Όταν βρει την απολύτως προσωπική του αιχμή και τονίσει ιδιαίτερα το μοναδικό του ύφος, τότε ο Χρήστος Κούκης θα κατακτήσει το πρώτο σκαλί στην υψηλή τέχνη της Ποιήσεως. Μέχρι τότε δοκιμάζεται και δοκιμάζει…

Στην τρίτη του ποιητική παρουσία, ο Παναγιώτης Τζαννετάτος παραδίδει μια συλλογή ατμοσφαιρική και εξομολογητική, χτισμένη με το υλικό της μελαγχολίας και της νοσταλγίας για τη χαμένη «εποχή των ανθρώπων».

Ποιήματα από την πρώιμη συγγραφική ζωή του Αντώνη Σαμαράκη, σε έμμετρο στίχο και με την καθαρότητα και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

Εμμέσως αυτο-αναφορικά ποιήματα για την ποίηση, αλλά όχι και κατ’ ανάγκην «ποιήματα ποιητικής». Φιλοσοφικοί στοχασμοί για τα μεγάλα προβλήματα της Ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένης της Ποιήσεως. Κλεοπάτρα Λυμπέρη, μία σύγχρονη ποιήτρια που ακροβατεί κι ισορροπεί πατώντας σε μίτους της Αριάδνης και πάνω στα δίχτυα ασφαλείας των προγενεστέρων…

Το παρόν βιβλίο ποίησης δεν είναι ούτε ανθολογία ούτε συλλογή. Για τους περισσότερους από τους εννέα συγκατοίκους του βιβλίου, αυτή είναι η πρώτη τους εκδοτική έξοδος. Τα ποιήματα είναι διαπλεγμένα, διαδεχόμενα το ένα το άλλο χωρίς την υπογραφή του ποιητή κάτω από το καθένα, ίσως για να αποτελέσει το βιβλίο μια κοινή αφήγηση, μια εικονοποιία ροής.

Η ποίηση της Κατερίνας Αυγέρη, όσο κι αν είναι «λόγια», δεν είναι ποίηση ποιητικής, αλλά εκπεφρασμένη ποιητική αγωνία για το ανούσιο της ύπαρξης.

Εννέα ποιήματα σαν ανάσες, σαν προσευχές, σαν αυτοδιαγνώσεις καθημερινής άπνοιας (κι όχι μόνο νυχτερινής). Σύνθετες λέξεις, εκτενείς προτάσεις, αναλυτική σκέψη, πυκνός λόγος, σύνταξη που παραπέμπει ενίοτε στην αττική διάλεκτο. Θα μπορούσε να δει κανείς αυτή την ποιητική ως ζωγραφική με λέξεις.

Πενήντα κι ένα χαϊκού στα ελληνικά και τα ίδια μεταφρασμένα στα αγγλικά στεγάζει αυτός ο τόμος καθιστώντας αξιοθαύμαστο τον ποιητή κι αξιοζήλευτο το αποτέλεσμα…

Ο Χάρης Μελιτάς δεν γράφει χαϊκού, αλλά (για να μην μιμηθώ τον Ρεμπώ) εκείνα τον υποβάλλουν επιβάλλοντάς του να τα κατα-γράψει.

Μετέωρη μετ-εφηβική προσκόλληση στο έδαφος του τριαντάχρονου πλέον ποιητή.

Το πιο τρυφερό και συμβολικό παραμύθι μετά τον «Μικρό Πρίγκιπα». «Διωδία» με τον τρόπο του Καραγκιοζοπαίχτη, αφού σαν ένα θέατρο σκιών παρουσιάζεται η ζωή μας.