Ο Απόστολος Σπανός σκιαγραφεί σε μικρά πεζά κείμενα δοκιμιακού χαρακτήρα τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας που συντελούν στο αμάλγαμα του βίου. Σκέψεις που κινούνται ανάμεσα στο ονειρικό και το πραγματικό, βιώματα που γεννούν ενδόμυχα αποκυήματα, λελογισμένες ακολουθίες που καταλήγουν στον χείμαρρο της πραγματικότητας.

Η παρούσα μελέτη από τον Νορβηγό καθηγητή Πολιτισμικών Σπουδών Ole Martin Hoystad επιχειρεί και επιτυγχάνει να συμπυκνώσει σε ένα ευκολοδιάβαστο, επιστημονικό κείμενο όλους τους μύθους, τις παραδόσεις και τους συμβολισμούς της καρδιάς στη θρησκεία, στη λογοτεχνία, στη χρήση της γλώσσας.

Η συγγραφέας τοποθετεί πάνω στη σκηνή δύο πρόσωπα, τη Λιούντα και τον Αζίντ, που δεν κοιτάζονται καθόλου μεταξύ τους παρά μόνο στην τελική σκηνή του έργου. Η Λιούντα και ο γιος της υπήρξαν δύο από τους ομήρους της τρομοκρατικής ομάδας στην οποία ανήκει ο Αζίντ. Η γυναίκα αφηγείται την ομηρία της, τον τρόμο της. Δίπλα της ο εχθρός, ο Αζίντ.

Μια παρέα από πέντε φίλους συναντώνται για να αποχαιρετίσουν τον πατέρα των δύο εξ αυτών, τον «Δάσκαλο», ο οποίος τους άφησε ένα DVD με γρίφους που θα οδηγήσουν σε μια αναπάντεχη ανακάλυψη. Μέσα από τη διαδρομή αυτή θα έρθουν σε μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη επαφή τόσο με τον εαυτό τους, όσο και με τους φίλους τους.

Η Δρ. Λαμπρίνα Μαραγκού, στη μονογραφία της για τον Γιώργο Χειμωνά, μιλάει για αυτόματη γραφή στο έργο του Χειμωνά. Θεωρεί ότι το πεζογραφικό του έργο αναλίσκεται σε έναν εσωτερικό μονόλογο τον οποίο χαρακτηρίζει (σελ. 12) παραληρηματικό.  Αλλού διαπιστώνει ότι δεν διακρίνονται στα κείμενά του επιρροές από άλλους λογοτέχνες.

Ο Νορβηγός πανεπιστημιακός Haakon Smedsvig Hanssen ανακεφαλαίωσε το Θεόφραστο και δημιούργησε ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο του. Το βιβλίο αποτελεί μια μονογραφία για έναν σχεδόν ξεχασμένο Έλληνα φιλόσοφο και ερευνητή της φύσης. Ο Θεόφραστος από την Ερεσό της Λέσβου είναι γνωστός ως ο συνοδός του Αριστοτέλη και ο διάδοχός του στη διεύθυνση του Λυκείου.