Ένα βιβλίο για τη νοσταλγία του «τώρα», για την ιστορικότητα της στιγμής. Εξαιρετικό μυθιστόρημα. Από τα καλύτερα που τυπώθηκαν μέχρι τώρα αυτή τη χρονιά.

Ένα συναρπαστικό βιβλίο που γοητεύει τον αναγνώστη. Οξυδερκής, εύστοχη στις παρατηρήσεις της, η Κάρσον διαβάζει τα αρχαία κείμενα, διεισδύει στο θέμα της με σεβασμό, πειθαρχία, αλλά και παιγνιώδη διάθεση στα σημεία προσφέροντας στους αναγνώστες απόλαυση, αλλά και τροφή για στοχασμό.

Ποίηση ανατρεπτική, πρωτοποριακή (με την ακριβή σημασία της λέξης), ποίηση υπερ-ρεαλιστική και φουτουριστική, μα πάνω απ’ όλα ΠΟΙΗΣΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ. Αυτά τα άκρως στυλιζαρισμένα, ρυθμικά τεχνουργήματα επαναφέρουν τις αξίες στον σύγχρονο ποιητικό λόγο.

Μετά την ατμοσφαιρική «ξηρασία», η Jane Harper γράφει την εξίσου δυνατή «Άγρια φύση» και μας καλεί σε ένα ταξίδι επιβίωσης.

Στον ταξιδιωτικό αυτό οδηγό, αν μπορούμε να προσδώσουμε και αυτόν τον ορισμό μεταξύ άλλων στο βιβλίο, περιλαμβάνεται ο κατατοπιστικός χάρτης με τα τοπωνύμια και τα σημαντικότερα μέρη που επισκέφτηκε ο συγγραφέας, ακολουθώντας χονδρικά την πορεία του μοναχού Ιωάννη Μόσχου μιάμιση χιλιετηρίδα πριν.

Συγκινητικός ο τριαντάχρονος φιλόλογος αναζητά εδώ τη διαφυγή από κάθε τι κάλπικο και ψεύτικο, ανιχνεύει το πάθος και φιλοτεχνεί αριστοτεχνικές σκέψεις. Μαχητικός, ενεργός πολίτης του κόσμου βλέπει τα πράγματα υπό ευρυγώνια προοπτική λειτουργώντας ως «ποιητής-προφήτης». Ένα βιβλίο σκληρό, όπως το Φως, που δεν το αντέχουν ακάλυπτοι οι οφθαλμοί μας.

Το βιβλίο διαπραγματεύεται ένα ζήτημα άρρηκτα συνυφασμένο με τον καταλυτικό ρόλο που διαδραμάτισαν οι θεράποντες προσωπικοί γιατροί συγκεκριμένων προσωπικών και στρατιωτικών ηγετών του 20^ού αιώνα που τους κούραραν αποκλειστικά και τους αφιέρωσαν τη ζωή τους θυσιάζοντας την προσωπική τους ζωή και την επαγγελματική τους καριέρα.

Μία μίξη ποίησης και πεζού λόγου είναι το πρωτόλειο «Θήτα» της Αναστασίας Ασλανίδη, με τη συγγραφέα να μιλάει για το αέναο ταξίδι του φωτός και της ζωής.

Πρόκειται για μια μελέτη που εστιάζει στις επιστολές που στάλθηκαν από τον Διονύσιο Ταβουλάρη και την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου προς τον Κλέωνα Ρίζο Ραγκαβή στα τέλη του 19^ου αιώνα, την περίοδο που και οι δύο διεκδικούσαν την άδειά του για το ανέβασμα του έργου του Η Δούκισσα των Αθηνών.

Η συνομιλία του αφηγητή με τον αποθανόντα πατέρα του θα φέρει στο φως ένα κρυμμένο μυστικό, ανασύροντας από τον πυθμένα της μνήμης συναισθήματα, εικόνες, μιας σχέσης που είχε περάσει από διάφορα επίπεδα. Έπειτα ο αφηγητής αρχίζει τη διήγηση της ιστορίας των γονιών του, με τον πατέρα του σε πρώτο πλάνο.

Το πάθος του Καζανόβα για τις γυναίκες θα τον οδηγήσει σε μία ακόμα περιπέτεια στην ιστορία που αφηγείται με μαεστρία ο Matteo Strukul: μια ιστορία πολύ πιο σκοτεινή και περίπλοκη από την επιδίωξη μιας ερωτικής κατάκτησης…