Η Ελένη Λαδιά, σε εβδομήντα μόνο σελί­δες, συμπυκνώνει ένα ταξίδι οικουμενικό με μόνο στόχο να διαφυλάξει την ακεραιό­τητα και το σεβασμό του ανθρώπου. Τέλος, οι μνήμες προβάλλουν ως η μόνη αντίσταση και παράλληλα ο θησαυρός που ο καθένας οφείλει να διαφυλάξει από το νέο θεριό της αποκάλυψης που λέγεται παγκο­σμιοποίηση.

Η Ελένη Λαδιά μας έχει συνηθίσει στη θεοποίηση αρχέτυπων συμβόλων όπως το νερό. Εδώ με τη μορφή ενός μυητικού ποταμού δηλώνεται ο Έρωτας και η Ζωή. Ωστόσο οι ήρωες διατηρούν τις Μυθικές Ουσίες και καταβολές τους. Η ιστορία τους θα μπορούσε να είχε συμβεί στην αρχαιότητα, στο Μεσαίωνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, όμως τοποθετείται στο σήμερα.

Συνεντεύξεις και τοποθετήσεις  του Γούντι Άλεν τον «εκθέτουν» για μια ακόμη φορά στα μάτια μας,  κάνοντάς μας  να θυμηθούμε όλες τις αιτίες για τις οποίες τον θαυμάζουμε. Ακομπλεξάριστος και κοιτώντας στα μάτια τον θεατή  ξεγυμνώνει όλες τις ανασφάλειές του, γοητεύοντας για μια ακόμη φορά με την ευφυΐα  και τον τρόπο με τον οποίο τις αποτυπώνει.

Αφηγούμενος ο Τόλης Καζαντζής διά στόματος Σκαρίμπα, γίνεται ένας μεγεθυντικός φακός όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και του συνολικού του έργου και στήνει μια παρέλαση με σημαιοφόρο τον Σκαρίμπα, τον Μαριάμπα, τον Αντί-Καραγκιόζη τον Μέγα και ακολουθούν όλα τα βιβλία του με τους ήρωες και αντιήρωές του.

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση και γραφή όπου η ΜεταΠοίηση παρεμβαίνει αλλοιώνοντας και αφήνοντας κενά για να χωρέσουν χρόνοι, πόνοι, είδη γραφής, ρόλοι, ζωή, θέατρο, θάνατος για να ενδύσουν τον άνθρωπο και να εξιστορήσουν την ύπαρξή του, ανά τους αιώνες.

Οι ήρωες, πασχίζουν να επιβιώσουν και να συντροφευθούν, χωρίς να το καταφέρνουν και η συγγραφέας με ευρηματικότητα τούς ταιριάζει για να προβάλει το αταίριαστό τους. Κουβαλούν παιδικά τραύματα και ουλές και εμφανίζονται σαν να είναι άνθρωποι σε αναμονή, εκτός εαυτού και ορίων λογικής. Ανικανοποίητοι και δυστυχείς, ζουν τη ζωή με κενά.

Η Ελένη Λαδιά, μοναδική στη γραφή των διηγημάτων, προσεγγίζει τα προσφιλή της θέματα κάθε φορά από άλλη οπτική γωνία με αποτέλεσμα ο πιστός της αναγνώστης, αν και πατά το ίδιο μονοπάτι –της Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Θρησκείας–, να αλλάζει τον βηματισμό του για να συγχρονιστεί μαζί της και να δει και πάλι τον κόσμο αλλοιώς.

Η Μαργαρίτα Μαντά, με γραφή πλήρη συναισθημάτων, γοητευτική, ποιητική  συγκινητική, γλαφυρή, ρεαλιστική, αυθεντική αλλά και με μουσικότητα, έρωτα, και  νοσταλγία, συναρπάζει  τον αναγνώστη ο οποίος παρακολουθεί μέσα από το δικό της ταξίδι τη μαγεία του κινηματογράφου.

«Η αρχή του κακού» της Μαρίας Φακίνου, είναι ένα βιβλίο ενδιαφέρον λόγω των θεμάτων τα οποία διαχειρίζεται αλλά και του τρόπου με τον οποία τα προσεγγίζει. Κερδίζει τον αναγνώστη κρατώντας τον συνεχώς σε αναμονή και ένταση, ενώ συγχρόνως του δημιουργεί προσδοκίες με τον τρόπο της γραφής της.

Με ερέθισμα την τόλμη για το εφικτό ή το ανέφικτο του έρωτα, η συγγραφέας με ανθρώπινη προσέγγιση και πλούτο λέξεων αφηγείται τη ζωή των ηρώων. Ταυτόχρονα, η μυθιστορηματική πλοκή ξαφνιάζει τον αναγνώστη διατηρώντας συνεχώς το ενδιαφέρον του αμείωτο, με τις παγίδες που στήνει αδιακρίτως η ζωή.

Η Λίλα Κονομάρα στο βιβλίο της με τον τίτλο «Το δείπνο», αποτυπώνει με ενδιαφέροντα τρόπο την εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας όπου οι άνθρωποι αν και περιτριγυρισμένοι από φίλους, συνεργάτες και γνωστούς παραμένουν άτολμοι, μόνοι, άρπαγες, και ταυτόχρονα ικανοί για όλα.

Ο Πασκάλ Μπρικνέρ, στο βιβλίο του «Ο γάμος από έρωτα έχει αποτύχει;» με γοητευτική δοκιμιακή γραφή κάνει μια ιστορική αποτύπωση του γάμου σε συνάρτηση με την κοινωνία και τις εξουσίες του κράτους και της Εκκλησίας που τον ορίζουν, προτείνοντας παράλληλα και τις ισορροπίες οι οποίες πρέπει να τηρηθούν για την ευτυχή διάρκειά του μέσα στο χρόνο.