Η ειρωνεία που δεν γίνεται ποτέ καυστική, ο σαρκασμός που δεν είναι βιτριολικός, η ποιητική διπλωματία, το σπάσιμο της μουσικής με τους αναπάντεχους διασκελισμούς που προκαλεί το επί τούτου διαρκές ασύνδετο σχήμα, οι βιβλικές αναφορές και η μανιχαϊστική, αρχετυπική θα έλεγα, σύγκρουση Φωτός-Σκότους, σε συνδυασμό με μια χαρμολύπη δικής του εμπνεύσεως που απαλύνει την υπαρξιακή κόλαση του δυϊσμού στο υλικό πεδίο: αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της καινοφανούς ποιητικής συλλογής του Ντίνου Σιώτη που κλείνει φέτος 48 (ναι, τεσσαράκοντα και οκτώ) χρόνια διαρκούς λογοτεχνικής παρουσίας, όχι μόνον ως δημιουργός, αλλά και ως εκδότης πάμπολλων περιοδικών που έδωσαν βήμα και φωνή σε μεμονωμένους κι απομονωμένους ποιητές, που βρήκαν επιτέλους εισιτήριο σε λέμβο, φέρι μποτ ή εξωλέμβια κατάσταση προκειμένου να προσεγγίσουν την πολυπόθητη Ιθάκη της γαλήνης κι ευωχίας τους, ουχί μόνον της ιδιωτικής αλλά και της συλλογικής, βεβαίως. Κι αυτή του η ανιδιοτελής προσφορά και η ακάματη δοτικότητα προκαλεί ανυπολόγιστες και υποδόριες ζυμώσεις στο ποιητικό σώμα του ίδιου του τού έργου, αφού γινόμαστε ό,τι αντανακλάται στον καθρέφτη του κόσμου και γνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια και τις αναγνώσεις των άλλων. Το πολυπόθητο «γνώθι σαυτόν» που προϋποθέτει το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» αλλά δεν το περικλείει απαραιτήτως, είναι πιο κοντά στο «ήλθον, είδον και απήλθον».

Με όλα τούτα θέλω να πω ότι ο ποιητικός κώδικας του Ντίνου Σιώτη πλούτισε από τις εκβολές ρυακιών που προήλθαν από τη δική του ανάγκη να ποτίσει ξένα ποιητικά χωράφια προκειμένου να τα μετατρέψει σε ολάνθιστα περιβόλια. «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό». Μόνο που με πνευματικούς όρους και στον χώρο της αδιάπτωτης ποιητικής λειτουργίας, κάθε δωρεά γυρίζει πίσω στον προσφέροντα, πολλαπλασιασμένη αναλόγως με την ειλικρίνειά του. Και θα πρέπει ο Ντίνος Σιώτης να είναι ιδιαίτερα φιλαλήθης άνθρωπος, γι’ αυτό εξάλλου διέπρεψε ως διπλωμάτης. Και δεν ενέχει την ελαχίστην ειρωνείαν η δήλωσίς μου αυτή. Απλώς χρησιμοποιώ την αγαπημένη του τεχνική: αυτήν της οξυμώρου αντιθέσεως προς επίτασιν του νοήματος.