Το ''Γυμνό Κορίτσι'' (1964) είναι ένα λυρικό αριστούργημα για την άγρια ομορφιά της θάλασσας και των πλασμάτων που την κατοικούν. Στο κλασικό μυθιστόρημα του Νίκου Αθανασιάδη η θάλασσα πρωταγωνιστεί ως πότνια της ζωής και του θανάτου, ενώ στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο: ένας άντρας, μια γυναίκα κι ένα δελφίνι….

Ο συγγραφέας στο βιβλίο του με τον τίτλο, Ο σκύλος της Χάρυβδης, μέσα από ένδεκα διηγήματα, σκιαγραφεί έναν κόσμο εφιαλτικό, παράδοξο, συμπλεγματικό και εξωπραγματικό που διαπερνά και αποτυπώνει το βλέμμα και η γραφή του, ενώ ο ίδιος αρθρώνει την δική του κραυγή.« Μόνο ο έρωτας δίνει ελπίδα.» Ξεκινά τις αφηγήσεις αναφερόμενος στο ιδιωτικό του ημερολόγιο όπου σαν παιγνίδι μεταφέρει Καβαφικά τον εαυτό του από πόλη σε πόλη, ενώ συγχρόνως συχνάζει σε κλαμπ κωφαλάλων.

Ο εικοσιοχτάχρονος Θάνος επιστρέφει στο χωριό για να θάψει τον πατέρα του. Μόνη κληρονομιά που του έχει αφήσει ο Πολύβιος είναι δυο πανάκριβα κοσμήματα και μια Πολαρόιντ που δείχνει μια νεκρή γυναίκα. Ακολουθώντας τα ελάχιστα στοιχεία που έχει φτάνει στη Βίλα Κομπρέ, όπου κατοικεί μια εκκεντρική ηλικιωμένη μαζί με την προστατευόμενή της, Εσθαλία.

Ο νεαρός ήρωας φθάνει στο Παρίσι, φυγαδευμένος από την Ελλάδα των πρώτων χρόνων της δικτατορίας. Συμμετέχει στις ζυμώσεις των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων και γνωρίζεται με τους Γάλλους συντρόφους. Κάποιοι θα αποστασιοποιηθούν στη συνέχεια, εξαιτίας της εξέλιξης των γεγονότων και θα υψώσουν «τείχη». Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο γι΄αυτούς.

Οι λογοτεχνικοί ήρωες μπορούν να αποκτήσουν ύπαρξη και να επιδράσουν στη ζωή μας, ακόμα και ν' αλλάξουν την πορεία της; Μπορεί ο συγγραφέας να επηρεάσει τους αναγνώστες του; Μια αφήγηση που παίζει με το μεταφυσικό στοιχείο της γραφής, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως τέχνη και ζωή δεν υπάρχουν παράλληλα αλλά διασταυρώνονται και ενίοτε αλληλεπιδρούν.

Η συγγραφέας στο βιβλίο της “Ομελέτα με μανιτάρια ” μέσα από πέντε ενότητες δεκαοκτώ διηγημάτων καταγράφει έναν κόσμο γνωστό, άγνωστο, φοβικό, εφιαλτικό, παιδικό, εφηβικό, φανταστικό, ερωτικό, αισθησιακό, ανάπηρο, του μέλλοντος και ανατρέποντάς τον δίνει την πραγματική του εικόνα.

Ένας άντρας βρίσκεται κατά λάθος όμηρος ενός Ιρακινού και μιας Ιρανής στο σπίτι τους, σε κάποια ανώνυμη πόλη της Ευρώπης. Θα αποδεχθεί, όσο μπορεί, τη διαφορετικότητα του δεσμοφύλακά του και θα ανακαλύψει την ομορφιά του αραβικού πολιτισμού, μέχρι που η γυναικεία παρουσία θα τους ξαναφέρει αντιμέτωπους.

Η ιστορία του βιβλίου είναι η ιστορία της ίδιας της Δήμητρας Πέτρουλα: γεννημένη σ' ένα χωριό της ορεινής Μάνης από οικογένεια Ελασιτών η οποία δολοφονήθηκε σχεδόν στο σύνολό της από τους Χίτες μέσα στη δίνη του Εμφυλίου, επιβίωσε διά πυρός και σιδήρου για να διηγηθεί τα πάθη μιας γενιάς που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στην Ιστορία.

Ένας άνδρας ταξιδεύει στο ίδιο βαγόνι με μια μικρόσωμη, μαυροντυμένη γυναίκα που ακολουθεί έναν Ιωάννη στην αναζήτηση των τριών αγίων-αναχωρητών, για τους οποίους γράφει το βιβλίο που διαβάζει. Μία περιήγηση στα τοπία της ψυχής και τα εξωτερικά τοπία, στους έρωτες και τα αόρατα, στα πράγματα «του Θεού» και τα πράγματα των ανθρώπων.

Ο ήρωας του βιβλίου, Ευστράτιος Καθομιλνός, είναι ένας άντρας 35 χρονών, καχεκτικός, μετρίου αναστήματος, καστανός, ιδιοκτήτης ενός ψιλικατζίδικου της γειτονιάς. Βλέπει καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους να περνούν και μερικούς απ’ αυτούς να μπαίνουν στο μαγαζάκι του.

Ο Γιάννης Π. Καψής στο βιβλίο του ''Όταν οι άγγελοι πέθαιναν στη Σμύρνη'', μας παρουσιάζει τη ζωή απλών Ελλήνων και Τούρκων την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής, τα μίση, τα πάθη και τις συμφορές τους. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Τούρκοι βίωσαν τις συνέπειες της τραγωδίας αυτής.

Τρεις σκύλοι και η ιδιοκτήτριά τους, η κυρία Κασσάνδρα που μένει σε μονοκατοικία με κήπο στη Νέα Σμύρνη, είναι οι ήρωες αυτού του μυθιστορήματος, το οποίο εκτυλίσσεται στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Οι διακειμενικές αναφορές και το χιούμορ εμπλουτίζουν την αφήγηση και το αποτέλεσμα είναι ένα απολαυστικό βιβλίο.