''Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίυ'' είναι το κατεξοχήν μανιφέστο   του αισθητισμού: ο Ιρλανδός συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ σόκαρε τα ήθη της βικτωριανής κοινωνίας, γράφοντας ένα μυθιστόρημα όπου η ηθική έχει αντικατασταθεί από την αισθητική, η ηδονοθηρία αποτελεί το κίνητρο των πράξεων, ενώ η ομορφιά και η νεότητα είναι η μοναδική επιδίωξη του ήρωα.

Στο Βερολίνο του 1940, η Άννα και ο Ότο Κβάνγκελ πληροφορούνται το θάνατο του μοναχογιού τους στο μέτωπο και αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα να αντιδράσουν απέναντι στον απάνθρωπο ναζιστικό μηχανισμό.

Στους «Κωμικούς έρωτες» ο Μίλαν Κούντερα αφηγείται εφτά διαφορετικές ιστορίες γύρω από το παιχνίδι του έρωτα και το αδιάκοπο κυνήγι των δύο φύλων σ’ ένα περιβάλλον πολιτικά και κοινωνικά οριοθετημένο.

Το 1840, ο νεαρός Ατσλάν ζει στην εβραϊκή συνοικία της Δαμασκού με τον αυστηρό πατέρα, τη φιλάρεσκη μητέρα και τα δύο αδιάφορα αδέλφια του. Όταν η εύπορη οικογένειά του αποφασίζει να τον παντρέψει με την κόρη ενός φτωχού ραβίνου για λόγους σκοπιμότητας, εκείνος εγκαταλείπει το συζυγικό κρεβάτι και περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης.

Οι κακοί ήρωες των κλασικών παραμυθιών ζητούν εκδίκηση! Ο κακός ο λύκος αποφασίζει να οργανώσει ένα μεγάλο συνέδριο με προσκεκλημένους όλους τους κακούς ήρωες αλλά και μεγάλους συγγραφείς και καταγραφείς κλασικών παραμυθιών και απλούς αναγνώστες. Ένα έξοχο εύρημα, μια ιστορία που απευθύνεται τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά.

Η συγγραφέας στο βιβλίο της, “Το κορίτσι με το πορτοκαλένιο χείλι”, καταγράφει το Παρίσι του 1919 μέσα από το φανταστικό ημερολόγιο της φοιτήτριας Ζαν Εμπυτέρν, η οποία υπήρξε η τελευταία αγαπημένη του Αμεντέο Μοντιλιάνι. Ο αναγνώστης ζει όχι μόνο το καταστροφικό πάθος του έρωτά τους, αλλά και το καταστροφικό πάθος του δημιουργού για την απεικόνιση του τέλειου στο έργο του.

Ο Αλμπέρ Καμύ (1913-1960) δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφεται η ανθρώπινη φύση. ''Οι Γάμοι'' είναι μια συλλογή τεσσάρων κειμένων (δοκίμια τα χαρακτήριζε ο ίδιος) που γράφτηκαν το 1936 και εκδόθηκαν το 1950. Και τα τέσσερα αφηγήματα-δοκίμια αποπνέουν την πυρετώδη επιθυμία του συγγραφέα για ζωή.

Σε ένα σχολείο μιας εργατικής συνοικίας του Παρισιού, ο Φρανσουά, καθηγητής γαλλικών, έρχεται αντιμέτωπος με δύσκολους μαθητές και κουρασμένους συναδέλφους. Ποιος είπε ότι η καθημερινότητα του σχολείου είναι ευχάριστη;

Όταν συμβαίνει ένα ατύχημα σε αυτοσχέδιους αγώνες ταχύτητας, τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να βρουν το εγχειρίδιο που θα τους βοηθήσει να ταξιδέψουν στο χρόνο. Γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι οι επιδιώξεις τους  σχετικά με το μεγαλεπήβολο εγχείρημα διαφέρουν μεταξύ τους. Τρεις δεκαετίες αργότερα, το παιχνίδι για τη μηχανή του χρόνου θα συνεχιστεί.

Το βιβλίο είναι γραμμένο με τρόπο που η ανάγνωση κυλάει εύκολα χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη με όρους επιστημονικούς και εξειδικευμένους. Η γλώσσα του καθημερινή, ευχάριστη και φιλική, μιλάει με τρόπο που σε ελκύει για το πιο κάτω. Η ανάγνωση τελειώνει χωρίς να το καταλάβεις, αν και από εκεί και μετά αρχίζουν τα «δύσκολα»: βιβλιοθήκη ή εφαρμογή;

Ο Jean-Francois Dauven περιγράφει τις ζωές, την καθημερινότητα, τις κινήσεις, τις σκέψεις, τις επιθυμίες προσώπων που ζουν στη φανταστική πόλη, Πορτοσέρα, η οποία συνδυάζει τα χαρακτηριστικά μεγάλων πόλεων της Μεσογείου. Είναι και Βαρκελώνη και Μασσαλία και Νάπολι. Ένας μοναχικός γείτονας των ηρώων αυτών θα φέρει τις αλλαγές.

«Η ερημιά λεγόταν αδιαφορία» είναι μια συλλογή από 12 ανέκδοτα διηγήματα με κύριο άξονα τον έρωτα μέσα στη ζωή και τη ζωή μέσα στον χρόνο. Κείμενα, στα οποία αποτυπώνονται με ελκυστική απλότητα, τα βιώματα και οι αναμνήσεις της συγγραφέως, μ’ έναν τρόπο καθ’ όλα λογοτεχνικό.