Τρεις αδελφές παντρεύονται, αποκτούν παιδιά και οι δρόμοι τους ακολουθούν διαφορετική πορεία πριν και μετά την επανάσταση του 1959. Ο νεότερος γιος μιας από αυτές θα γράψει το οικογενειακό έπος.

Η Ερίκα Φαλκ, συγγραφέας βιογραφιών, γυρνά στο πατρικό της σπίτι στη Φιελμπάκα, έπειτα από τον αιφνίδιο θάνατο των γονιών της, προκειμένου να φροντίσει το σπίτι. Παράλληλα προσπαθεί να ολοκληρώσει το βιβλίο που είχε ξεκινήσει να γράφει. Μια χειμωνιάτικη μέρα η Ερίκα πηγαίνει στο σπίτι της φίλης της Άλεξ, όπου ανακαλύπτει το πτώμα της μέσα στην μπανιέρα.

Το 1861 σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας ο Ερβέ Ζονκούρ αγοράζει μεταξοσκώληκες και παράγει μετάξι. Είναι ένας ήρεμος άνθρωπος, παντρεμένος με την Έλεν και ευχαριστημένος από τη ζωή του. Όταν μια ασθένεια χτυπάει τους μεταξοσκώληκες της Ευρώπης και της Ασίας, ο Ερβέ μετά από παρότρυνση του Μπολνταμπιού, του μέντορα του, θα ταξιδέψει μέχρι την Ιαπωνία για να αγοράσει αυγά.

Εννιά άνθρωποι πέφτουν θύματα ενός κατά συρροή δολοφόνου. Τίποτα δεν συνδέει τα θύματα μεταξύ τους, πέρα από το ότι όλοι είχαν λάβει καρτ ποστάλ από το Λας Βέγκας στις οποίες ήταν γραμμένη η ημερομηνία θανάτου τους και ζωγραφισμένο ένα φέρετρο. Ο ντετέκτιβ του FBI Γουίλ Πάιπερ, μαζί με τη συνάδελφό του, Νάνσι, αναλαμβάνει να εντοπίσει το δολοφόνο.

Τον Ιούνιο του 2010 εξαφανίζεται ο δεκάχρονος γιος της Μαντί. Δέκα χρόνια αργότερα η Μαντί επιστρέφει στον ίδιο τόπο, όπου βλέπει ένα παιδί που μοιάζει καταπληκτικά με τον χαμένο της γιο. Πρόκειται για τυχαίο γεγονός ή κάτι άλλο συμβαίνει;

Περί αγάπης, απόστασης και αποξένωσης ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν στο ίδιο σπίτι και τους συνδέει συγγένεια πρώτου βαθμού, μιλάει η Χάνε Έρσταβικ στη νουβέλα της Αγάπη.

Διαβάζοντας «Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη» είναι διάχυτη η αίσθηση πως η αφήγηση δεν μπορεί παρά να έχει τροφοδοτηθεί από τις εικόνες της ζωής του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς, και πως ο Λέο Γκατζάρα, αυτός ο αντιήρωας, που σε πρώτο πρόσωπο μας μιλά σε όλο το μυθιστόρημα, θα πρέπει να είναι ένα alter ego του συγγραφέα.

Σε ένα σανατόριο στα προάστια του Μπουένος Άιρες των αρχών του αιώνα ένας γιατρός παίρνει μέρος σε ένα οριακό ιατρικό πείραμα, ενώ εκατό χρόνια αργότερα ένας καλλιτέχνης εξερευνά τα όρια της αισθητικής μεταμόρφωσης, μετατρέποντας τον εαυτό του σε έργο τέχνης.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Μπουκόφσκι περιγράφει τις εμπειρίες την περίοδο που εργαζόταν στο ταχυδρομείο, αρχικά ως αναπληρωματικός και στη συνέχεια ως κανονικός εργαζόμενος.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα, το οποίο ενέχει την υφή ενός ημερολογίου, αλλά και του εσωτερικού μονολόγου.