Πόσα γνωρίζουµε πραγµατικά για τη Νεότερη Ελληνική Ιστορία; Οι ιστορικοί δίνουν συνήθως έµφαση σε πολέµους, σε µεγάλα κατορθώµατα σπουδαίων ανδρών, στους πολιτικούς και κοινωνικούς ανταγωνισµούς. Όµως, πολλά από τα «παραλειπόµενα» της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ενδιαφέροντα.

Το γκροτέσκο, η λεπτο-επεξεργασμένη ειρωνεία, η μανιχαϊστική φωτοσκίαση, ο κινηματογραφικός εξπρεσιονισμός, το «γοτθικό» στοιχείο των θρίλερ, η σοφή αρχιτεκτονική της αφήγησης διαμορφώνουν ένα απολύτως διακριτό λογοτεχνικό ύφος, ευρέως αναγνωρίσιμο που φέρει την υπογραφή: Δημήτρης Πολίτης.

Το βιβλίο είναι μία συλλογή από 37 μικρά διηγήματα  που παραδίδονται στον αναγνώστη ως ένα συμπυκνωμένο και μεταμοντέρνο σύνολο προσέγγισης της πραγματικότητας. Κάθε ιστορία είναι και μια θύμηση σε στάση μετρό, λεωφορείου, τραμ και τρόλεϊ. Οι ήρωες προσπαθούν να ισορροπήσουν στον ημεδαπό τόπο, στο αρχαίο παρελθόν, στο τώρα και στο μακρινό μέλλον.

Τρεις γυναίκες με κοινές ρίζες από τον ίδιο τόπο, τρεις ζωές που συναντώνται σε μία κοινή χρονική στιγμή: δύο πραγματικές ιστορίες φόνων που γίνονται υλικό για την αφηγήτρια που τις καταγράφει, αφηγούμενη όμως και τη δική της ιστορία.

Ο Γκυ Ντε Μωπασάν, ακολουθώντας τα σημεία του καιρού του, γράφει και παραδίδει στους αναγνώστες οχτώ εξαιρετικά διηγήματα με κοινή θεματική την αυτοχειρία.

Προϊόν πολύχρονης και εις βάθος έρευνας σε πηγές και σε αρχεία, έχοντας πάντα επίκεντρο τον άνθρωπο, οι «Αιματοβαμμένες χώρες» είναι βιβλίο αναφοράς όσον αφορά την αντικειμενική ενημέρωση για μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Νεότερης Ιστορίας, αλλά και εμβάθυνσης στα συμφραζόμενά της, στρατιωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά.

Έτσι θα έπρεπε να γράφονται τα απομνημονεύματα των δημοσιογράφων και κριτικών! Γιατί ακόμα κι όταν μιλούν για τον εαυτό τους περνάει συνειδητά κι όχι ανεπαίσθητα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους. Διαβάστε το. Χωρίς θαυμασμό. Καμία απορία. Μόνον περιέργεια και φιλέρευνος διάθεσις. Αρκεί…

Ιστορία και μύθος συνθέτουν αυτή τη λογοτεχνική βιογραφία της «κοκκινομάλλας μάγισσας», όπως την αποκαλούσαν, Ολυμπιάδας, της μητέρας του Μεγάλου Αλέξανδρου, όπως είναι και ο υπότιτλος του βιβλίου.

Είναι δυνατόν μέσω της φαντασίας να έρθει πίσω ο Βατόμουρος, το αγαπημένο παιχνίδι του Χένρι που μια μέρα εξαφανίστηκε; Ή το λαγουδάκι έχει χαθεί για πάντα; Η απάντηση βρίσκεται στις σελίδες του ιδιαίτερου αυτού παραμυθιού.

Τρεις ιστορίες, που ξεκινούν από το 1904 και φτάνουν στα τέλη του 20^ού αιώνα, από τον συγγραφέα του παγκόσμιου μπεστ σέλερ «Η ζωή του Πι».

Η Άγκνες (μια νεαρή Λιθουανοεβραϊκής καταγωγής) γνωρίζει στα πλαίσια της έρευνάς της τον Άρνορ, έναν νεοναζί διανοούμενο, και ανήμπορη να αντισταθεί στην έλξη που νιώθει συνάπτει σχέση μαζί του. Όταν ο σύντροφός της συνειδητοποίει τι συμβαίνει, βάζει φωτιά στο σπίτι τους και εξαφανίζεται.

…πρόκειται για ένα πεζό ποίημα, για ένα ποιητικό μυθιστόρημα κι αυτό γιατί η ματιά είναι ποιητική, ατομοκεντρική, σολιψιστική («σολιψισμός»: γνωστό φιλοσοφικό ρεύμα που δεν έγινε κίνημα – ή μήπως έγινε;). Η γραφή είναι λυρική στην απόγνωσή της, αν και το υπόστρωμα ελεγειακό, όχι όμως και σατιρικό…