Η πρώτη θεοσεβής και θρήσκα ποιητική συλλογή του εικαστικώς σκεπτόμενου καλλιτέχνη της ζωής, μιας ζωής επιτυχημένης και παραδεκτής. Ο Βαγγέλης Χρόνης προβαίνει εδώ σε έναν σοφό συγκρητισμό μυθολογιών, θρηκειολογιών κι αγγελολογιών. Αυτό μόνον ένας ιδιοφυής διανοητής μπορεί να το διαπράξει με αποδεκτό τρόπο και το αποτέλεσμα να τον δικαιώνει.

Σπουδαίες ποιητικές φωνές της αραβικής γραμματολογίας σε επιλογή και μετάφραση της έμπειρης Πέρσας Κουμούτση.

Σε ένα συλλογικό βιβλίο σαν κι αυτό οι φωνές συμπλέκονται και συμπλέουν, οι εντυπώσεις ενισχύουν η μία την άλλη σε ένα αρμονικό γενικά σύνολο, παρά τις δομικές αντιθέσεις. Το βιβλίο δημιουργήθηκε με αφορμή ένα ποιητικό  δρώμενο από την ομάδα «Νήματα Μνήμης» που έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα σχετικά με  την τρίτη ηλικία.

Με ζωγραφικές και μουσικές απαιτήσεις η ποιητική τέχνη του Βαγγέλη Χρόνη. Λιτή, καίρια, ελλειπτική, λακωνική. Συχνές παρηχήσεις. Ρυθμολογία βγαλμένη λες από τη διαχρονία της ενιαίας αενάως εξελισσομένης ελληνικής γλώσσης. Ένας χαμηλόφωνος διακριτικός ποιητής. Ανακαλύψτε τον. Παραδοθείτε του. Αμαχητί.

Ένα ιδιότυπο βιβλίο, τίμιο και ειλικρινές στις προθέσεις του όπως εκδηλώνονται ρητά και καθαρά ήδη από την αφιέρωση. Πρόκειται για ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα, μια ποιητική αφήγηση ενδοσκόπησης και φιλοσοφικού στοχασμού για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δεν έχει όμως ναρκισσιστικά στοιχεία από κάποιο (έστω και αδιόρατο) «δράμα του εγώ» (“ich-drama”).

Την οδό της «συμπύκνωσης στο ελάχιστο» ακολουθεί η ποιήτρια και θεατρολόγος Ασημίνα Ξηρογιάννη, με τα εξηνταπέντε χαϊκού της παρούσας συλλογής.

Η Σοφία Κουκουλά μάς προτείνει τη «Θερινή ώρα» ως ώρα της ποίησης. Δεν προσκολλάται στην ευκολία, στο θέμα του έρωτα, αντίθετα, με το βλέμμα ανοιχτό και συντονισμένο στην υφή και στην ενέργεια  της Ύπαρξης,  στήνει σκηνικά, φτιάχνει μια σύνθεση ποιητική, δροσερή αλλά και σκεπτόμενη, διαχυτική αλλά και μετρημένη.

Αειθάλλων ρομαντισμός, πεσιμιστική αισιοδοξία μάχιμη, εξιδανικευμένη ερωτική ορμή.

Παρηχήσεις, ειρωνεία, ανατροπές κι αντιθέσεις χαρακτηρίζουν τον λακωνικό ποιητικό του λόγο. Η ιδιόλεκτός του λογία και υπερ-επεξεργασμένη, τόσο πυκνή που προσπίπτει στην προσληψιμότητα του μέσου επαρκούς αναγνώστη.

Η ποιητική συλλογή του Μάριου Μιχαηλίδη αποτελείται από τέσσερα μέρη που καθένα παρουσιάζεται ως μια ενότητα.