Ένα πλήρες και κατατοπιστικό βιβλίο για την ιστορική πορεία και την ουσία της Ομοιοπαθητικής μέσα από την ιστορία μιας μάνας που η θεραπεία του γιου της από αυτισμό, με τη χρήση της Ομοοιπαθητικής, την έκανε να παρατήσει τα Μαθηματικά και την Πληροφορική και να γίνει ομοιοπαθητικός η ίδια.

Το μυθιστόρημα ξεκινά στη Λίμνη Βάντεε το 1965, όταν μια οικογένεια  προσπαθεί να διαφύγει από την Ανατολική στη Δυτική Γερμανία. Ο πατέρας και ο γιος τα καταφέρνουν, η μητέρα σκοτώνεται και το μωρό το παίρνουν οι Ανατολικογερμανοί.

Τρεις νουβέλες, τρεις εκδοχές του ίδιου ήρωα, ενός νεαρού άνδρα που ζώντας στη μεταπολεμική (και μετεμφυλιακή) Ελλάδα προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα. Πηγαία έμπνευση, στέρεη ανάπτυξη του θέματος, παραστατική γλώσσα από την οποία δεν λείπει η ποιητικότητα και το χιούμορ.

Σε ένα ελληνικό χωριό που δεν κατονομάζεται φτάνει η Λιούμπα, ένα κορίτσι από τη Ρωσία. Η μάνα της, εγκατεστημένη στο χωριό εδώ και πολλά χρόνια, έχει αλλάξει το όνομά της και απαιτεί από τη Λιούμπα να κάνει το ίδιο για να αφομοιωθεί στην τοπική κοινωνία. Μια διεισδυτική ματιά στο θέμα της μετανάστευσης και της αποδοχής του ξένου.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ουσιαστικά είναι η εικόνα του Κώστα Βάρναλη για τη στιγμή που ο Σωκράτης βρισκόταν ενώπιον των δικαστών αγορεύοντας. Στον πρόλογο του έργου ο συγγραφέας δίνει μια σύντομη περιγραφή του σκηνικού και των δικαστών και παρουσιάζει ένα σύντομο προφίλ του σπουδαίου φιλοσόφου.

Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας και διανοητής Λέων Τολστόι στην περίφημη αυτή πραγματεία του, μας οδηγεί βήμα βήμα να ξαναβρούμε τον χαμένο μίτο της επικοινωνίας με την τέχνη. Μέσα στο χάος των αντικρουόμενων απόψεων και των κάθε είδους πειραματισμών, η διαυγής σαν κρύσταλλο σκέψη του, το πνευματικό του κύρος και ο βαθύς ανθρωπισμός του, μας βοηθούν να επαναπροσδιορίσουμε το αληθινό νόημα της τέχνης.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη του αμερικάνικου Νότου, το Νόρφολκ, όμορφη και καλοσχεδιασμένη, με μοναδική παραφωνία στην αισθητική της –και όχι μόνο- το «παραπεταμένο» τμήμα της, την περιοχή που ζούσαν οι μαύροι.

Ο Τζοβάνι, αρέσκεται να παρακολουθεί καθημερινά το φως της αυγής. Όταν όλη η οικογένεια απουσιάζει από το σπίτι, ο Τζοβάνι επαναφέρει στη μνήμη την ημέρα που ο πατέρας του εξαφανίστηκε. Περιπλανώμενος στον χρόνο, καλεί στο τηλέφωνο τον αριθμό του πατρικού του σπιτιού. Απροσδόκητα, μια παιδική φωνή ακούγεται από την άλλη πλευρά.

Ο Χανς, ένα αξιωματικός του γερμανικού στρατού στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού περνά από πολλά μέτωπα, φτάνει στη Φλωρεντία και ερωτεύεται μια νεαρή Ιταλίδα πόρνη. Και όταν τη χάνει, κάνει ένα μεγάλο ταξίδι για να τη βρει και παράλληλα συναντά το ένοχο παρελθόν που τον κυνηγά.

Ο «Λόφος των Ονείρων» δεν είναι απλώς ένα καλογραμμένο κείμενο της λογοτεχνίας του Φανταστικού, αλλά ένα μυητικό κείμενο με τη μορφή μυθιστορήματος από τον μεγάλο Ουαλλό συγγραφέα και μυστικιστή Άρθουρ Μάχεν (1863-1947), που με γλώσσα ποιητική και κέλτικο λυρισμό ανοίγει στον αναγνώστη μια πύλη για έναν ονειρικό κόσμο...

Ένας νεαρός άντρας αποφασίζει ν’ αφήσει τη ζωή στην πολιτισμένη κοινωνία και να ζήσει στο δάσος. Εκεί, δίπλα στη λίμνη Ουόλντεν επισκευάζει μια παλιά καλύβα γεμίζοντάς τη με τα απολύτως απαραίτητα, φυτεύει λαχανικά, ψαρεύει. Μόνος, μακριά από τον πολιτισμό βυθίζεται στον εαυτό του και αφήνεται στην αγκαλιά της φύσης.