραφέας παραδέχεται ότι πολλά δεν έγιναν, ενώ θα μπορούσαν να έχουν γίνει, ή δεν πρόλαβαν να γίνουν ‒ από την άλλη, είναι βάσιμη η η κριτική του για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόβαλε και δεν υπερασπίστηκε (ούτε όταν έγινε αντιπολίτευση) “το πολύ σημαντικό θετικό έργο της κυβέρνησης σε κρίσιμους για την κοινωνία τομείς, όπως η υγεία”.

Από το πρώτο κιόλας διήγημα, το ομώνυμο της συλλογής, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Μανόλης Χατζηπαναγιώτου διαθέτει αρετές ενός δόκιμου συγγραφέα. Η επιλογή των θεμάτων, των τόπων, των προσώπων, φανερώνει μια όχι επιδερμική γνώση, ενώ η εξέλιξη της πλοκής είναι σε κάποια από αυτά ευχάριστα (έως λυτρωτικά) απρόβλεπτη.

Έφηβος ακόμα, ο Σίμος φεύγει από την Κωνσταντινούπολη για το Σαν Φρανσίσκο, όπου θα δουλέψει σκληρά για να βγάλει το ψωμί του. Εκεί έρχεται σε επαφή με τις αριστερές ιδέες και στρατεύεται στον κομμουνισμό. Έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στη Νέα Σμύρνη. Πόλεμος, κατοχή, Εμφύλιος, δικτατορία. Κάθε φορά κι ένα νέο ξεκίνημα.