Η Κέιτι Μπίσοπ βρίσκεται νεκρή φορώντας αντιασφυξιογόνο μάσκα. Ο σύζυγός της, Μπράιαν Μπίσοπ, βρισκόταν πολλά χιλιόμετρα μακριά την ώρα του φόνου. Ο Ρόι Γκρέις, αστυνομικός επιθεωρητής, αναζητά στοιχεία και ανακρίνει τον Μπράιαν Μπίσοπ, ο οποίος, με κάποιο περίεργο τρόπο, κατάφερε να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά σημεία την ίδια στιγμή.

Ένα δωδεκάχρονο ορφανό κορίτσι, η Ρίκο, εκπαιδεύεται να γίνει σπηλαιολόγος, όπως η μητέρα της. Σε ένα από τα ταξίδια της ανακαλύπτει τον Ρεγκ, ένα ανθρωποειδές ρομπότ και τον παίρνει στο ορφανοτροφείο μαζί της. Όταν ανακαλύπτει στοιχεία για την εξαφάνιση της μητέρας της μέσα στην Άβυσσο, θα κάνει τα πάντα για να την ανακαλύψει.

«Το σπίτι της λίμνης» είναι ένα μυθιστόρημα εποχής γεμάτο μυστήριο γραμμένο από μία σύγχρονη συγγραφέα. Ένα μυθιστόρημα που φιλοδοξεί να μεταφέρει τους αναγνώστες σε μία άλλη μακρινή εποχή, κάτι που κατορθώνει με επιτυχία.

Την οδό της «συμπύκνωσης στο ελάχιστο» ακολουθεί η ποιήτρια και θεατρολόγος Ασημίνα Ξηρογιάννη, με τα εξηνταπέντε χαϊκού της παρούσας συλλογής.

Πλούσιο σε αντανακλάσεις και είδωλα σκέψεων πρωτότυπο φιλοσοφικό βιβλίο.

Μια ιστορία συμφιλίωσης  εν καιρώ σκληρού πολέμου πραγματεύεται τούτο το βιβλίο. Οι εχθροί γίνονται φίλοι τη χριστουγεννιάτικη ώρα. Οι εχθροί ξεχνούν τους διαχωρισμούς, τους ρατσισμούς, τους ανταγωνισμούς και συμπεριφέρονται ειρηνικά δείχνοντας αγάπη και αλληλεγγύη ο ένας στον άλλο.

Δώδεκα διηγήματα με κοινό παρονομαστή την απώλεια. Δώδεκα διηγήματα, στα οποία τα όνειρα δεν έχουν καμία θέση. Παρά μόνο όταν η αφήγηση φτάσει στο τέλος της.

Η θρυλική μουσικός και ποιήτρια Πάτι Σμιθ επιχειρεί ένα ταξίδι στη χώρα της μνήμης, ανατρέχοντας σε στιγμές, τόπους, στέκια, βιβλία, ταινίες και βέβαια ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκε τη ζωή της.

Ένα ιδιότυπο βιβλίο, τίμιο και ειλικρινές στις προθέσεις του όπως εκδηλώνονται ρητά και καθαρά ήδη από την αφιέρωση. Πρόκειται για ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα, μια ποιητική αφήγηση ενδοσκόπησης και φιλοσοφικού στοχασμού για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δεν έχει όμως ναρκισσιστικά στοιχεία από κάποιο (έστω και αδιόρατο) «δράμα του εγώ» (“ich-drama”).

Στα δώδεκα μικρά διηγήματα της συλλογής η Νάσια Διονυσίου (κυπριακό κρατικό βραβείο διηγήματος/νουβέλας  για εκδόσεις του 2017) σκιαγραφεί ποιητικά τη γέννηση της Εύας, την αυτοεξορία της από τον Παράδεισο, το ταξίδι της στον κόσμο και, ίσως, την επιστροφή στον Κήπο της Εδέμ.

Η γραμματέας του Γκέμπελς μιλάει για την περίοδο 1942-1945 που πέρασε υπηρετώντας το ναζιστικό καθεστώς.