Το 1963, ο Αρίστος, ένας νέος που ξενιτεύτηκε στη Γερμανία αναζητώντας τον εαυτό του, κάνει ένα ταξίδι στην Ελλάδα, έπειτα από «κενό» τριών χρόνων, συνοδεύοντας τη Χρυσάνθη που, στη φούρια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφυγε για να δουλέψει μετανάστρια στα γερμανικά εργοστάσια. Κατά την άφιξή τους, όμως, στη Θεσσαλονίκη η Χρυσάνθη εξαφανίζεται.

Μέσα από τα κείμενα προβάλλουν πλευρές της πολυεθνικής Θεσσαλονίκης του Μεσοπολέμου, αλλά και πτυχές της προσωπικότητας του ποιητή και καλλιτέχνη που φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της καταγωγής του. Ενός ανθρώπου που έζησε σε μια «ξένη» πόλη (και χώρα) αλλά που η ιστορία της πατρίδας του, η ζωή και οι συνήθειες, τον διαπότισαν και τον διαμόρφωσαν.

Το σκηνικό είναι μια πόλη, μια χώρα, σε μια εποχή που θα μπορούσε να είναι το τέλος του κόσμου. Η εξουσία της Ακαδημίας είναι απόλυτη, η καταστολή σε πλήρη εφαρμογή, η ένδεια, η εξαθλίωση, καθεστώς. Τρεις άνδρες επιστρέφουν στην κοινή τους πατρίδα: ο Σιωπηλός είναι τραυματίας, ο Βέλλας καταδικασμένος σε θάνατο για απείθεια κι ο Λαιμός, εκτελεστής.

Τελειώνοντας την ιατρική, ο Γιόζεφ πηγαίνει στο Παρίσι για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο στο Ινστιτούτο Παστέρ. Σε ηλικία 26 ετών και ενώ ο συμφοιτητές του φεύγουν για να πολεμήσουν στο πλευρό των Δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο, εκείνος φθάνει στην Αλγερία προκειμένου να δουλέψει στο εκεί παράρτημα του Ινστιτούτου.

Ένας Έλληνας ψυχίατρος στη Χιλή συναντά τον τελευταίο πρόεδρο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, Έριχ Χόνεκερ, που έχει καταφύγει εκεί μετά την αποφυλάκισή του, χτυπημένος από τον καρκίνο. Ο Χόνεκερ, που φιλοξενείται από τον Ελβετό «δόκτορα» Φέλζενστάιν στο Σαντιάγο, διηγείται στον Έλληνα γιατρό το ταξίδι του μαζί με τον δόκτορα στο Βαλπαραΐζο.

Ο Νέζι αναφέρεται στην εποχή που η ιταλική υφαντουργία έδινε ψωμί σε χιλιάδες οικογένειες. Εξηγεί με απλά λόγια πώς οι υφαντουργοί του Πράτο εγκλωβίστηκαν με το άνοιγμα των παγκόσμιων αγορών και πώς οι Κινέζοι βρέθηκαν στο προσκήνιο με τα φτηνά προϊόντα τους που παράγονται σε άθλιες συνθήκες εργασίας τις οποίες μετέφεραν αυτούσιες στην Ιταλία.

Σε μια εποχή όπου η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών αποτελεί προτεραιότητα, οι επιστήμονες επεξεργάζονται τις δυνατότητες που προσφέρει το «προηγμένο καύσιμο», δηλαδή η πνοή που βγαίνει από τον άνθρωπο όταν πεθαίνει. Ένας Γάλλος επιστήμονας, ο Ματιέ, έχει κάνει τις πιο προωθημένες μελέτες στο θέμα του προηγμένου καυσίμου και γίνεται το μήλον της έριδος μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών των μεγάλων δυνάμεων.

Ο Έρβιν Ζόμερ είναι  μέχρι τα σαράντα του ένας ευυπόληπτος έμπορος αγροτικών προϊόντων, παντρεμένος, που ζει σε ένα μεγάλο σπίτι στη γενέτειρά του, κάπου στη βόρεια Γερμανία. Τότε αρχίζει να πίνει, μην μπορώντας να αντιμετωπίσει κάποια προβλήματα, το κυριότερο από τα οποία μοιάζει να είναι ένα αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στη γυναίκα του.

Γραμμένο με ειλικρίνεια, αμεσότητα και λιτότητα ύφους, το αφήγημα του Ανδρέα Καραγιάν «ενώνει» δύο πόλεις μέσα από διάφορες ιστορίες που σμίλεψε ο χρόνος στο Λονδίνο του τέλους της δεκαετίας του 1960 και στη σύγχρονη Αλεξάνδρεια.

Οι ήρωες του βιβλίου κινούνται σε εσωτερικούς χώρους (στο σπίτι κυρίως και στο επισκεπτήριο στη φυλακή), στους δρόμους της Αθήνας (στην Πλάκα, στην Καισαριανή, στο λεωφορείο για τον Κορυδαλλό) και στις διαδρομές που κάνουν με το μυαλό και την ψυχή τους. Αισθάνονται προδομένοι αλλά αγαπιούνται βαθιά ή, τουλάχιστον, είναι φτιαγμένοι για ν΄ αγαπούν.

Μετά την απόλυση του Σαμ από το Πανεπιστήμιο, η Νεφέλη μετακομίζει με το παιδί τους, ενώ ο Σαμ φεύγει για τη Βαρκελώνη όπου υποτίθεται ότι έχει βρει δουλειά, ενώ στην πραγματικότητα έχει επιστρέψει στην Αγγλία και μένει σε διπλανή πόλη. Η Νεφέλη γνωρίζεται με τη γειτόνισσά της, «συλλέκτρια νεφών», η οποία συνδέεται φιλικά με τον 10χρονο Νικόλα.

Η 26χρονη Κάταλιν είναι μεταφράστρια, γεννημένη στη Βουδαπέστη από Ούγγρο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Η συνομήλική της Ίλονα είναι μουσικός, παντρεμένη και κατάκοιτη έπειτα από μια ανεξήγητη παράλυση των κάτω άκρων. Η Κάταλιν επισκέπτεται την Ίλονα στο άνετο διαμέρισμά της μία φορά την εβδομάδα, συζητάνε και ανταλλάσσουν σκέψεις και συναισθήματα.