Όταν οι ζωές και τα μονοπάτια των πεπρωμένων των δύο ετερόκλητων ηρώων αρχίζουν να συγκλίνουν στο λογοτεχνικό σύμπαν του συγγραφέα, και με φόντο μια μαγικά ρεαλιστική Ιαπωνία, τότε όλα τα γεγονότα μπορούν να αιτιολογηθούν, και να αποκρυσταλλωθούν οι αρχαίες προφητείες αλλά και το ανεξιχνίαστο παρελθόν.

Τέσσερις φίλοι πηγαίνουν εκδρομή σ’ ένα απομονωμένο νησί, καθώς έχουν να βρεθούν πολλά χρόνια. Η παρέα ανασύρει τις αναμνήσεις του παρελθόντος, στις οποίες κρύβονται και ένοχα μυστικά, ενώ μια κοπέλα από την παρέα βρίσκεται νεκρή.

Το 1976, η Αφροαμερικανή Ντέινα, η πρωταγωνίστρια και αφηγήτρια της ιστορίας, έχει μόλις μετακομίσει στο νέο της σπίτι στο Λος Άντζελες με τον λευκό σύζυγό της, τον Κέβιν. Ξαφνικά, ενώ τακτοποιούν τα βιβλία τους, η Ντέινα χάνει τις αισθήσεις της και όταν συνέρχεται βρίσκεται στο παρελθόν, στη φυτεία από την οποία ξεκινούν οι ρίζες της οικογένειάς της,

Μετά το «Θανάσιμο πέρασμα», το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Lone Theils με ηρωίδα τη δημοσιογράφο Νόρα Σαν, η συγγραφέας επιστρέφει με το «Φονικό μονοπάτι» και καταπιάνεται με το θέμα της προσφυγιάς, αλλά και με αυτό των παράνομων κυκλωμάτων που δρουν στο σκοτάδι.

Είναι τόσο πυκνός ο δομημένος λόγος, τόσο πλήρης αυτοκριτικών σχολίων που δεν επιδέχεται έξωθεν επεμβάσεων, αφού το κειμενικό «σώμα» είναι κρουστό, λαγαρό, ξεγλιστράει σαν το χέλι και δεν του ταιριάζει η ανατομία. Όχι τώρα, όχι ποτέ, όχι εδώ. Η υψηλή Τέχνη είναι συμπαγής κι ακατανόητη, αδιανόητη για το κοινό ανθρώπινο μυαλό.

Το βιβλίο «Διπλή όψη» της Μαρίας Μαραγκουδάκη περιλαμβάνει δύο παράλληλους σπαρακτικούς μονολόγους με κοινή συνισταμένη τη μοναξιά, που κάλλιστα μπορούν να ανέβουν στο θέατρο.

Ο Μάγκρις μιλά, ένας λουόμενος κι αυτός ανάμεσα στους άλλους, στον ίδιο βραχώδη γιαλό, για την κοινή μας κατάσταση στο θέατρο του κόσμου, όπου «αν ήμασταν αληθινά και απερίφραστα ο εαυτός μας, χωρίς σκάφανδρο και χωρίς το σενάριο που πρέπει να ερμηνεύσουμε, θα ήμασταν πιθανότατα χαμένοι».

Το «Χρονοκαταφύγιο» είναι ένα μυθιστόρημα για τα παιχνίδια που μας παίζει το μυαλό και ο χρόνος. Σκόρπιες εικόνες που λειτουργούν σαν τα μικρά κομμάτια ενός δύσκολου παζλ, που στην ουσία δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί ποτέ. Μια ιαματική κατάδυση στο παρελθόν για τους χρόνια πάσχοντες, με μόνη τους πατρίδα τις θολές εικόνες πεντακάθαρων αναμνήσεων.

Συγκινητικό, τρυφερό, αλλά και σκληρό, «Το τρένο των παιδιών» μέσα από τον αγώνα ενός μικρού αγοριού για επιβίωση μιλάει για μια Ιταλία που προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και για σκληρούς αποχωρισμούς και τη βίαιη ενηλικίωση των παιδιών του Νότου της Ιταλίας.

Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε πολλά σύντομα κεφάλαια που τιτλοφορούνται και εναλλάσσονται με τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου, τη Μάλιν, τον Τζέικ και τη Χάνε, προσφέροντας στον αναγνώστη τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες αφήγησης των γεγονότων. Η τελική ανατροπή στην πλοκή ενισχύει ακόμη περισσότερο το συναίσθημα της διάχυτης αγωνίας.

Η τιμιότητα, η ποιητική ειλικρίνεια, ο θυμόσοφος διδακτισμός, η εγνωσμένη σοφία, το αναγνωρισμένο δικαίωμα του έγκριτου Διδασκάλου, ο μελίρρυτος καταγγελτικός τόνος των κακώς κειμένων ολάκερης της παραπαίουσας, ασθμαίνουσας, παραζαλισμένης Ανθρωπότητας, συνδυάζονται με έναν μετεφηβικό λυρισμό αυτόχρημα ηρωικό.

Δεκαπέντε διηγήματα που μεταφέρουν τον αναγνώστη στο παρελθόν μιας γυναίκας, η οποία θυμάται και αφηγείται. Αυτή είναι «Η γλυσίνα» της Λένας Κορομηλά.