Ένα βιβλίο φτιαγμένο με μεράκι και ευαισθησία, ένα βιβλίο που αναφέρεται στην τρίτη ηλικία. «Με το π της ποίησης», έργο συλλογικό, που κυκλοφορεί από τις ΑΩ Εκδόσεις. Μια ομάδα από 13 λογοτέχνες  με τις λέξεις τους αναφέρονται στην τρίτη ηλικία και σε αυτό το ταξίδι παίρνουν μαζί και τους αναγνώστες. Η ποίηση λοιπόν έχει κοινωνικό πρόσωπο, αφού αναφέρεται εν προκειμένω σε μια κοινωνική ομάδα  και εμπνέεται από τη σοφία, την εμπειρία και την ανθρωπιά της. Ποιήματα για αυτούς που η μνήμη μετράει ανάποδα, για αυτούς που έχουν απολέσει τις αναμνήσεις και πλησιάζουν ακάθεκτοι προς το αιφνίδιο σκοτάδι. Διαβάζω: «Μα αυτοί που βρέθηκαν/στην ώχρα της σιωπής/σαν κάνουνε να θυμηθούν/τα πρόσωπα, τα ίχνη/γυαλιά σπασμένα πέφτουνε,/παλιές φωτογραφίες,/και ίσκιοι καινούριοι παίρνουνε/τη θέση τους στον τοίχο» («Είναι και κείνο το παιδί», σελ.11).

Ποιήματα για όσους πια διαθέτουνε ένα μόνιμο χαμόγελο αχνό, «απομεινάρι μιας παλιάς εικόνας περασμένης».

Το σκοτάδι της μνήμης συχνά αποδεικνύεται σκληρό, ο χρόνος είναι άφθονος σε ένα μυαλό κουβάρι. Οι άνθρωποι αυτοί μοιραία περιθωριοποιούνται, απομένουν ίσως μονάχοι και ειδικά αν χάσουν και την ικανότητα να αναγνωρίζουν και να θυμούνται, περνάνε σε ένα άλλο επίπεδο, σε έναν άλλο κόσμο. Οπότε αυτό που λέμε Νόημα της Ζωής παύει πια να έχει νόημα. Υγρή σιωπή. Υγρή και μεγάλη. Ατελείωτη. Πένθιμη. Η Ξανθίππη Ζαχοπούλου στο κείμενό της «Αριάδνη» λέει κάπου: «Τα γεγονότα και τα πράγματα μπλέκονται στη σκέψη μου χωρίς να το καταλαβαίνω ή να το θέλω, υπακούουν στη δική τους εσωτερική λογική σαν τα νήματα που δένονται κόμπους χωρίς να τ’ αγγίξει ανθρώπινο χέρι. Έχω, αλήθεια, πολύ χρόνο εδώ για να βάλω τις μνήμες μου σε τάξη, όμως όσο τις σκέφτομαι, τόσο αυτές διαλύονται η μία μέσα στην άλλη και φτιάχνουν αναχώματα στον νόμο της εμπειρίας και της ανάκλησής της.»

Σε ένα συλλογικό βιβλίο σαν κι αυτό οι φωνές συμπλέκονται και συμπλέουν, οι εντυπώσεις ενισχύουν η μία την άλλη σε ένα αρμονικό γενικά σύνολο, παρά τις δομικές αντιθέσεις. Το βιβλίο αυτό δημιουργήθηκε με την αφορμή ενός ποιητικού  δρώμενου από την ομάδα «Νήματα Μνήμης» που έχει ως στόχο τη συγκίνηση και ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα σχετικά με  την τρίτη ηλικία, καθώς και παθήσεις όπως η γεροντική άνοια. Εντυπωσιάζει η ποικιλία ως προς τις στιχουργικές τεχνοτροπίες: ελεύθερος στίχος, ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, σχηματοποίημα («Σωρεία λαθών»– βλέπε και βραχυλογικό φιλοσοφικό στοχασμό «σωρείτη») και άλλα.

Η φθορά και το γήρας δεν είναι κολλητικά, αλλά είναι αναπόφευκτα. Είναι μια παρακμιακή κατάσταση πολλές φορές που επηρεάζει την ψυχολογία των γέρων, όσων ακόμα έχουν διαύγεια. Τους είναι τρομαχτικά δύσκολο όλο αυτό, δεν ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν, αλλά είναι και οι άλλοι που τους βλέπουν κάπως. Διαβάζω στο ποίημα «Ο γέρος» του Θεοχάρη Παπαδόπουλου: «[…]Κι όσοι τον βλέπουν έτσι ωχρό/χλωμό, βασανισμένο,/τον κλαίνε τώρα ζωντανό,/παρά σαν πεθαμένο.»

Ορίζεται το τέρμα; Mετριέται η άβυσσος; Eπουλώνεται η ψυχική ουλή; Mήπως ο θάνατος δεν είναι άλλο από μια εκτέλεση; Ή μήπως η καθυστέρηση του θανάτου συχνά είναι μαρτυρική; H προσπάθεια αυτή αποδεικνύει περίτρανα πως η τέχνη δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τη ζωή. Η ζωή είναι το κίνητρο για τη δημιουργία, αλλά και η δημιουργία λαμβάνει ερεθίσματα από τον βίο των ανθρώπων, από τα προβλήματα που τους απασχολούν, από τις ανησυχίες, τις ατέλειες, τα συναισθήματά τους. Η ιστορία της λογοτεχνίας ακόμα έχει αποδείξει πως η τέχνη μπορεί να είναι και παραμυθία, έχει τη δύναμη να παρηγορεί και να κατευνάζει τον πόνο ή…τα πνεύματα. Όπως λέει και ο Καβάφης …«για να μην νιώθεται η πληγή».

Τα εκφραστικά πραγματικά εξώφυλλο-οπισθόφυλλο είναι του εικαστικού Κωνσταντίνου Βερούτη. Συμμετέχουν με τα έργα τους οι: Διώνη Δημητριάδου, Ξανθίππη Ζαχοπούλου, Αγγελική Ζερβαντωνάκη, Ματίνα Κ. Καρελιώτη, Στάθης Κεφαλούρος, Χαράλαμπος Μαγουλάς, Αναστασία Ν. Μαργέτη (που έχει κάνει και την επιμέλεια), Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Ηλίας Παπακωνσταντίνου, Αντρέας Πολυκάρπου, Φαίη Ρέμπελου, Γιώργος Ρούσκας.