Αν ρωτήσει κάποιος: «Το “Λουλούδι της ψυχής μου” είναι μια ακόμα ιστορία ξεριζωμού και πόνου; Μια ιστορία για την καταστροφή της Μικρασίας;», «Ναι», θα είναι η απάντηση. «Αλλά είναι κι ένα βιβλίο για τη δύναμη της αγάπης, της ελπίδας, του θάρρους και της πίστης».

Η ποίηση της Κατερίνας Αυγέρη, όσο κι αν είναι «λόγια», δεν είναι ποίηση ποιητικής, αλλά εκπεφρασμένη ποιητική αγωνία για το ανούσιο της ύπαρξης.

Σε μια κοινωνία αποπροσωποποίησης, απαξίωσης και αποτελμάτωσης οι πέντε ήρωες της Αθηνάς Χατζή προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν, να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους και τις επιθυμίες τους, να κυνηγήσουν τα όνειρα ή, γιατί όχι, τις χίμαιρές τους και να ξεπεράσουν το παρελθόν που λίγο πολύ τους στοιχειώνει.

Η περίεργη δολοφονία μιας Εβραίας πόρνης, από καλή οικογένεια θα οδηγήσει τον δαιμόνιο ρεπόρτερ Ζίγκμουντ Γκόρντον στην αποκάλυψη ποικίλων σκοτεινών διαδρομών που θάλλουν στη Βουδαπέστη του 1936.

Οι επιθεωρητές της τοπικής αστυνομίας Σέγερ και Σκάρε μόλις ενημερώνονται για τον θάνατο ενός αγοριού δεκαέξι μηνών, πηγαίνουν στον τόπο του συμβάντος. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι ο πνιγμός του Τόμι ήταν ατύχημα. Ο Σέγερ και ο Σκάρε, μολονότι δεν έχουν καμία απόδειξη περί δολοφονικής ενέργειας, αποφασίζουν να ερευνήσουν περισσότερο την υπόθεση.

Το «Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ - Η αφήγηση στις ελληνικές εφημερίδες, 19ος-20ός αιώνας» είναι η πρώτη έρευνα στην οποία ο ελληνικός Τύπος δεν αντιμετωπίζεται ως κεφάλαιο της πολιτικής ιστορίας αλλά ως αυτόνομο αφηγηματικό πεδίο.

Ο, κατά το ήμισυ Ασιάτης, 16χρονος Παρκ προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην αγαπημένη του ροκ μουσική και να μείνει όσο το δυνατόν «αόρατος» από τους νταήδες του σχολείου. Ώσπου θα συναντήσει το καινούριο κορίτσι στην πόλη και το σχολείο, τη 16χρονη Έλενορ. Ο Παρκ, θέλοντας και μη, θα την προσέξει, θα την προστατέψει και θα την ερωτευτεί...

Ένα σουρεαλιστικό, ακραίο και ταυτόχρονα πολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με γραφή σαν σφαίρα που μόλις έφυγε από τη θαλάμη αποφασισμένη να βρει το στόχο της. Το Παρίσι της δεκαετίας του '70 πρωταγωνιστεί σε αυτήν την ιστορία βίας και εκδίκησης, με στοιχεία από την αρχαία ελληνική τραγωδία και σαφείς παραπομπές στις «Βάκχες» του Ευριπίδη.

Ο Γιάννης Κοντός είναι ποιητής, ακόμα κι όταν πεζολογεί. Ο αφηγητής «γίνεται» στανισλαβσκικώ τω τρόπω το θρυλούμενο πρόσωπο που υποδύεται.

Η Μυρσίνη και ο Πανσέληνος όλη τους τη ζωή παίζουν το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών. Κρύβονται από τους γονείς τους, από την κοινωνία, από τους ίδιους τους τους εαυτούς μη τολμώντας να παραδεχθούν ανοιχτά και να διεκδικήσουν αυτό που ήθελαν από πάντα. Να είναι μαζί.

Σε αυτή την πρώτη του μυθιστορηματική εμφάνιση ο Κωνσταντίνος Κέλλης καταφέρνει να χειριστεί με μαεστρία το υλικό του, με αφηγηματική άνεση και ευρηματικότητα, στήνοντας μια όμορφα δομημένη πλοκή.