Υποκλίνομαι ενεός. Αυτό είναι ποίηση. Που δεν περισσεύει τίποτα.

Η άριστη γνώση της μυθολογίας, η επιστημονική μεθοδολογία στον τρόπο δόμησης του λόγου και η μακρά εκπαιδευτική εμπειρία τής Ζωής Σαμαρά, σε συνδυασμό με το αδιαμφισβήτητο ποιητικό της τάλαντο συνθέτουν μια τέχνη οπωσδήποτε ρηξικέλευθη και πρωτότυπη.

Αισθαντική γραφή, λυρική, «σωματική» θα έλεγα, με έντονη την αίσθηση της ανάμνησης ή της προσδοκίας του αγγίγματος. Το κορμί, το ανθρώπινο κορμί, βασανισμένο, πονεμένο, κλαμένο, πρωταγωνιστεί στην ποίηση του ιατρού Γιάννη Αντιόχου… Αστικά όνειρα, ονειρώξεις, παραισθήσεις, αναζήτηση νοσταλγική της αυστηρής φόρμας ενός σονέτου.

Ο Κυριάκος Χαρίτος, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία με το παιδικό βιβλίο «Φον Κουραμπιές εναντίον Κόμη Μελομακάρονη» (Μεταίχμιο 2009), επανέρχεται στα λογοτεχνικά δρώμενα με την ποιητική συλλογή που φέρει τον τίτλο «Το επί ματαίω».

Η ποίηση του Παναγιώτη Μηλιώτη είναι χαμηλών τόνων αλλά υψηλής, εσωτερικής θερμοκρασίας, με γραφή δυναμική: η φλέβα της ποίησής του δεν παραδίδει τα όπλα και παλεύει τη «Νύχτα», που συχνά συναντάμε ως απειλή στα ποιήματα της συλλογής.

Ο ποιητής και ψυχίατρος, ο ψυχίατρος και ποιητής Σωτήρης Παστάκας φτάνει με το βιβλίο του αυτό στην άκρα αφαίρεση, στην απόλυτη καθαρότητα του κοινωνούμενου νοήματος. Το ποιητικό υποκείμενο ειρωνεύεται κι αυτοσαρκάζεται υπερβαίνοντας την ίδια την ποίηση προς όφελος ενός λόγου δοκιμιακού, ευσχήμως αναδομημένου. Σπουδή θανάτου – γεύσεις ζωής.

Όπως κι όλοι οι άλλοι επίμονοι ποιητές, ο Σταύρος Σταμπόγλης γράφει πάντα το ίδιο «ποίημα» με μηδενική πιθανότητα επιτυχούς καταλήξεως, αφού η διαρκής αυτή εναγώνια προσπάθεια ακυρώνει κάθε παρόμοια προσδοκία κι απομακρύνει κάθε τέτοιο ενδεχόμενο…

Στην παρούσα και πρώτη του ποιητική συλλογή ο Διονύσης Μαρίνος στέκεται και ψιθυρίζει με στίχους τις αναμνήσεις της ψυχής. Με τόνο ήρεμο, μεστό, υποβλητικό, ανθίσταται στην ισοπέδωση της ρηχότητας.

Ο Διονύσης Μαρίνος στην ποιητική του συλλογή «Ποτέ πια εμείς» αποτυπώνει ένα προς ένα τα στάδια του πένθους, από την άρνηση έως την αποδοχή του και παραδίδει ένα ιδιαίτερο βιβλίο.

Η δεύτερη συλλογή ποιημάτων της «Ομάδας από Ποίηση» περιλαμβάνει ποιήματα που συνδέουν το πραγματικό με το παραμυθένιο.