Μυστήριο ενός (σχεδόν) κλειστού δωματίου

Ο Edgar Wallace (1875-1932) υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς αστυνομικών ιστοριών και θρίλερ του 20ού αιώνα. Οι αριθμοί και μόνο δείχνουν την αφοσίωσή του και το πάθος του για τη συγγραφή: 170 μυθιστορήματα, 31 θεατρικά έργα και σχεδόν χίλιες νουβέλες και διηγήματα. Πολλά είναι και τα κινηματογραφικά έργα που έχουν βασιστεί σε ιστορίες ή μυθιστορήματά του, με γνωστότερο τον Κινγκ Κονγκ.

«Το μυστήριο του Λόουν Χάουζ» τοποθετείται σε μια παραποτάμια περιοχή κοντά στο Ρέντιγκ. Ένας επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ επισκέπτεται το σπίτι του Μαξ Βος για να ελέγξει την υπερβολική κατανάλωση ρεύματος (φοβάται την ύπαρξη μηχανών που τυπώνουν πλαστά νομίσματα), αλλά συναντά έναν σχεδόν ανάπηρο μεσήλικα που χρησιμοποιεί ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο και ασανσέρ. Καταλήγει να μείνει εκεί εκείνο το βράδυ και την επόμενη μέρα έρχεται αντιμέτωπος με έναν φόνο: ο ιδιοκτήτης του Λόουν Χάουζ, το οποίο βρίσκεται στην απέναντι όχθη του ποταμού, βρίσκεται δολοφονημένος, ενώ η γραμματέας του είναι κλειδωμένη στο διπλανό δωμάτιο. Κανένας δεν φαίνεται να είχε πλησιάσει το σπίτι και όλοι οι πιθανοί ύποπτοι είτε έχουν άλλοθι, είτε εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο όταν ο επιθεωρητής και ο οικοδεσπότης του, ο κύριος Βος, δέχονται και αυτοί επίθεση. Ποιος είναι αυτός που προσπαθεί να τρομάξει τους δύο άντρες και να τους εμποδίσει να βρουν την αλήθεια; Ποιος είναι ο ρόλος της Αφρικανής και του γιου της που επισκέπτονταν συχνά το θύμα; Και, κυρίως, πώς μπορεί να βρεθεί ένας δολοφόνος που δεν έχει αφήσει σχεδόν καθόλου ίχνη;

Η νουβέλα του Wallace είναι ατμοσφαιρική – σχεδόν μπορείς να νιώσεις την υγρασία του ποταμού και την ομορφιά της φύσης γύρω από τα δύο σπίτια της ιστορίας– και διαθέτει έναν εξαιρετικό αφηγητή: ο επιθεωρητής Μίντερ δεν είναι απλά ένας ευσυνείδητος αστυνόμος, διαθέτει χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση, ενώ τα έξυπνα σχόλιά του για άτομα και καταστάσεις προκαλούν το χαμόγελο του αναγνώστη. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά κάνουν τη νουβέλα να ξεχωρίζει, καθώς κατά τα άλλα πατάει στα κλασικά μοτίβα των whodunit ιστοριών: ένα θύμα με πολλούς εχθρούς, πολλοί ύποπτοι, περιορισμένος χώρος και περίεργες σχέσεις ανάμεσα στους εμπλεκόμενους. Οι υποψίες του αναγνώστη στρέφονται προς όλες τις κατευθύνσεις και η αποκάλυψη του δολοφόνου είναι αρκετά απροσδόκητη.

Πολύ καλή η μετάφραση του Γιώργου Μπαρουξή και ιδιαίτερα κατατοπιστικό το εισαγωγικό σημείωμα για έναν συγγραφέα που υπήρξε από τους αγαπημένους του Μεσοπολέμου – και στην Ελλάδα, όπου διάφορα έργα του είχαν παρουσιαστεί από ελληνικούς θιάσους.