Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η συγγραφέας που ξέρει καλά απ’ «τα γυρίσματα της ζωής». Διαθέτει ακριβώς αυτή την ικανότητα –να βλέπει εκεί όπου όλοι μας επιμένουμε «ξέφωτο»– το κακοπάθημα στη στροφή. Και επειδή η ίδια είναι ανοιχτή και αφουγκράζεται τη ζωή, γράφοντας, μπορεί και να το ζωντανέψει.

Μόνο αδιαφορία δεν προκαλεί η ανάγνωση αυτού του ευσύνοπτου (και διόλου ευτελούς) πονήματος. Η υπαρξιακή αναδίφηση, η καταιγιστική ειλικρίνεια, το χαρίεν έρεβος στο οποίο ακροβατεί ο αφηγητής, μας δίνουν την εντύπωση ότι κάτι πολύ σημαντικό κυοφορείται και θα ξεδιπλωθεί προσεχώς.

Ο Θωμάς Μαστακούρης είναι ένας ζωντανός θρύλος τόσο για τα δικά του διηγήματα όσο και για την εξαιρετική δουλειά του, ως επιμελητής και μεταφραστής, στις εκδόσεις Ωρόρα. Η συλλογή «Η γκρίζα χώρα» με την ομώνυμη νουβέλα και τέσσερα ακόμα διηγήματα είχαν πρωτοδημοσιευτεί  σε εκείνη τη θρυλική πλέον «Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας».

Σε μια μικρή πόλη της Νορβηγίας, ένας μεσήλικας άντρας επιστρέφει από την Ινδία, όπου έχει παντρευτεί, λίγες ημέρες πριν από την άφιξη της συζύγου του. Την ημέρα που εκείνη φτάνει στο αεροδρόμιο, ο ήρωας δεν μπορεί να την παραλάβει αφού η αδερφή του βρίσκεται στο νοσοκομείο. Και τότε χάνει την ευκαιρία να τη δει για τελευταία φορά ζωντανή…

Ο Constantine επιστρέφει, αυτή τη φορά σε δική του σειρά. Ένας νεαρός που έχει οδυνηρά οράματα θα αναζητήσει τη βοήθεια του Constantine για να τον απαλλάξει από αυτά. Στην πορεία για την ανακάλυψη της αλήθειας κάτι γνώριμο από τα παρελθόν του αντι-ήρωά μας θα εμφανιστεί: η σέκτα της Ψυχρής Φλόγας. Και όλα θα ανατραπούν…

Ο Piscine Patel είναι γιος ενός ιδιοκτήτη ζωολογικού κήπου. Οι εμπειρίες του καθώς μεγαλώνει αφορούν τα ζώα αφού όλη τη μέρα του την περνά στο ζωολογικό κήπο. Η οικογένειά του αποφασίζει να μεταναστεύσει από την Ινδία στον Καναδά, μεταφέροντας τα περισσότερα ζώα του ζωολογικού κήπου μαζί τους. Το πλοίο βυθίζεται και ο Pi είναι ο μόνος επιζών.

Ανθρώπινες σχέσεις που έχουν πάψει από καιρό να υφίστανται, επαφές που αγωνίζονται να διατηρήσουν την ισορροπία τους, ψυχές που κατατρύχονται από τις ενοχές και καταπραΰνονται από τη γλυκιά μελωδία των αναμνήσεων.

Το ύστατο βιβλίο του Αγγλοαμερικανού συγγραφέα και αρθρογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς, στο οποίο καταγράφει τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.

Οι ήρωες του βιβλίου κινούνται σε εσωτερικούς χώρους (στο σπίτι κυρίως και στο επισκεπτήριο στη φυλακή), στους δρόμους της Αθήνας (στην Πλάκα, στην Καισαριανή, στο λεωφορείο για τον Κορυδαλλό) και στις διαδρομές που κάνουν με το μυαλό και την ψυχή τους. Αισθάνονται προδομένοι αλλά αγαπιούνται βαθιά ή, τουλάχιστον, είναι φτιαγμένοι για ν΄ αγαπούν.

Η Ελένη Λαδιά, μοναδική στη γραφή των διηγημάτων, προσεγγίζει τα προσφιλή της θέματα κάθε φορά από άλλη οπτική γωνία με αποτέλεσμα ο πιστός της αναγνώστης, αν και πατά το ίδιο μονοπάτι –της Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Θρησκείας–, να αλλάζει τον βηματισμό του για να συγχρονιστεί μαζί της και να δει και πάλι τον κόσμο αλλοιώς.

Ο συγγραφέας επιδιώκει να φωτίσει τη σύνδεση του γυναικείου φύλου με τη θρησκεία και τη σεξουαλικότητα: το κείμενο δεν απευθύνεται μόνο στα άτομα που ανήκουν στην επιστημονική κοινότητα, αλλά και σε οποιονδήποτε επιθυμεί να βρει απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου και στη διαδρομή της σεξουαλικότητας μέσα στο χρόνο.

Η συγγραφέας τοποθετεί πάνω στη σκηνή δύο πρόσωπα, τη Λιούντα και τον Αζίντ, που δεν κοιτάζονται καθόλου μεταξύ τους παρά μόνο στην τελική σκηνή του έργου. Η Λιούντα και ο γιος της υπήρξαν δύο από τους ομήρους της τρομοκρατικής ομάδας στην οποία ανήκει ο Αζίντ. Η γυναίκα αφηγείται την ομηρία της, τον τρόμο της. Δίπλα της ο εχθρός, ο Αζίντ.