Το Όταν οι προσευχές εισακούονται μένει ημιτελές, παρά την επιθυμία του να γράψει μια σύγχρονη εκδοχή του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Προύστ, και αναδεικνύεται ως το κύκνειο άσμα του. Το βιβλίο αποτελείται από τρία διηγήματα, το ΑΝHMEΡA TEΡATA, το ΚΕΙΤ Μακ ΚΛΑΟΥΝΤ και το ‘LA COTE BASQUE’. Μέσα σε αυτά o Π. Μπ. Τζόουνς, ο13χρονος τρόφιμος αυστηρού ορφανοτροφείου, άγνωστων γονέων και ακριβούς ημερομηνίας γέννησης, το σκαει για να φτάσει ύστερα από πολλά στη Νέα Υόρκη. Εμπορευόμενος τον εαυτό του αδιακρίτως, κάτι πού έκανε από την παιδική ηλικία.

Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε, στο βιβλίο του με τον τίτλο «Κισμέτ», εμπνέεται από την ύπαρξη του ανθρώπου που βρίθει δυστυχών επιλογών και με δεκατρία διηγήματα, τα οποία έγραψε από τα δεκαεννέα έως και τα είκοσι πέντε του χρόνια, διαχειρίζεται μέσα από τον έρωτα και το θάνατο την ανθρώπινη ευτυχία ή δυστυχία.

Το "Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά" του Αυγούστου Κορτώ, είναι ένα βιβλίο που κάνει καλό στην υγεία - και πρέπει να τον αναγκάσουμε να μας υποσχεθεί ότι θα γράφει ένα τέτοιο κάθε έξι μήνες. Ή τρία το χρόνο. Με το γέλιο θα αντισταθούμε σε όλα!

Ένας λαβύρινθος τοποθετήσεων που ξεκινούν από το τυχαίο της ανθρώπινης ύπαρξης, την κοινωνική ετικέτα του ανθρώπου, τη θρησκευτική του ταξινόμηση, τη συνθήκη του γάμου και τέλος την ατομική και τη συλλογική  ευθύνη και όσα έγιναν ή μέλλει να επαναληφθούν. ‘Όλα στίγματα, ουλές ανεπούλωτες. Γιατί  να γεννιέται και να τις κουβαλά κανείς;

Ο Γιάννης Μακριδάκης στην «Άλωση της Κωνσταντίας» με δυναμική και νοσταλγική γραφή κατακτά τον αναγνώστη και ξεκλειδώνει για μια ακόμη φορά το λαογραφικό σεντούκι της Χίου, ελευθερώνοντας τους πόνους και τις ρίζες του κοινωνικού της ιστού. Και όχι μόνο.

Οι «Ερωτικές αποδράσεις» είναι καλογραμμένες ιστορίες με εσωτερικότητα και έναν απέραντο ορίζοντα γνώσεων, με τη Θέμιδα να κραδαίνει τη σπάθα της σε όλες τις σελίδες. Ο Μπέρνχαρντ Σλινκ υπερασπίζεται/κατηγορεί την πατρίδα του με κάθε νόμο και κάθε λογική, θέτοντας παράλληλα και ένα όριο: «Φτάνει. Η ενοχή μέχρι εμάς».

Το «Μικρές ιστορίες μεγάλων απολογισμών» είναι ένα  καλογραμμένο βιβλίο και παρά το γκρίζο κάποιων ιστοριών, διατηρεί το ενδιαφέρον της πλοκής λόγω των πρωτότυπων ιστοριών και της αβίαστης γραφής του συγγραφέα, ο οποίος με διεισδυτική ματιά καταγράφει τις αποκλίσεις από την πραγματικότητα, επιτυχώς.

Το  «Άνδρες παρά τέταρτο», είναι ένα ευχάριστο βιβλίο που κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη λόγω των ευρηματικών τίτλων, της διαφορετικότητας των ιστοριών, αλλά και του δυναμικού τρόπου γραφής της συγγραφέως. Με αποτέλεσμα η Μαρία Δαλαμήτρου, με το βιβλίο της αυτό, να γεννά συγγραφικές προσδοκίες στον αναγνώστη της.

Ο Γιάννης Μακριδάκης, με τη δική του διαφορετική και ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή και με εμφανή τον έρωτα του για τη φύση, αφήνει τον ήρωα να αφηγείται χωρίς τελεία σχεδόν, φέρνοντας ταυτόχρονα τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη γοητεία της αλλά και την απειλή της απώλειας της. Όχι μόνο για το δικό του χωράφι αλλά και για την πατρίδα πλέον.

Η Λένα Διβάνη στο βιβλίο της αυτό με διεισδυτική ματιά απεικονίζει  την ψυχή των ηρώων της, ενώ άφθονο χιούμορ το οποίο βγαίνει από τα punch line των αφηγήσεών της, δημιουργεί το κοντράστ της ύπαρξής τους.  Η μαγκιά στη γραφή της ξεχειλίζει υποστηρίζοντας το χιούμορ, το οποίο όμως είναι η μάσκα βαθέων συναισθημάτων.

Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ, με  τρόπο ανθρώπινο και γλαφυρό, φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με το θέμα του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας. Κοινωνικές τάξεις, μόρφωση, θρησκεία, παράδοση, λογική, ιδεολογία, φιλοσοφικά και πολιτικά συστήματα, έννοιες όπως ελευθερία, αλήθεια, ισότητα, εξελίσσονται και συγκρούονται  κλιμακωτά.

Η ακτινογραφία μιας κοινωνίας που κοιμάται σε πανάκριβες σουίτες καταναλώνοντας τα πάντα χωρίς όρια, με όνειρα εφιαλτικά πνιγμένα στο αλκοόλ. Ζωή γεμάτη κινδύνους με τη μοναξιά της αφθονίας. Οι ήρωες πλούτισαν, έγιναν διάσημοι, διεφθάρησαν από το χρήμα, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και παρήκμασαν προδίδοντας εαυτούς και αλλήλους για ένα ρόλο.