Η δεύτερη συλλογή της Άννας Γρίβα είναι μια έλικα ποιητικού γενώματος, που  αιφνιδιάζει τη λέξη εκεί που φυτρώνει στο σώμα σαν καταβολάδα. Βρισκόμαστε σ’ ένα περιβάλλον που θα μπορούσε να είναι η ιουράσια περίοδος της κοινωνικής και ποιητικής εξημέρωσης: «Είμαστε αγνοί αλλά καθόλου αθώοι». Διαβάστε και απολαύστε αυτό το βιβλίο.

Διαβάζοντας τη συλλογική έκδοση των ποιημάτων του Μπόρχες στον τόμο αυτό, σε εξαιρετική μετάφραση του ποιητή Δημήτρη Καλοκύρη που έκανε και την ανθολόγησή τους από το σύνολο των ποιητικών βιβλίων του, αισθάνεσαι ότι βιώνεις ένα είδος μεταφυσικής εμπειρίας: αποτελούν ταυτόχρονα προφητείες, χρησμούς και «περικοπές από απόκρυφα ευαγγέλια».

Υψηλός βαθμός συμπύκνωσης, ευφυή λεκτικά ευρήματα δανεισμένα από τη φιλοσοφία, τη μυθολογία και την παρακαταθήκη των θρησκευτικών συμβολισμών, το Iridium αποτελεί ένα βήμα στην εξέλιξη της ποιητικής παρουσίας της Αγγέλας Γαβρίλη και στην πορεία της ελληνικής ποίησης.

Με τρόπο καθημερινό, κινηματογραφικό, πρεβερικό θα μπορούσε να πει κανείς, συνεχώς κάτω από διπλή παρατήρηση (εσωτερικά κι εξωτερικά) ο Στέφανος Ξένος μετά το πρώτο πεζό «Η τελευταία εβδομάδα» (εκδόσεις «Μπατσιούλας», 2012), προσεγγίζει ποιητικά τον υπαρξιακό γρίφο και την ανθρώπινη μοναξιά.

Ποιητική σύνθεση σε επτά διακριτά, απολύτως συναρμοζόμενα μέρη. Ο ψυχίατρος Σωτήρης Παστάκας ανακαλύπτει την ποιητική (και όχι μόνο). Ως ευθυμογράφος ξέρει να ξεφεύγει από τις συνήθεις παγίδες της τεχνικής. Ακόμα κι ο ελεύθερος ατονικός στίχος γίνεται στα χέρια του παιχνίδι που σπάει χάρη σε απρόβλεπτους διασκελισμούς.

…η ποιητική διπλωματία, το σπάσιμο της μουσικής με τους αναπάντεχους διασκελισμούς που προκαλεί το επί τούτου διαρκές ασύνδετο σχήμα, οι βιβλικές αναφορές και η μανιχαϊστική, αρχετυπική θα έλεγα, σύγκρουση Φωτός-Σκότους…

…στο επίπεδο της τεχνικής, όσο και να φαίνεται ότι απεχθάνεται τους –ισμούς ο Βάλτερ Πούχνερ, η ποιητική του συνεισφορά είναι –κατά τη γνώμη μου– ένα μεταμοντέρνο ημερολόγιο, εξομολογητικό και καταγραφικό της εποχής μας.

Σε αυτό το πρώτο της βιβλίο η φιλόλογος Χρυσάνθη Πολύζου ψηλαφεί το σώμα της γραφής. Καταθέτει ολιγόστιχα ποιήματα, λιτά, άμεσα, στοχευμένα, καθαρά. Ίχνη από λέξεις που αποτυπώνουν στο χαρτί μια εσωτερική ζωή που παίρνει σάρκα και οστά και αφορά τον σύγχρονο αναγνώστη.

Εικοσιτέσσερα ποιήματα μεταξύ ρομαντισμού και τοπιογραφικού ρεαλισμού. Παρηχήσεις μοναδικές με κυρίαρχη του λάμδα. Μία από τις πλέον τεχνουργημένες ποιητικές συλλογές των τελευταίων δέκα ετών, με έγνοια για τη λεπτομέρεια, με σαφή μουσικότητα και προπάντων αγάπη για την Ελλάδα.

Νεορομαντική μυθολογία, ιδεαλισμός αραιωμένος με ειρωνεία κι αυτοσαρκασμό, απαξία της Ύλης, αναζήτηση της ουτοπίας, φυγή στον κόσμο του ονείρου.