Το «Τελευταίο γράμμα απ’ τον Πόντο», ιστορικό μυθιστόρημα, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του παππού του συγγραφέα, Νικόλα Γιαννουλίδη, πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ο εγγονός επισκέπτεται τον παππού του με αφορμή ένα μυστήριο γράμμα από τον Πόντο που έχει ως παραλήπτη τον παππού Νικόλα.

Η πεζογραφία της Πόπης Αρωνιάδα κατάγεται από την ποίηση και γι’ αυτό είναι φορτισμένη με συναίσθημα και κομψοέπεια. Τα συγκεκριμένα διηγήματα, μοντέρνα και συχνά ανατρεπτικά, συμβολικά εξιστορούν αλλά ρεαλιστικά περιγράφουν (κάποτε με σκληρό τρόπο). Στην τελευταία παράγραφο του τελευταίου κειμένου, η συγγραφεύς μιλά για κάποιους μέσα της «καινούργιους οφθαλμούς» και καταλήγει: «Τώρα βλέπω ακόμα κι αυτά που ποτέ δεν θα ´θελα να δω». Ευτυχώς ο αναγνώστης σ’ αυτό το γοητευτικό βιβλίο θα διαβάσει αυτά που θα ´θελε πάντα να δει.

Σε μια απομακρυσμένη γειτονιά της Αλεξανδρούπολης, δύο κορίτσια μένουν ορφανά και τίθενται υπό την προστασία της οικογένειας του θείου τους. Όταν ένα πρωινό ο θείος βρίσκεται νεκρός στην αυλή, οι συγγενείς θα προσπαθήσουν να αποκρύψουν τις συνθήκες  του θανάτου του και να συγκαλύψουν το μυστικό που τον προκάλεσε. Χρόνια αργότερα, τα δύο κορίτσια κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν για να επιβιώσουν στο παρόν.

Το Βαγόνι τρίτης θέσης του Πασχάλη Πράντζιου φέρνει στο φως έναν κόσμο άγνωστο στους πολλούς∙ αυτόν των θεατρικών μπουλουκιών και καλεί τους αναγνώστες να τον ανακαλύψουν.

Οι φοιτητές Γιαν Άντερς Βίλεμαρκ και Ούλοφ Άλμκβιστ ξεκινούν το 1893 από τη Στοκχόλμη για ένα ταξίδι στον βορρά της Σουηδίας. Με τα ποδήλατά τους ακολουθούν μια διαδρομή μέσα στη φύση, βάζοντας στόχο να φθάσουν σε μερικές πόλεις ως ορόσημα. Κοιμούνται κυρίως στο ύπαιθρο στη μέση του πουθενά και, κυρίως, συναντούν ανθρώπους.

Σε αυτές τις 73 μικρές βαρωσιώτικες ιστορίες, η Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη επιστρέφει στην πόλη από την οποία έφυγε το 1974, άλλοτε όπως είναι σήμερα και άλλοτε σαν παιδί ή έφηβη, για να μας μεταδώσει με συγκλονιστική αμεσότητα και λογοτεχνικά μεστό λόγο την αγάπη της γι’ αυτό που ήταν και παραμένει πάντα για κείνην ο τόπος που γεννήθηκε.

Μια νεαρή κοπέλα καταφτάνει στο αστυνομικό τμήμα για να καταγγείλει τον βιασμό της. Ένας μασκοφόρος της επιτέθηκε μέσα στο σπίτι της και μετά την αποτρόπαια πράξη την αποχαιρέτισε λέγοντάς της ότι θα τα ξαναπούνε. Η έρευνα δεν αναδεικνύει κανένα στοιχείο για την ταυτότητα του δράστη. Όλα δείχνουν ότι οι κινήσεις του έγιναν με απόλυτη προσοχή κι επιμέλεια, καθώς τίποτα δεν μπορεί να προσανατολίσει τις έρευνες.

Η Μαρίνα Παπαγεωργίου, μετά τη συλλογή διηγημάτων της με τίτλο Γλυκιά Πενικιλίνη, επανέρχεται στο προσκήνιο με μυθιστόρημα αυτή τη φορά, το Πιες το τσάι σου, Σεμίραμις, ένα βιβλίο, χαρά της ζωής – και όχι μόνο.

Τα πολλαπλά πρόσωπα της βίας, φανερά και κρυμμένα, είναι το θέμα του καινούριου βιβλίου του Αύγουστου Κορτώ Η μικρή λέξη αγάπη, ένα βιβλίο σκληρό, μαρτυρικό, εφιαλτικό.

Στο βιβλίο του με τον τίτλο «Νερό», ο ήρωας είναι αποκλεισμένος στο διαμέρισμά του από τους ήχους των σωματικών του υγρών και τους ήχους του νερού που διατρέχει εσωτερικά τους τοίχους του σπιτιού του. Ταυτόχρονα το νερό είναι και η μόνη σύνδεσή του με τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας όπου ζει μόνος.