Στο Ανεπίδοτοι Έρωτες ο ήρωας Μπρούνο Μπατίστι Ιταλός, μεσήλικας πλέον και διάσημος συγγραφέας παντρεμένος και χωρισμένος δυο φορές με παιδιά, ζει μόνος στη Στοκχόλμη αλκοολικός και αθεράπευτος Καζανόβας. Έχει ζήσει και προσπεράσει τα πάντα και νοιώθοντας ισοπεδωμένος, αδειάζει την ζωή του, ορίζοντας ένα πλαίσιο που περιέχει μόνο τα απαραίτητα.

Ο Θανάσης Βαλτινός με μια συλλογή δώδεκα διηγημάτων με τον τίτλο, Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν, με προδημοσιευμένα και μη διηγήματα από το 1960 έως 1991, προβάλλει τη ζωή, με κοινό παρανομαστή το θάνατο, ακόμη και σαν θαύμα.

Με γεγονότα άλλοτε πραγματικά, φανταστικά, ή ανατρεπτικά, αναφέρεται, σε όλους όσους υπήρξαν στη ζωή του για να τον μάθουν να έχει χώρο μέσα του, για τον έρωτα, τη φιλία, την ελπίδα, τη φαντασία, τ΄άστρα, την απάτη, το θάρρος, το φόβο, τη νοσταλγία, τα όνειρα, τα φαντάσματα, τις προσδοκίες, τη μαγκιά, τη μουσική, το θάνατο, το ξεσπίτωμα, το απαγορευμένο, το εξωπραγματικό, την πλάκα, το θυμό, την εκδίκηση.

Το βιβλίο αυτό πρωτοεκδόθηκε το 1985 παρουσιάζοντας μια άλλη διαχείριση της μνήμης για τον συγγραφέα και η οποία είναι αυτή του ατόμου. Με λόγο γλαφυρό και ελεγχόμενα λυρικό, διαμορφώνει συνεχώς εναλλασσόμενους ρόλους μεταξύ αναγνώστη και αφηγητή, ενώ με μικρές δεμένες προτάσεις και καθημερινό λόγο, δίνει απλότητα και ζωντάνια στο κείμενο καταγράφοντας τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα τραύματα, τις μικροχαρές, τις λάθος επιλογές και τις ανατροπές της ζωής.

Με εξώφυλλο το «Μάθημα Ανατομίας» του Ρέμπραντ, ο Δημήτρης Γκιώνης – Συγγραφέας και Δημοσιογράφος- βάζει τον ήρωά του, ένα οδοντίατρο ονόματι Άρης Πονόδοντος, να μείνει στο Νοσοκομείο, για περίπου μία εβδομάδα, με σκοπό να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης προστάτη.

Το ‘Με λένε Ελιζαμπέτ’ είναι το δέκατο βιβλίο της και γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 2005 από τον Jean –Pierre Ameris. Πρωταγωνίστρια είναι η δωδεκάχρονη Μπέτυ, ‘η κόρη του γιατρού’, το ‘στερνοπούλι’, ‘το νούμερο πέντε’ και η ‘préférée’ του Ψυχίατρου και Διευθυντή μιας κλινικής που συνορεύει με την μονοκατοικία στην οποία ζει με την οικογένειά της.

Μια μέρα, σ’ ένα ράφι φτιαγμένο από πακέτα τσιγάρων, ακουμπά το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» του Φρειδερίκου Νίτσε. Τον διάλεξε για δύο λόγους. Αυτός δεν ήθελε μαθητές και της ίδιας της άρεσε να φεύγει. Στις σελίδες του ζητά καταφύγιο και διέξοδο στην σκέψη της μεγάλης απώλειας και όταν ανακαλύπτει πως έχει ήδη ζήσει την πιο μεγάλη στιγμή στη ζωή της, αντικρίζει τα πάντα περιφρονώντας την ασημαντότητα τους.